ବ୍ରହ୍ମାଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଘାସର ଦଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ସମସ୍ତ କିଛି ଏହି ସଂସାରରେ ନିଜେ ନିଜେ ମିଥ୍ୟା ବୋଲି ଗ୍ରହଣ କରାଯାଇଛି। କିନ୍ତୁ ଏହି ସମସ୍ତ ମିଥ୍ୟା ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଏମିତି ତତ୍ତ୍ୱ ଅଛି, ଯାହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ, ଭୋଗ ଦାନ କରେ, ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ। ଏହି ତତ୍ତ୍ୱ କେବଳ ସାଧାରଣ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ନୁହେଁ, ଯୋଗୀ, ସିଦ୍ଧ, ତପସ୍ବୀ ଏବଂ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏହା ଉପକାରୀ। ଏହି ତତ୍ତ୍ୱର ସ୍ପର୍ଶମାତ୍ରରେ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ଏହି କାରଣରୁ ରୋଗ, ପାପ ଓ ଭୟ କମ୍ପିତ ହୁଏ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜୀବ ଏହି ସଂସାରର ବନ୍ଧନ ଓ ଭାଗ୍ୟର କାରାଗାରରେ ଅଟକି ରହିଛି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ତତ୍ତ୍ୱ ଅନେକ କାର୍ମିକ ବନ୍ଧନ ଓ ତାଙ୍କର ଭୋଗକୁ କାଟିଦେବାର କାରଣ ହୁଏ। ଏହା ଗୋଲୋକ ପଥର ସିଢ଼ି, ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ମୂଳ ତତ୍ତ୍ୱ। ଏହି ତତ୍ତ୍ୱ ସମସ୍ତ ତପସ୍ୟାର ସାର, ଏବଂ ଯୁବକମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ଅନୁସରଣ କରିପାରନ୍ତି। ଦାନ, ତୀର୍ଥସ୍ନାନ, ଯଜ୍ଞ ଓ ଏପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କାର୍ମିକ କ୍ରିୟାର ମଧ୍ୟରେ, ଏହି ତତ୍ତ୍ୱର ମୂଲ୍ୟ ସର୍ବୋପରି। ପୁରନ୍ଦର, ଏହି ତତ୍ତ୍ୱ ଲୋକମାନେ ଲକ୍ଷ ଥର, ପିତୃମାନେ ଶତ ଥର, ମାମା, ଭାଇ, ଜନନୀ, ଶିଷ୍ୟ, ଦାସ, ନିଜ, ଯାତ୍ରାସଙ୍ଗୀ, ଗୁରୁପତ୍ନୀ, ଗୁରୁପୁତ୍ର—ଏମାନେ ମାନ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କରିଲେ ଏହି ଜୀବନରେ ମୁକ୍ତ ହୋଇଯାନ୍ତି। ଯଦି ଦୀକ୍ଷା ନାହିଁ, ତେବେ ଲୋକ ଅନେକ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଦୁଃଖରେ ଅଟକି ରହନ୍ତି। ନିଜ କର୍ମାନୁସାରେ ସପ୍ତଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିବା ପରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ତିନି ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେବା କରିଲେ ଲୋକ ପବିତ୍ର ହୁଏ। ଏହିପରି ତିନି ଜନ୍ମ ସେବା କରିଲେ ସମସ୍ତ ବାଧା ଦୂର ହୁଏ। ଏହାପରେ, ଜ୍ଞାନର ଦୀପ ଜଳାଇ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ପ୍ରକୃତି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମାୟା, ଦୁର୍ଗା ଯିଏ ଅପମଙ୍ଗଳ ନାଶ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ଉଚ୍ଚାରଣର ଆକାରରେ ସରସ୍ୱତୀ, ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ଭଦ୍ରା ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରିୟ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ମଧ୍ୟ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି। ଏହି ଦେବୀଙ୍କ ଦୟାରେ ଲୋକ ଜ୍ଞାନୀ ହୁଏ, ଏବଂ ଜ୍ଞାନସୁଖ ଅନୁଭବ କରିଥାଏ। ଏହିପରେ ସେ ଶିବଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରେ, ଯିଏ ମଙ୍ଗଳର ସ୍ୱରୂପ, ମଙ୍ଗଳ ଦାତା ଏବଂ ମଙ୍ଗଳର କାରଣ। ସେ ଆନନ୍ଦ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସମସ୍ତ ସମ୍ପଦ ଦାନ କରନ୍ତି। ତାଙ୍କ ଲୀଳାରେ ଇନ୍ଦ୍ର ବା ମନୁ ହେବାର ସ୍ଥାନ ମଧ୍ୟ ଦେଇପାରନ୍ତି। ତିନି ଜନ୍ମ ଧରି ତାଙ୍କୁ ଉପାସନା କଲେ ଏବଂ ସହଜରେ ମିଳିଥିବା ତାଙ୍କ ଦୟା ଦ୍ୱାରା, ଦାତାଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହରେ ନିଶ୍ଚୟ ହରିଭକ୍ତି ଲାଭ ହୁଏ। ପବିତ୍ର ଜ୍ଞାନର ଦୀପ ଜଳିଥିଲେ, ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅଲୋକିତ ହୁଏ। ଦୟାର ସାମୁଦ୍ରିକ ଅନୁଗ୍ରହରେ ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରିଥାଏ; ଯେଉଁଠାରେ ଦେହରେ ମାନ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କରାଯାଏ, ସେଠାରେ ଭାରତରେ ଏହି ଦେହକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ଦିବ୍ୟ ଦେହ ଧାରଣ କରିଥାଏ। ସେ ପରମାନନ୍ଦରେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଏ, ମୋହ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦୋଷ ଥାଏନି। ସେ ପୁନି ମାତୃ ଦୁଧ ପିଏନାହିଁ, ଗର୍ଭ ଧାରଣ କରେନାହିଁ। ନିଜ ଧର୍ମରେ ଲିନ ଥିବା ସନ୍ୟାସୀମାନେ ପାଇଁ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନାହିଁ। ଏହି ଧର୍ମ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତୀର୍ଥସ୍ଥଳ ଦର୍ଶନ କରିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ଥାପିତ। ନିୟମ ଓ ଉପବାସରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ଲୋକ ଵିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦାସ ବୋଲି କୁହାଯାନ୍ତି। ଯାହାଙ୍କ ମନ ସଦା ସମ ଥାଏ, ସେ ସନ୍ୟାସୀ। ଯିଏ ଏକ ସ୍ଥାନରେ ରହନ୍ତି ନାହିଁ, ସଦା ଚର୍ଯ୍ୟାଶୀଳ, ସେ ସନ୍ୟାସୀ। ଯିଏ କିଛି ମାଗନ୍ତି ନାହିଁ, ସେ ସନ୍ୟାସୀ। ଯିଏ ସଦା ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ସେ ସନ୍ୟାସୀ। ଯିଏ ସମସ୍ତକୁ ବ୍ରହ୍ମ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି, ସେହି ନିଜରେ ସନ୍ୟାସୀ।