ଶିବ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ତାଙ୍କ ଜଟାରେ ରଖିଲେ, ଏହିପରି ଶିବଙ୍କୁ 'ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର' ଭାବେ ଜଣାଯିବାକୁ ଲାଗିଲା। ଏହା ଦେଖି, ଦକ୍ଷଙ୍କ କନ୍ୟାମାନେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ମୁକ୍ତି ପାଇଥିବାକୁ ଦେଖି ଆଉଥରେ କାନ୍ଦିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେମାନେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି, ଭୂମିରେ ଲୁଟି, ନିଜ ଶରୀରକୁ ଆଉ ଆଉ ମାରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଦକ୍ଷଙ୍କ କନ୍ୟାମାନେ କହିଲେ, “ପିତା, ଆମ ପୁଣ୍ୟବାନ୍ ସ୍ୱାମୀ ଚାଲିଗଲେ, ଆମେ ଭଲ ରୁହୁ। ଆଖି ଖୋଲିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ପ୍ରିୟଜନ ନଥିଲେ, ସଂସାର ଅନ୍ଧକାର ଲାଗେ। ନାରୀମାନେ ପାଇଁ ସ୍ୱାମୀ ହିଁ ସବୁକିଛି—ତାଙ୍କର ଜୀବନ, ଧନ, ମାର୍ଗ। ନାରୀଙ୍କ ପାଇଁ ନାରାୟଣ ସ୍ୱାମୀ, ସ୍ୱାମୀ ହିଁ ସେମାନଙ୍କର ବ୍ରତ ଓ ଧର୍ମ। ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରିବା, ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞରେ ଦାନ ଦେବା, ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜା, ଉପବାସ, ତପସ୍ୟା—ଏ ସବୁ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ପରିବାରରେ ପୁଅ ନାରୀଙ୍କ ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ। ଯେଉଁ ନାରୀ ଦୁଷ୍ଟ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ, ସେ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଘୃଣା କରେ। ସ୍ୱାମୀ ଦୁର୍ବଳ, ରୋଗୀ, ଦୁଷ୍ଟ, ଗରିବ କିମ୍ବା ଗୁଣହୀନ ହେବେ, କିମ୍ବା ଗୁଣବତୀ, ଯିଏ ଘୃଣା କରି ସ୍ୱାମୀକୁ ତ୍ୟାଗ କରେ, ସେ ଦିନ ରାତି କୀଟ, କୁକୁର ଭଳି ପଶୁମାନେ ଦ୍ୱାରା ଭକ୍ଷିତ ହୁଏ। ସେ ଦଶ କୋଟି ଜନ୍ମ ଗିଧ, ଶତଜନ୍ମ ଶୁଅ ହିସାବରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି; ପୂର୍ବ କର୍ମ ଅନୁକୂଳ ହେଲେ ଏହା ପରେ ମାନବ ଜନ୍ମ ମିଳେ। ହେ ବ୍ରହ୍ମାପୁତ୍ର, ଆମକୁ ଆମ ପ୍ରିୟଜନ, ଆମ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବା ଦାନ ଦିଅ।” କନ୍ୟାମାନଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦକ୍ଷ ଶିବଙ୍କ ସମ୍ନିଧିକୁ ଯାଇଲେ। ସେ ତାଙ୍କ କନ୍ୟାମାନଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, କରୁଣାମୟ ଶିବଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୋର କନ୍ୟାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ୱାମୀ ପ୍ରାଣଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ। ଯଦି ତୁମେ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ମୋର ଜାମାତା ଭାବରେ ଦେବନାହାଁ, ତେବେ...” ଦକ୍ଷଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦୟାମୟ ଶିବ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ମୋର ଶରଣାଗତ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଛାଡିବାକୁ ମୁଁ ସମର୍ଥ ନୁହେଁ।” ଶିବଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦକ୍ଷ ଶିବଙ୍କୁ ଶାପ ଦେବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହେଲେ। ସେହି ସମୟରେ, କୃଷ୍ଣ ବୃଦ୍ଧ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପେ ଦେଖାଦେଲେ। ସେ ଶାଶ୍ୱତ ବ୍ରହ୍ମ, ଦୁଇପକ୍ଷକୁ ଶୁଭ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ ଅତି ଉଜ୍ୱଳ ହେଲେ। ପ୍ରଭୁ କହିଲେ, “ଦକ୍ଷ, ତୁମେ ନିଜକୁ ରକ୍ଷା କର; ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଦେବତା ମଧ୍ୟର ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦିଅ। ତୁମେ ତପସ୍ବୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶାନ୍ତ ଓ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ। ଦକ୍ଷ କ୍ରୁଧ୍ଧ, ଦୁର୍ଜୟ, ଉଜ୍ୱଳ ଓ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁତ୍ର।” ନାରାୟଣଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶଙ୍କର ହସିଲେ। ସେ କହିଲେ, “ମୋର ଶରଣ ନେଇଥିବା ଜୀବନକୁ ଛାଡିବାକୁ ମୁଁ ସମର୍ଥ ନୁହେଁ। ଯିଏ ଭୟରେ ଶରଣାଗତକୁ ତ୍ୟାଗ କରେ... ମୁଁ ସମସ୍ତ କିଛି ଛାଡିପାରିବି, ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, କିନ୍ତୁ ନିଜ ଧର୍ମକୁ ନୁହେଁ। ଯିଏ ସଦା ଧର୍ମକୁ ରକ୍ଷା କରେ, ଧର୍ମ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରେ। ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମାଆ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ ବିନାଶକାରୀ।” ଶଙ୍କରଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ହୃଦୟର ଜ୍ଞାତା ପ୍ରଭୁ, ରୋଗମୁକ୍ତ ହୋଇଥିବା ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଶିବଙ୍କ ମୌଳିରେ ଅଳଙ୍କୃତ ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖି, ଦକ୍ଷ ତାଙ୍କୁ ଦୁଃଖିତ ଦେଖି ମାଧବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ବର ଦେଇ, ନିଜ ଲୋକକୁ ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ କଲେ। ଚନ୍ଦ୍ର, ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟମାନେ ପୁନଃ ପାଇ, ଦିନ ଓ ରାତି ଆନନ୍ଦରେ ବ୍ୟତୀତ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।