ମଣିଷ ପାଇଁ ଏକ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ, ପିତୃଗଣଙ୍କ ପାଇଁ ଶତବର୍ଷ, ଏବଂ ମାମାଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ସମୟ ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଛି। ଏହି ସମୟରେ ଭାଇ, ଜଣେ ଜନାନୀ, ଶିଷ୍ୟ ଓ ଦାସ, ନିଜ ଆତ୍ମା, ଯାତ୍ରାସାଥୀ, ଗୁରୁଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ଗୁରୁପୁତ୍ର—ଏମାନେ ସମ୍ପୃକ୍ତ ଅଟୁଟ ସମ୍ପର୍କର ଅଂଶ। ମନ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କରିବା ମାତ୍ରେ ଏକ ଲୋକ ଜୀବନ ରେହି ମୁକ୍ତି ପାଇଯାଏ। ଯଦି ଦୀକ୍ଷା ନାହିଁ, ତେବେ ସେ ଅନେକ ଜନ୍ମ ଧରି ସେମିତି ରହିଯାଏ। ଏହି ଜନ୍ମରେ ନିଜ କର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ସପ୍ତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ସେବା କରିବା ଦ୍ୱାରା ଏକ ଶୁଦ୍ଧତା ଆସେ। ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ତିନି ଜନ୍ମ ସେବା କଲେ ମଣିଷ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ। ତିନି ଜନ୍ମ ସେବା କଲେ ସମସ୍ତ ବାଧା ଦୂର ହୁଏ। ଏହା ପରେ ଜ୍ଞାନର ଦୀପ ଜଳି ଜ୍ଞାନୀ ଚିନ୍ତନ କରେ। ସେ ପ୍ରକୃତି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ମାୟା, ଦୁର୍ଗା ଯିଏ ଦୁଃଖ ନାଶ କରନ୍ତି, ସରସ୍ୱତୀ ଯିଏ ଭାଷାର ରୂପ ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ଭଦ୍ରା ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପ୍ରିୟ ସ୍ୱରୂପକୁ ଚିନ୍ତନ କରେ। ତାଙ୍କର କୃପାରେ ଜ୍ଞାନୀ ହୁଏ ଏବଂ ଜ୍ଞାନସୁଖକୁ ଲାଭ କରେ। ଏହିପରି ସେ ଶିବଙ୍କୁ ଚିନ୍ତନ କରେ, ଯିଏ ଶୁଭର ମୂର୍ତ୍ତି, ଶୁଭ ଦାତା ଓ ଶୁଭର କାରଣ। ସେ ଶୁଖ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦାତା, ସମସ୍ତ ଧନର ଦାତା। ତାଙ୍କର ଲୀଳାରେ ସେ ଇନ୍ଦ୍ର ବା ମନୁଙ୍କ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ଦେଇପାରନ୍ତି। ତିନି ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଦ୍ୱାରା ଏବଂ ସହଜରେ ମିଳୁଥିବା କୃପାରେ, ଆଶୀର୍ବାଦ ଦ୍ୱାରା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ହରିଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ମିଳେ। ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନର ଦୀପ ଜଳିଥିବା ବେଳେ, ସତ୍ୟଜ୍ଞାନୀ ଜ୍ଵଳିଥାଏ। ଦୟାର ସାଗରଙ୍କ କୃପାରେ ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ ହୁଏ; ଯେଉଁ ଦେହରେ ମନ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କରାଯାଏ, ଭାରତ ଭୂମିର ସେହି ଦେହରେ, ପଞ୍ଚ ମହାଭୂତର ଦେହକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ଦିବ୍ୟ ଦେହ ଧାରଣ କରେ। ସେ ପରମାନନ୍ଦରେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଏ, ମୋହ ଓ ତାଦୃଶ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ରହେ। ସେ ପୁଣି ଦୁଧ ପିଏ ନାହିଁ, ମାଆର ଅଂଚଳ ଧରେ ନାହିଁ। ଯେଉଁ ସନ୍ୟାସୀ ନିଜ ଧର୍ମକୁ ନିଷ୍ଠାରେ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପାଇଁ ପୁଣି ଜନ୍ମ ନାହିଁ। ଏହି ଧର୍ମ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତୀର୍ଥ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ। ଯିଏ ନିୟମ ଓ ଉପବାସରେ ନିଷ୍ଠା ରଖେ, ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଦାସ ଭାବେ ପରିଚିତ। ଯାହାର ମନ ସଦା ସମଭାବ ରହେ, ସେ ସନ୍ୟାସୀ। ଯିଏ ସଦା ଯାତ୍ରାରେ ରହି, କୌଣସି ଏକ ସ୍ଥାନରେ ରୁହନ୍ତି ନାହିଁ, ସେ ସନ୍ୟାସୀ। ଯିଏ କିଛି ଭିକ୍ଷା ମାଗେ ନାହିଁ, ସେ ସନ୍ୟାସୀ। ଯିଏ ସଦା ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ସେ ସନ୍ୟାସୀ। ଯିଏ ସମସ୍ତ କୁ ବ୍ରହ୍ମରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଦେଖନ୍ତି, ସେ ସନ୍ୟାସୀ। ଯିଏ କ୍ରୋଧ ଓ ଅହଂକାର ରହିତ, ସେ ସନ୍ୟାସୀ। ଯିଏ ଭିକ୍ଷା ମାଗେ ନାହିଁ, ସେ ସନ୍ୟାସୀ। ଯିଏ କାଠ ବା ନାରୀ ସ୍ପର୍ଶ କରେ ନାହିଁ, ସେ ଭିକ୍ଷୁକ। ଏହାର ବିପରୀତ କଲେ ନାଶ ଓ ନରକ ଜନ୍ମର ଭୟ ଆସେ। ଦେବତା ବା ବରାହ ଗର୍ଭରେ ହେଉଁ, ସମାନ ଦୁଃଖ ଥାଏ। ଗର୍ଭରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜୀବ ଶତ ଜନ୍ମର କର୍ମ ସ୍ମରଣ କରେ; ଦେବତା କିମ୍ବା ପୋକ, ପ୍ରତ୍ୟେକେ ନିଜ ଦେହକୁ ସଂରକ୍ଷଣ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ। ଯେତେବେଳେ ଶୁକ୍ର ଗର୍ଭରେ ପଡ଼େ, ଯଦି ରକ୍ତ ଅଧିକ ଥାଏ, ଶିଶୁ ମାଆ ପରି ହୁଏ; ନହେଲେ, ପିତାଙ୍କ ଆକୃତି ରହେ। ଯଦି ଜନ୍ମ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ମଙ୍ଗଳ ବା ବୃହସ୍ପତି ଦିନରେ ହୁଏ, ତେବେ ଶିଶୁ ତାହାଅନୁଯାୟୀ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ। ଯିଏ ପ୍ରଥମ ପାହିଲା ଘଣ୍ଟାରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ, ସେ ଅଲ୍ପାୟୁ ହୁଏ।