ଗୋଲୋକରେ ତିନି ଲକ୍ଷ ଗୋପା, ସୁଦାମା ଓ ଅନ୍ୟ ଅନେକଙ୍କ ସହିତ ଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଶ୍ରୀମତୀ ରାଧା, ଯେଉଁଠି ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ କୃଷ୍ଣ ଦୂରେ ଯାଉଛି, ସେ ଉପରେ ଚିହ୍ନି ପାରିଲେ। ତା’ପରେ ରାଧା ଏହିପରି ନିଶ୍ଚୟ କରିଲେ—ଏହି ଦିନଠୁ ଯଦି କୌଣସି ଗୋପୀ ଗୋଲୋକକୁ ଆସେ, ତାହା ସହିତ ଅନ୍ୟ ଗୋପୀମାନେ ମିଶିପାରିବେ ନାହିଁ। ଏପରି କଥା କହି ଦେବୀ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବୀ, କ୍ରୋଧରେ ଭରି ଏଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନଜରେ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ, ରାଧା ବିୟୋଗ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ପୀଡ଼ିତ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ହୃଦୟରୁ ଆର୍ତ୍ତ ଚିତ୍କାର ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା—“ଓ କୃଷ୍ଣ, ଓ ମୋ ଜୀବନର ନାୟକ, ଆସ, ମୋର ପ୍ରିୟ, ଜୀବନଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ!” ଏଠାରେ ଜଣେ ନାରୀଙ୍କର ଅଭିମାନ, ସେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀଙ୍କର ଭାଗ୍ୟରୁ ଦିନକୁ ଦିନ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଥିଲେ। ସ୍ୱାମୀ ହେଉଛନ୍ତି ନାରୀଙ୍କର ବନ୍ଧୁ, ପରମ ଦେବତା, ଏବଂ ସଦା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପରିବାରର ନାରୀଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ। ସ୍ୱାମୀ ଧର୍ମ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସୁଖ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସଦା ମମତା ଦେଇଥାନ୍ତି, ଏବଂ ଶାନ୍ତି ଦେଇଥାନ୍ତି। ସ୍ୱାମୀ ସମସ୍ତର ତତ୍ତ୍ୱ, ସ୍ରେଷ୍ଠ ନାଥ, ପରିବାରର ଉନ୍ନତି ବଢ଼ାଇଥିବା ବନ୍ଧୁ। ସେ ନାରୀଙ୍କୁ ଧାରଣ କରିଥିବାରୁ “ସ୍ୱାମୀ”, ସେ ସୁରକ୍ଷା କରିଥିବାରୁ “ନାଥ”। ସେ ହେଉଛନ୍ତି ବନ୍ଧୁ, ଏବଂ ସେ ଶୁଭ ଦେଇଥିବାରୁ ଏବଂ ମମତା ଦେଇଥିବାରୁ ପରମ ପ୍ରିୟ। ଯୁଗଳ ମିଳନରେ ଯେଉଁ ପ୍ରିୟ ସୁଖ ଦେଇଥାନ୍ତି, ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ କେହି ନାହିଁ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପରିବାରର ନାରୀଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ୱାମୀ ଶତପୁତ୍ର ଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ। ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରିବା, ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞରେ ଦୀକ୍ଷା ନେବା, ସମସ୍ତ ବ୍ରତ ଓ ଦାନ—ଏସବୁ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠାଂଶ ହେବା ନାହିଁ, ସ୍ୱାମୀଙ୍କର ପାଦସେବାର ଏକ ଷୋଡଶାଂଶ ମଧ୍ୟ ସମାନ ହେବା ନାହିଁ। ଗୁରୁ, ବିଦ୍ୱାନ୍, ପ୍ରିୟ ଦେବତା ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ୱାମୀ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୁରୁ। ତିନି କୋଟି ଗୋପୀ ଓ ଗୋପାମାନେ ମଧ୍ୟରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କର କୃପାରେ ରାଧା ରମା ଓ ଅନ୍ୟ ଗୋପୀମାନଙ୍କର ରାଣୀ ହେଲେ। ଏପରି କଥା କହି, ରାଧିକା ଏଠାରେ ଗଭୀର ଭକ୍ତିରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ। ଏହାପରେ, ମୁନି, ଦକ୍ଷିଣା ଦେବୀ ଗୋଲୋକରୁ ବିଚ୍ୟୁତ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏକ ଅତି କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ ଯଜ୍ଞ କଲେ। ଦେବତାମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ପ୍ରାର୍ଥନା ଶୁଣି, ବିଶ୍ୱନାଥ—ଭଗବାନ୍ ନାରାୟଣ ଓ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ ତାଙ୍କ ଦେହରୁ ଦେବୀକୁ ପ୍ରକଟ କଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଦେଲେ, ଯେଉଁଠି ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଫଳ ପାଇଁ। ସେ ଦେବୀ ଗଳା ଗୋଲ୍ଡର ପ୍ରଭା ରଖିଥିଲେ, ଦଶ ମିଳିଅନ୍ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଚମକୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ମୁହଁ ପଦ୍ମ ପରି, ଅଙ୍ଗ ନମ୍ର, ଚକ୍ଷୁ ଲୋଟସ୍ ପତ୍ରପରି ବିଶାଳ। ଅଗ୍ନିଶୁଧ୍ଧ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଓଠ ବିମ୍ବା ଫଳପରି, ଦନ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଚରିତ୍ର ଶୁଦ୍ଧ। ମୃଦୁ ହସ, ଚମକୁଥିବା ମୁହଁ, ରତ୍ନ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ। କସ୍ତୂରୀ ଓ ଚନ୍ଦନ ଗନ୍ଧର ତିଆରି ଲଗିଥିଲା। ତାଙ୍କର ନିତମ୍ବ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଉରୁ ଚଉଡ଼ା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉଦର। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଯଜ୍ଞ ଅବାକ ହେଇ ଚେତନାହୀନ ହେଲେ। ଦିବ୍ୟ ଶତ ବର୍ଷ ଧରି, ତାଙ୍କୁ ଏକାଘରେ ନେଇ ରଖିଲେ। ସେ ଦେବୀ ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ଦିବ୍ୟ ଗର୍ଭ ଧାରଣ କଲେ। ସେ କର୍ମର ଫଳଦାତା, ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ଦେଇଥିଲେ। ଯଜ୍ଞ, ଫଳ, ପୁତ୍ର ଓ ଅନ୍ନ, ସମସ୍ତ ମିଶି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଯଜ୍ଞ ତାଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ ଓ ଫଳଦାତା ପୁତ୍ର ପାଇଲେ। ତା’ପରେ ଦେବତାମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଖୁସି ହେଲେ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେଲା। ଯଜ୍ଞ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, କର୍ତ୍ତା ଶୀଘ୍ର ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।