ଦେବତାମାନଙ୍କର ଗୁରୁ, ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ ଏବଂ ସ୍ୱୟଂ ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାୟକ, ସମସ୍ତ ଘଟଣାମାନେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ। ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, "ତୁମେ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କର ଶିଷ୍ୟ ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ। ତାଙ୍କର ମାମା ଡକ୍ଷ, ଯିଏ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଭକ୍ତ ଓ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ତାଙ୍କର ମାତା ନିଜ ପତିଙ୍କୁ ଏକାନ୍ତ ଭାବେ ଭଜନ୍ତି, ତାଙ୍କର ପିତା ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ କରିଥିବା। ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି ତାଙ୍କର ପିତା ଓ ମାମାଙ୍କର ଦୋଷରେ ପ୍ରଭାବିତ ହୁଏ।" "ଭଗବାନ୍ ସ୍ୱୟଂ ସମସ୍ତର ଅନ୍ତର୍ଯ୍ୟାମୀ ଭାବେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦେହରେ ବ୍ୟାପି ଅଛନ୍ତି। ମନ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ଓ ଜ୍ଞାନ—ଏସବୁ ଶଙ୍କରଙ୍କର ରୂପ। ନିଦ୍ରା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶକ୍ତିମାନେ—ଏସବୁ ପ୍ରକୃତିର ଅଂଶ। ଯେତେବେଳେ ଆତ୍ମା ଦେହ ଛାଡ଼ିଦିଏ, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ପଛେ ପଛେ ଯାଆନ୍ତି।" "ମୁଁ, ଶିବ, ଶେଷ, ବିଷ୍ଣୁ, ଧର୍ମ, ମହାନ୍, ଓ ବିରାଟ—ଯେଉଁଠି ଶିବ ଓ ଆମେ ମାଳ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପଦପଦ୍ମକୁ ପୂଜିଥାଉ, ଏବଂ ଯେଉଁ ମାଳ୍ୟ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପଦପଦ୍ମରୁ ପଡ଼ି, କାହାର ମୁଣ୍ଡରେ ପଡ଼ିଯାଏ—ସେଉଁଠି ଭାଗ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇଛ। ଭାଗ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।" "ଯିଏ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ—ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କର ପତି, ସମସ୍ତଙ୍କର ପୂଜିତ—ଗଣ୍ୟ କରେନି, ସେ ପୂର୍ବରୁ ଶତ ଯଜ୍ଞ ଓ ଦୀକ୍ଷା ଦ୍ୱାରା ଯାହା ପାଇଥିଲେ, ତାହା ହରାଇଛନ୍ତି। ବର୍ତ୍ତମାନ ତୁମେ, ତୁମ ଗୁରୁ ସହିତ, ମୋ ସହ ଭୈକୁଣ୍ଠକୁ ଯାଅ।" ଏପରି କହି, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଏକଠି ହୋଇ ଭୈକୁଣ୍ଠକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମ, ଶ୍ରୀହରି, ନିତ୍ୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ତାଙ୍କର ତେଜ ପ୍ରଭା ଦଶ ହଜାର କୋଟି ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଦିନର ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ସରସ୍ୱତୀ ଓ ସେବକମାନେ ଚାରି ହାତରେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ ଏବଂ ପ୍ରଣାମ କରୁଥିଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ମାଥା ଝୁକାଇ ଭଗବାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ସ୍ୱୟଂ ହାତ ଜୋଡ଼ି ଭକ୍ତିଭାବରେ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ। ସେଠାରେ ସେ ଦେଖିଲେ, ଦେବତାମାନେ ବିପଦରେ ପଡ଼ି, ଭୟରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ, ତାଙ୍କର ତେଜ ଓ ଶ୍ରୀ ବିହୀନ, ସେବକମାନେ ଘିରିଥିବା ଏବଂ ଅବରଣ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛନ୍ତି। ତେବେ ନାରାୟଣ କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମକୁ ଅଚଳ ଓ ବୃଦ୍ଧିଶୀଳ ଶ୍ରୀ ଦେବି ଦେବି। ଏହି ସମୟରେ ମୋର ଉଚିତ କଥା ଶୁଣ। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ସଦା ମୋର ଅଧୀନ ଅଛନ୍ତି। ଯିଏ ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଭାବରେ ମୋର ଭକ୍ତ କିମ୍ବା ମୋତେ ଭଜୁଥିବାଙ୍କୁ କ୍ରୋଧ କରେ—ଦୁର୍ବାସା, ଶଙ୍କରଙ୍କ ଅଂଶ ଏବଂ ମୋର ଭକ୍ତ, ସେ ମୋତେ ନିବେଦିତ।" "ଯେଉଁଠି ଶଂଖ ଧ୍ୱନି ନାହିଁ, ତୁଳସୀ କିମ୍ବା ଶିଳାରେ ପୂଜା ନାହିଁ, ଯେଉଁଠି ମୋର ଭକ୍ତଙ୍କ ନିନ୍ଦା ହୁଏ, ଯିଏ ମୋପ୍ରତି ଭକ୍ତିହୀନ, ମୂର୍ଖ ଓ ହରିବାର ଦିନେ ଭୋଜନ କରେ, ଯିଏ ମୋର ନାମ ବେଚିଦିଏ କିମ୍ବା ନିଜ ଝିଅକୁ ବେଚିଦିଏ, ଯିଏ ପାପୀଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଏ କିମ୍ବା ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ଶ୍ରାଦ୍ଧର ଭୋଜନ ଖାଏ, ଶୂଦ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯିଏ ଶବ ଦାହ କରେ, ଦୁଃଖୀ ଘୋଡ଼ା ବ୍ୟାପାରୀ, ଯିଏ ଶୂଦ୍ର ପାଇଁ ରନ୍ଧେ, କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯିଏ ବୃଷ ଚାଳକ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯିଏ ଯବନଙ୍କୁ ସେବା କରେ, ଦେବାଳୟ ପୁଜାରୀ କିମ୍ବା ଶୂଦ୍ର ପ୍ରଭୃତି, ଯିଏ ବିଶ୍ୱାସ ଘାତକ, ବନ୍ଧୁ ହନ୍ତା, ମନୁଷ୍ୟ ହନ୍ତା ଓ କୃତଘ୍ନ, ଯିଏ ଅଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟର ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ରୁର ଓ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରେ, ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅବିଚାରଣୀୟ ଜନନୀର ପୁତ୍ର କିମ୍ବା ମହାପାପୀ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ପତି—ଏମାନେ ସମସ୍ତେ ମୋର କୃପା ରହିତ।" ଏହିପରି ଭାବେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଦେବତାମାନେ ଭୟ ଓ ଦୁଃଖରେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଶରଣାଗତ ହେଲେ, ଏବଂ ନାରାୟଣ ସ୍ୱୟଂ ତାଙ୍କୁ ଅଦୂର୍ବଳ, ଅକ୍ଷୟ ଶ୍ରୀ ଦାନ କରିବାକୁ ଅନୁଗ୍ରହ କଲେ।