ପ୍ରାଚୀନ ସମୟର କଥା। ବ୍ରହ୍ମା ଦେବ କହିଲେ—"ମୋ ମନକୁ ଅତିକ୍ରମ କର, ପିତୃଦେବତାମାନଙ୍କର ସନ୍ତୋଷ ପାଇଁ। ହେ ମହାନ, ତୁମେ ଅବିନାଶୀ, ନିତ୍ୟ ସ୍ୱଭାବର, ଧର୍ମମୟ ରୂପରେ ଅଛ। ଓମ୍, ଆଶୀର୍ବାଦ, ନମସ୍କାର, ସ୍ୱାହା, ସ୍ୱଧା, ଏହି ସବୁ ତୁମେ; ତୁମେ ଡକ୍ଷିଣା ମଧ୍ୟ। ପୂର୍ବେ ତୁମେ ସ୍ୱଧା ନାମକ ଏକ ଗୋପୀ ଥିଲ, ଗୋଲୋକରେ ରାଧିକାଙ୍କ ସହଚରୀ। ରାଧିକାଙ୍କ ଶାପରେ ତୁମେ ଗୋଲୋକରୁ ବିଚ୍ୟୁତ ହେଲେ ଏବଂ ଏହି ମୃତ୍ୟୁଲୋକକୁ ଆସିଲ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଲିଙ୍ଗନର ପୁଣ୍ୟରେ ତୁମେ ମୋର ମନସ୍ପୁତ୍ରୀ ହେଲ। ସେଇ ସ୍ୱାହା, ଶୋଭାମୟୀ ଗୋପୀ, ପୂର୍ବେ ରାଧିକାଙ୍କ ସହଚରୀ ଥିଲେ। ବସନ୍ତ ଋତୁରେ ରାସମଣ୍ଡଳରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହ ରହିଥିଲେ। ଶାପ ପାଇଁ ସେ ଅପମାନିତ ହେଲେ ଏବଂ ଗୋଲୋକରୁ ଭୂଲୋକକୁ ଆସିଲେ। ସେ ଶୁଦ୍ଧ ରୂପାବଳୀ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଏବଂ ଦେବତା-ମାନବମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି। ସେଇ ଗୋପୀ ସୁଶୀଳା ନାମରେ ପୂର୍ବେ ରାଧିକାଙ୍କ ସହଚରୀ ଥିଲେ। ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଶାପରେ ଅପମାନିତ ହୋଇ ଗୋଲୋକରୁ ଭୂଲୋକକୁ ଆସିଲେ। ସେ ପ୍ରିୟା, ପ୍ରେମରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରଶଂସିତ। ଏହି ତିନି ଗୋପୀ—ସ୍ୱଧା, ସ୍ୱାହା ଏବଂ ଡକ୍ଷିଣା ହେଲେ। ଏପରି କଥା କହି, ବ୍ରହ୍ମା ବ୍ରହ୍ମଲୋକର ସଭାରେ ସେଇ ପଦ୍ମମୁଖୀକୁ ପିତୃଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ। ଯେଉଁଠାରେ ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ୱଧା-ସ୍ତୁତି କହାଯାଏ, ସେଠି ପବିତ୍ରତା ଓ କୃପା ବିପ୍ଳବ ହୁଏ। ଏହା ପରେ ନାରାୟଣ କହିଲେ—"ମୁଁ ଡକ୍ଷିଣାଙ୍କ କଥା କହିବି, ମନୋଯୋଗରେ ଶୁଣ। ସୁଶୀଳା ନାମକ ଗୋପୀ ପୂର୍ବେ ଗୋଲୋକରେ ହରିଙ୍କ ପ୍ରିୟା ଥିଲେ; ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦରୀ, ଆକର୍ଷକ, ଭାଗ୍ୟଶାଳି, ମନୋହର ଦନ୍ତ ଓ ଧର୍ମମୟୀ। ସେ ଶିକ୍ଷିତ, ଧର୍ମିକ, ପତିବ୍ରତା ଓ ଅତିସୁନ୍ଦରୀ। ତାଙ୍କର ନିତମ୍ବ ଚମତ୍କାର, ଅନୁପମ ଅଂସ, କଳାବର୍ଣ୍ଣ, ଏବଂ ବଟବୃକ୍ଷ ଭଳି ଗଢ଼ିତ ଶରୀର। ତାଙ୍କର ତେଜ ଧଳା ଚମ୍ପକ ଫୁଲ ଭଳି, ଠୋଠ ବିମ୍ବ ଫଳ ଭଳି ଲାଲ, ଚକ୍ଷୁ ହରିଣୀ ଭଳି। ସେ ଭାବରେ ଭକ୍ତ, ଭାବନାରେ ପ୍ରଜ୍ଞାନ୍ୱିତ ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରିୟା। ସେ ଏକଦା ରାଧାଙ୍କ ଡାହାଣପାଖରେ, ସାମ୍ନାସାମ୍ନି ରହୁଥିଲେ। ସେ ଦେଖିଲେ—ସମସ୍ତ ଗୋପୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଧା ଭାବରେ, କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କ ଅଂଗ କମ୍ପିତ, ରୌଦ୍ର ମୁଦ୍ରାରେ ଅଭିବ୍ୟକ୍ତ। ରାଧା ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ସେ ଦେଖିଲେ କୃଷ୍ଣ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ଦୌଡ଼ୁଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଜୀବର ଆଧାର, ଦିବ୍ୟ ରୂପରେ। ଏଠାରେ ଥିବା ଶତ-ଶତ ଗୋପୀ ଦୁଃଖିତ ହେଇ ପୁନଃପୁନି ଚିତ୍କାର କରୁଛନ୍ତି—"ମାଆ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, ରକ୍ଷା କର!" ତିନି ଲକ୍ଷ ଗୋପମାନେ, ସୁଦାମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ, ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟାକୁ ପଳାଇଯିବା ଦେଖିଲେ। ସର୍ବୋତ୍ତମ ଦେବୀ ସେଠାରୁ କହିଲେ—"ଆଜିଠାରୁ ଯଦି କୌଣସି ଗୋପୀ ଗୋଲୋକକୁ ଆସେ..." ଏପରି କହି, ଦେବୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରାଧା କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କ ଶାପ ଦେଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସାମ୍ନାରେ ନଦେଖି, ରାଧା ବିୟୋଗ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ—"ହେ କୃଷ୍ଣ, ହେ ପ୍ରାଣନାଥ, ଆସ, ମୋତେ ତୁମେ ପ୍ରାଣଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ।" ଏଠି ଏକ ସତୀ ନାରୀର ଗର୍ବ, ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଶ୍ରେୟସ୍ ପାଇଁ ଦିନକୁ ଦିନ ବଢ଼ିଯାଏ। ସ୍ୱାମୀ ହେଉଛନ୍ତି ପରିବାରର ବନ୍ଧୁ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବତା, ଏବଂ ସଦା ପରିଚୟ ଦେଇଥିବା ଆଶ୍ରୟ। ସେ ଧର୍ମଦାତା, ସୁଖଦାତା, ସ୍ନେହଦାତା ଏବଂ ସଦା ଶାନ୍ତିଦାତା। ସେ ସମସ୍ତର ସାର, ସର୍ବୋତ୍ତମ ସ୍ୱାମୀ, ଏବଂ ପରିବାରର ମଙ୍ଗଳ ବଢ଼ାଉଥିବା ବନ୍ଧୁ। ଏଭଳି ଗୋଲୋକର ଶୁଭ କଥା, ତିନି ଗୋପୀଙ୍କ ପୂର୍ବଜନ୍ମ ଓ ତାଙ୍କ ଭୂଲୋକ ଅବତରଣର ଏହି ଦିବ୍ୟ ଗାଥା ଦେବତା ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ସଦା ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି।