ଏକ ସମୟରେ ଦେବତାମାନେ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ଅନେକ ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ, “ସମସ୍ତ ଶ୍ରୀର ଅବତାର, ସମସ୍ତ ଦାନର ଦାତା, ଆପଣଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର। ହରିଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ଦେଇଥିବା, ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ଦେବୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର। ଆପଣ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ତେଜର ଅବତାର, ମଣିମାଣିକ୍ୟରେ ଶୋଭିତ, ଆପଣକୁ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର। ଫସଲର ଦେବୀ, ଫସଲର ଶ୍ରୀ, ଆପଣକୁ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର।” ବୈକୁଠରେ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ ଦୁଧ ଶାଗରର ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଭାବରେ ବିରାଜିତି। ଘରେ ଘରେ ଗୃହସ୍ଥ ନାରୀଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ଦେବୀ ହେଉଛନ୍ତି। ଆପଣ ଦେବମାତା ଅଦିତି, ପଦ୍ମରେ ବସିଥିବା କମଳା। ଆପଣ ନିଜେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ରୂପ, ସମସ୍ତର ଆଧାର, ଭୂମି ଅଟୁଟ। ଆପଣ କ୍ରୋଧ ଓ ହିଂସାରୁ ମୁକ୍ତ, ଦୟାର ଦାତା, ମଙ୍ଗଳମୟ ମୁଖବଳି। ଆପଣ ନଥିଲେ ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଭସ୍ମ ହୋଇଯାଏ, ତାହାର ମୂଳ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ଆପଣ ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସମସ୍ତ ଆପଣଙ୍କ ରୂପ ଧରନ୍ତି। ଯିଏ ଆପଣଙ୍କୁ ହରାଇଛି, ସେ ବନ୍ଧୁ-ବାନ୍ଧବ ହରାଇଛି; ଯିଏ ଆପଣଙ୍କୁ ପାଇଛି, ସମସ୍ତ ବନ୍ଧୁ-ବାନ୍ଧବ ସହିତ ଅଛି। ଆପଣ ଶିଶୁମାନଙ୍କର ମା, ଶିଶୁ ଅବସ୍ଥାରେ ମା ମାନେ ଯେପରି ଦୟା କରନ୍ତି। ଶିଶୁ ମା ଦୁଗ୍ଧ ହରାଇଲେ, ତାହା ଦେବତାଙ୍କର କୃପାରେ ହିଁ ବଞ୍ଚିପାରିବ। ଆପଣ ଅତି କୃପାମୟୀ, ଅମ୍ବିକା, ଦୟା କରନ୍ତୁ। ଯେପରି ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ହରାଇଛୁ, ଆମେ ବନ୍ଧୁ-ବାନ୍ଧବ ହରାଇଛୁ, ଭିକାରୀ ହୋଇଯାଇଛୁ। ଦେବୀ, ଆମକୁ ରାଜ୍ୟ, ଧନ, ଶକ୍ତି ଦିଅ। ହରିଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ଆମକୁ ଇଚ୍ଛା, ବୁଦ୍ଧି, ଭୋଗ ଦିଅ। ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶକ୍ତି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଧିକାର, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତେଜ।” ଏପରି କଥା କହି, ମହେନ୍ଦ୍ର ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବଗଣ, ବ୍ରହ୍ମା, ଶଂକର, ଶେଷ, ଧର୍ମ, କେଶବ ଏକାଠି ହେଲେ। ଦେବୀ ଦେବତାମାନେ ଉପରେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଓ ଫୁଲର ମାଳା ଦେଲେ। ଦେବତାମାନେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ନିଜ ନିଜ ଗୃହକୁ ଚାଲିଗଲେ, ନାରଦ। ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଇଶାନ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ। ଯିଏ ଏହି ପୁନ୍ୟମୟ ଷ୍ଟୋତ୍ରକୁ ଦିନର ତିନି ସମୟରେ ପଠିବେ, ସେ ଚିନ୍ତାମଣି ଗଛ ପରି ହୋଇଯିବେ। ଯିଏ ଏହି ଷ୍ଟୋତ୍ରକୁ ଏକ ମାସ ସଯମ ରେ ପଠିବେ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ପାଇବେ। ନାରଦ କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ପୂର୍ବରୁ କହିଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଉପାସନା ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ହୁଏ। ଏହି ଫୁଲ ଗଜେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ରଖାଯାଇଥିଲା। ଗଣପତିଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଶନିଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇଥିଲା। ଏବେ, ଛଉ ଦେବତାଙ୍କୁ ବିଧିମତ ଉପାସନା କରି, ପୁରନ୍ଦର ପ୍ରସ୍ନ କଲେ। ପୁରାଣ ବକ୍ତାମାନଙ୍କର କଥା ଲୋକମାନେ ଅନ୍ତର୍ଗତ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।” ଶ୍ରୀ ନାରାୟଣ କହିଲେ, “ସେଇ ସମୟରେ ଏହି ପ୍ରକାର ଜନ୍ମ ହୋଇନଥିଲା; ଉପାସନା ସମୟରେ ଏହା ହୋଇଥିଲା। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶାପରେ ଦେବତାମାନେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଦୁଃଖରେ ଘୁଞ୍ଚିଥିଲେ।” ଏହିପରି ଦୀର୍ଘ କଥା ଶୁଣି, ନାରଦ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ଆକାର, ଗୁଣ, କୀର୍ତି, ତେଜ ଓ ପ୍ରଭାରେ, ଆପଣ ଯୋଗୀ, ପଣ୍ଡିତ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ୟଜନକ ଉପାଖ୍ୟାନ ଜଣା। ଏବେ ଆପଣ ପୁରାଣରେ ନ ଦେଖାଯାଇଥିବା, କିନ୍ତୁ ବେଦରେ ଲୁଚିଥିବା ଧର୍ମ ସଂପର୍କିତ କୁହାଯାଇଥିବା କିଛି ଗୁପ୍ତ କଥା କହନ୍ତୁ।” ଶ୍ରୀ ନାରାୟଣ କହିଲେ, “ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବେଦରେ ଏକ ଗୁପ୍ତ ରହସ୍ୟ ଅଛି, ଯାହା ପ୍ରାପ୍ତି ଅତି କଠିନ। ତାହା ମଧ୍ୟରୁ ଆପଣ କି ଏହି ମୂଳ ତତ୍ତ୍ୱ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି?” ନାରଦ କହିଲେ, “ପିତୃଯାଜ୍ଞରେ ସ୍ୱଧାକୁ ପ୍ରଶଂସା କରାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଦକ୍ଷିଣା ସମସ୍ତ ଦାନ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।