ସରସ୍ବତୀ ହେଉଛନ୍ତି ବାଣୀର ରୂପେ, ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ଭଦ୍ରା ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଏସେନ୍ସ। ତାଙ୍କର କୃପା ଦ୍ୱାରା ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ହେବାକୁ ସମର୍ଥ ହୁଅନ୍ତି, ଏବଂ ଜ୍ଞାନର ଆନନ୍ଦ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ସେ ଶିବଙ୍କୁ ଚିନ୍ତନ କରନ୍ତି, ଯିଏ ଶୁଭତାର ଅବତାର, ଶୁଭତା ଦାନ କରନ୍ତି ଏବଂ ତାହାର କାରଣ ଅଟୁଟ। ଶିବ ହେଉଛନ୍ତି ସମସ୍ତ ସମ୍ପଦର ଦାତା, ସୁଖ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥିବା ମହାଦୟାଳୁ। ତାଙ୍କର ଲୀଳାରେ, ଏକ ଜଣେ ଇନ୍ଦ୍ର ବା ମନୁର ଦେଖାଯୋଗ୍ୟ ପଦ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରନ୍ତି। ତିନି ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ତାଙ୍କର ସହଜ କୃପା ଦ୍ୱାରା, ଦାତାଙ୍କର ଆଶୀର୍ବାଦରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ହରିଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନର ଦୀପ୍ତି ଜଳିଥିଲେ, ତଥ୍ୟର ଜ୍ଞାତା ଅନ୍ୟମନ୍ୟ ଚମକିଉଠନ୍ତି। ଦୟାର ସାଗର ଭଗବାନଙ୍କର କୃପା ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ; ଯେଉଁ ଦେହରେ ମନ୍ତ୍ର ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ, ଭାରତ ଦେଶର ଏହି ଦେହରେ, ସେ ଦେହକୁ ପଞ୍ଚଭୂତର ତ୍ୟାଗ କରି ଦିବ୍ୟ ରୂପ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦରେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଏ, ଭ୍ରମ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ। ପୁନଃ ଦୁଧ ପିବେନି, ପୂର୍ବରୁ ମା ନିଉଁ ନେଇଥିବା ପରି ଅନୁଭବ କରେନି। ନିଜ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥିବା ସନ୍ନ୍ୟାସୀଙ୍କ ପାଇଁ ପୁନଃ ଜନ୍ମ ନାହିଁ। ଏହା ହେଉଛି ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ନିୟମିତ ଧର୍ମ, ଯେଉଁମାନେ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନର ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତି। ଯିଏ ନିୟମ ଓ ଉପବାସରେ ନିଷ୍ଠା ରଖେ, ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଦାସ ଭାବରେ ଗନ୍ୟ। ଯିଏ ସଦା ମନକୁ ସମ ରଖେ, ସେ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ। ଯିଏ ସଦା ଭ୍ରମଣ କରେ, ଏକ ସ୍ଥାନରେ ରୁହେନି, ସେ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ। ଯିଏ କିଛି ମାଗେନି, ସେ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ। ଯିଏ ସଦା ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରେ, ସେ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ। ଯିଏ ସମସ୍ତ ଦେଖିବାକୁ ବ୍ରହ୍ମରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ବୋଲି ଦେଖେ, ସେ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ। ଯିଏ କ୍ରୋଧ ଓ ଅହଂକାରରୁ ମୁକ୍ତ, ସେ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ। ଯିଏ ଭିକ୍ଷା ମାଗେନି, ସେ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ। ଯିଏ କାଠ ବା ନାରୀକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରେନି, ସେ ଭିକ୍ଷୁ। ଏହାର ବିପରୀତରେ, ନାଶ ହୁଏ ଏବଂ ନରକର ଭୟ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ। ଦେବତା ବା ବରାହର ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ହୁଏ, ଦୁଃଖ ସମାନ ରହିଥାଏ। ଗର୍ଭରେ, ସମସ୍ତ ଜଣା ନିଜ ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର କର୍ମ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି; ଦେବତା ବା କୀଟ, ପ୍ରତ୍ୟେକେ ନିଜ ଦେହକୁ ସଂରକ୍ଷଣ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି। ବୀର୍ୟ ଗର୍ଭରେ ପଡ଼ିଲେ, ଯଦି ରକ୍ତ ଅଧିକ ଅଛି, ଶିଶୁ ମା' ପରି ହୁଏ; ନହେଲେ, ପିତାଙ୍କ ରୂପ ନେଇଥାଏ। ସୂର୍ଯ୍ୟ, ମଙ୍ଗଳ ବା ବୃହସ୍ପତି ଦିନରେ ଜନ୍ମ ହୁଏ, ଶିଶୁ ତାହାନୁସାରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ। ଯିଏ ପ୍ରଥମ ପାଦରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି, ସେ ଅଳ୍ପାୟୁ; ଚତୁର୍ଥ ପାଦରେ ଦୀର୍ଘାୟୁ, ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଅନୁସାରେ। ଯେପରି ଜନ୍ମ ମୁହୂର୍ତ୍ତ, ସେପରି ଡିଲିଭରି। ଏକ ରାତି ଭିତରେ ଗର୍ଭ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଦିନକୁ ଦିନ ବୃଦ୍ଧି ହୁଏ। ତିନି ମାସରେ ଏହା ମାଂସପିଣ୍ଡ ହୁଏ, ହାତ, ପାଉ, ଓ ଅନ୍ୟ ଅଙ୍ଗ ନଥାଏ। ଛଅ ମାସରେ ଜୀବନର ଚଳାଚଳ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ଅଶୁଦ୍ଧ ସ୍ଥାନରେ ରହି, ମା' ଖାଇଥିବା ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନୀୟ ଭୋଗ କରେ। ଏଭଳି ଚାରି ମାସ ଅତ୍ୟଧିକ ଦୁଃଖ ସହିଛି। ଦିଗ, ସ୍ଥାନ, ସମୟର ଜ୍ଞାନ ନାହିଁ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ମାୟାରେ ଭ୍ରମିତ। ଅନ୍ୟଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରିଥିବା ଶିଶୁ, ମୁହଁରେ ମକି ବା ଅନ୍ୟ କିଛି ଦୂର କରିବାକୁ ଅସମର୍ଥ। ମା'ର ନିଉଁ ଉପରେ ଅନ୍ଧା ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଥିବା, ନିଜ ଇଚ୍ଛା ବ୍ୟକ୍ତ କରିପାରେନି।