ଏକ ସମୟର କଥା, ଯେଉଁଠାରେ ଭୋଜ୍ୟପଦକୁ ବ୍ରହ୍ମର ରୂପ ଭାବି, ଏହି ଜୀବନକୁ ଧାରଣ କରିବାର କାରଣ ଭାବେ ମନ୍ୟାଯାଏ । ସେଠାରେ ଚିରଏଇ ଭଲ ଭାବରେ ପକାଯାଇଥିବା ଚାଉଳ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଧାନ୍ୟ, ଚିନି ଓ ଘିଅ ସହିତ ମିଶାଯାଇ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱାଦିଷ୍ଟ ଓ ପ୍ରୀତିଦାୟକ ଭୋଜ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୁଏ । ଏହି ଭୋଜ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଚିନି ଓ ଘିଅ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିବା ମିଠା ଓ ରସଭରା ଖାଦ୍ୟ, ନିଜର ଦୁର୍ଲଭ ସ୍ୱାଦ ଓ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ । ବିଭିନ୍ନ ପକାଯାଇଥିବା ଫଳ ଏଠି ଉପସ୍ଥିତ, ଯାହା ଦେଖିଲେ ଓ ଖାଇଲେ ଅନନ୍ୟ ସୁଖ ଅନୁଭବ ହୁଏ । ଏଠି ମଧୁର ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଦୁଧ ମଧ୍ୟ ରହିଛି, ଯାହା ସ୍ୱାଦରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦଦାୟକ । ଏହି ଦୁଧ ଚିନି ଓ ଘିଅ ସହିତ ମିଶି ମଧୁର ଓ ରସଭରା ହୋଇଯାଏ । ଏହି ମିଠାସ ଚିନି ଗଛର ରସରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି । ଜଉ ଓ ଗହମ ଚାଷର ଚୁଣ୍ଡା ଓ ଚୂର୍ଣ୍ଣ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ପକାଯାଇଥିବା ଖାଦ୍ୟ ପଦାର୍ଥ ଏଠି ଦିଆଯାଏ, ସ୍ୱସ୍ତିକ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆହାର ସହିତ । ଏଠି ଭୂମିର ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଗଛ ଉପଜାଇଥିବା ଦ୍ରବ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଅଛି, ଯାହା ଗ୍ରୀଷ୍ମରେ ଶିତଳ ପବନ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସଂତୋଷ ଦେଇଥାଏ । ଏଠି କମ୍ଫର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧିତ ଦ୍ରବ୍ୟରେ ମିଶାଯାଇଥିବା ଉତ୍ତମ ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ପାନ, ଶିତଳ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ହୋଇ ତ୍ରୁଷ୍ଣା ଶାନ୍ତ କରେ । ଏହି ସମସ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦେହର ଶୋଭା ଓ ତେଜକୁ ବଢ଼ାଏ । ରତ୍ନ ଓ ସୁନାର ରୂପାନ୍ତର ଦ୍ୱାରା ଦେହର ସୁଖ ଏବଂ ଆରାମ ସଦା ବଢ଼ିଥାଏ । ଏଠି ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଫୁଲର ସଂଗ୍ରହ ଅଛି, ଯାହା ସର୍ବୋତ୍ତମ ଓ ବିପୁଳ ତେଜ ଦେଇଥାଏ । ଏହି ସମସ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟ ଶୁଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ, ଏହା ନିଜେ ଶୁଦ୍ଧିର ସ୍ୱରୂପ ଏବଂ ସମସ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠୁ ଶୁଭ ଅଟୁଟ ଅଛି । ପୂତିତମ ଏହି ଜଳ ତୀର୍ଥ ହେଉଛି, ଯାହା ସଦା ପବିତ୍ର ଓ ଶୁଦ୍ଧିଦାୟକ । ଏହା ରତ୍ନର ସାର ଦ୍ୱାରା ବୁନାଯାଇଛି, ଫୁଲ ଓ ଚନ୍ଦନ ସହିତ ମିଶିଛି । ଏ ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁ ଦୁର୍ଲଭ ଓ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ପଦାର୍ଥ ଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଦାନ କରାଯାଇଥିଲା । ଏପରେ, ଏକ ଲକ୍ଷ ଥର ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ମନ୍ତ୍ରର ସିଦ୍ଧି ହୋଇଗଲା । ତାପରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ମାୟା ଓ କାମବାଣୀ, ଯିଏ ପଦ୍ମରେ ବସିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରୀଂ ହ୍ରୀଂ କ୍ଲୀଂ ଐଂ ସ୍ୱାହା ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରାଯାଇଲା । ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମଙ୍ଗଳ ସପ୍ତଦ୍ୱୀପ ଭୂମିର ଅଧିପତି ହେଲେ । ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏହି ରାଜାମାନେ, ହେ ନାରଦ, ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିଥିଲେ । ତାଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ ରତ୍ନମାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଶିରୋଭୂଷିତ ଦିବ୍ୟ ବିମାନରେ ବସି, ତାଙ୍କୁ ବର ଦେଉଛନ୍ତି । ତାଙ୍କ ଶରୀର ରତ୍ନମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ଦ୍ୱାରା ମିଳିଯାଇଥିଲା, ତାଙ୍କର ତେଜ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଭଳି ଅନେକ ଚନ୍ଦ୍ର ମିଶିଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା । ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶରୀର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୋମାଞ୍ଚିତ ହୋଇଗଲା, ଚକ୍ଷୁ ଜଳରେ ପୁରିଗଲା, ହାତ ଯୋଡି, ସେ ବେଦମୟ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଇଛା ପୂରଣ କରେ । ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ: “କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପ୍ରିୟା, ସାର୍ ରୂପା, ପଦ୍ମା ତୁମକୁ ପୁନଃ ପୁନଃ ନମସ୍କାର । ପଦ୍ମପତ୍ର ନୟନ, ପଦ୍ମମୁଖୀ, ତୁମକୁ ପୁନଃ ପୁନଃ ନମସ୍କାର । ସମସ୍ତ ସୌଭାଗ୍ୟର ମୂର୍ତ୍ତି, ସମସ୍ତ ଦାତ୍ରୀ ତୁମକୁ ପୁନଃ ପୁନଃ ନମସ୍କାର । ହରିଭକ୍ତି ଦାତ୍ରୀ, ଆନନ୍ଦ ଦାତ୍ରୀ ତୁମକୁ ପୁନଃ ପୁନଃ ନମସ୍କାର । କୃଷ୍ଣଙ୍କର ତେଜରୂପା, ରତ୍ନାଭୂଷିତା, ତୁମକୁ ପୁନଃ ପୁନଃ ନମସ୍କାର । ଫସଲର ଦେବୀ, ଫସଲର ଶ୍ରୀ ତୁମକୁ ପୁନଃ ପୁନଃ ନମସ୍କାର ।” “ୱୈକୁଣ୍ଠରେ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ, କ୍ଷୀରସାଗରରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ଗୃହସ୍ଥ ଗୃହରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ଗୃହିଣୀମାନଙ୍କ ଘରେ ଦେବୀ ତୁମେ । ତୁମେ ଦେବମାତା ଅଦିତି, ପଦ୍ମବାସିନୀ କମଳା । ତୁମେ ବିଷ୍ଣୁର ସ୍ୱରୂପ, ସମସ୍ତର ଆଧାର, ଭୂମି ତୁମେ । କ୍ରୋଧ ଓ ହିଂସାରୁ ମୁକ୍ତ, ବରଦାନି, ମଙ୍ଗଳମୟ ମୁଖର ତୁମେ । ତୁମ ବିନା ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଭସ୍ମ ଓ ନିର୍ସାର ହୋଇଯାଏ ।” ଏଭଳି ଶ୍ରୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ସମସ୍ତେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜିଲେ, ତାଙ୍କ ଦୟା ଓ ଅନୁଗ୍ରହରେ ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଏ ଜଗତରେ ବିରାଜ କରିଲା ।