ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆପଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଆତ୍ମୀୟଙ୍କ ଆକାର ଧାରଣ କରନ୍ତି। ଯିଏ ଆପଣଙ୍କୁ ହାରାଇଥାଏ, ସେ ଆତ୍ମୀୟରୁ ବିଞ୍ଜିତ; ଯିଏ ଆପଣ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ, ସେ ସମସ୍ତ ଆତ୍ମୀୟ ସହିତ ଅଛି। ଆପଣ ଶିଶୁମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମାତୃତ୍ୱର ଦେବୀ, ଯେପରି ଏକ ଶିଶୁ ତାଙ୍କର ଶିଶୁକାଳରେ ମାଆ ସହ ଥାଏ। ଯଦି ଏକ ଶିଶୁ ତାଙ୍କର ମାଆଙ୍କ ଅଂଚଳରୁ ବଞ୍ଚିତ ହୁଏ, ସେ ଦେବୀଙ୍କ ଦୟା ଦ୍ୱାରା ମାତ୍ର ଜୀବନ୍ତ ରହିଥାଏ। ଆପଣ ଅତ୍ୟନ୍ତ କୃପାଳୁ ସ୍ୱଭାବର ଅମ୍ବିକା, ଦୟା କରନ୍ତୁ ମୋ ପ୍ରତି। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ପାଉନାହିଁ, ଆମେ ଆତ୍ମୀୟରୁ ବଞ୍ଚିତ ଏବଂ ଭିକ୍ଷୁକ ଅଟୁ। ହେ ଦେବୀ, ମୋତେ ରାଜ୍ୟ, ଧନ, ଶକ୍ତି ଦିଅ। ହେ ହରିଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ମୋତେ କାମନା, ଜ୍ଞାନ ଏବଂ ଭୋଗ ଦିଅ। ଏହିପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶକ୍ତି, ଅଧିକାର ଓ ତେଜ ଆପଣଙ୍କର। ଏପରି କହି, ମହେନ୍ଦ୍ର ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବମଣ୍ଡଳୀ, ବ୍ରହ୍ମା, ଶଙ୍କର, ଶେଷ, ଧର୍ମ ଓ କେଶବ, ସମସ୍ତେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଏବଂ ରମଣୀୟ ଫୁଲମାଳା ଦେଇ, ଖୁସି ହୋଇ, ନିଜ ନିଜ ଗୃହକୁ ଚଲିଗଲେ, ହେ ନାରଦ। ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଈଶାନ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଗୃହକୁ ଫେରିଗଲେ। ଯିଏ ଏହି ମହାପୁଣ୍ୟମୟ ସ୍ତୋତ୍ରକୁ ଦିନର ତିନି ସମୟରେ ପଢ଼େ, ସେ ମଧ୍ୟ କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ସମାନ ହୁଏ। ଯଦି ଏହି ସ୍ତୋତ୍ରକୁ ଏକ ମାସ ଯାଏ ନିୟମିତ ଭାବରେ ପଢ଼ାଯାଏ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଫଳ ଲାଭ କରେ। ନାରଦ ଜିଜ୍ଞାସା କଲେ: “ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ପୂର୍ବେ କହିଥିଲେ, ସମସ୍ତ ପୂଜା ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ହୁଏ। ଏହି ଫୁଲଟି ଗଜେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ରଖାଯାଇଥିଲା। ଗଣପତିଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଯେତେବେଳେ ଶନିଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇଥିଲା, ଏବେ ପୁରନ୍ଦର ଛଅ ଦେବତାଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ପୂଜା କଲେ। ପୁରାଣ କଥାବଚକଙ୍କର କଥା ମାନବମାନେ ବୁଝିବା କଠିନ।" ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: “ସେ ସମୟରେ ଏପରି କୌଣସି ଜନ୍ମ ହୋଇନଥିଲା; ଏହା ପୂଜା ସମୟରେ ଘଟିଥିଲା। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶାପରେ ଦେବମାନେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଦୁଃଖରେ ଭ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ।" ନାରଦ ପୁନି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “ରୂପ, ଗୁଣ, କୀର୍ତ୍ତି, ତେଜ ଓ ପ୍ରଭାରେ ଆପଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଜ୍ଞାନୀ, ସିଦ୍ଧ, ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କୁ ଗର୍ବ କରନ୍ତି। ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ କଥା ସବୁଠି ଶୁଣିଛି, ଏବେ ଆଉ କୌଣସି ଗୁପ୍ତ କଥା କହନ୍ତୁ, ଯାହା ପୁରାଣରେ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ବେଦରେ ଉଲ୍ଲେଖ ଅଛି ଓ ଧର୍ମ ସହିତ ସଂପୃକ୍ତ।" ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: “ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବେଦରେ ଏମିତି ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ ଅଛି, ଯାହା ପ୍ରାପ୍ତ କରିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ। ତୁମେ ତାହାର ସାର ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛ?" ନାରଦ କହିଲେ: “ପିତୃୟଜ୍ଞରେ ସ୍ୱଧାକୁ ପ୍ରଶଂସା କରାଯାଏ, ଏବଂ ଦକ୍ଷିଣା ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ସେମାନଙ୍କ କର୍ମ, ଜନ୍ମ, ଫଳ ଓ ପ୍ରଧାନତ୍ୱ କ’ଣ?" ସୂତ କହିଲେ: "ସେ ପୁରାଣର କଥା ଅନୁସାରେ ପୁରୁଣା ଗଳ୍ପ କହିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ।" ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: “ବ୍ରହ୍ମଲୋକରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସଭାରେ, ଯାହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦମୟ ଥିଲା, ସେଠାରେ ଖାଦ୍ୟ ପାଇଁ ସମସ୍ତେ ତୁମ ପାଖକୁ ଗଲେ। ପ୍ରଭୁ ସ୍ୱୟଂ ବଳିରୂପେ ତାଙ୍କ ଅଂଶରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ହବି ଅର୍ପଣ କଲେ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ କଲେ। ଦେବମାନେ ନିରାଶ ହୋଇ ପୁନି ସଭାକୁ ଫେରିଲେ। ଏହି ଦେଖି ବ୍ରହ୍ମା ମନରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ। ପ୍ରକୃତି ତାଙ୍କ ଅଂଶରେ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ମୂର୍ତି। ସେ ଗ୍ରୀଷ୍ମ ମାସର ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସୂର୍ଯ୍ୟର ତେଜକୁ ଶାନ୍ତ କରାନ୍ତି।