ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ବୁଦ୍ଧିମାନମାନଙ୍କ ଗୁରୁ ଦୁର୍ବାସା ମୁସ୍କୁରାଇଲେ। ସେ କହିଲେ, “ଆରମ୍ଭରେ ଏହା ଦୁଃଖର ବୀଜ ହେଉଛି, କିନ୍ତୁ ଶେଷରେ ଏହା ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ। ଏହା ନିଜ ଗର୍ଭ ଓ ଜନ୍ମର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଓ ପୀଡାକୁ ନଶ୍ଟ କରିଦେଇଥାଏ। ଏହି କାରଣ ହେଉଛି କର୍ମର ବୃକ୍ଷର ଅଙ୍କୁରକୁ କାଟିଦେବା ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୁକ୍ତି ଦେବାର ମୂଳ ଉପାୟ। ଦାନ, ତପ, ବ୍ରତ କିମ୍ବା ଉପବାସ ଦ୍ୱାରା ମନୁଷ୍ୟ ଇଚ୍ଛାଜନିତ କାର୍ଯ୍ୟର ମୂଳକୁ ସାବଧାନରେ କାଟିଦେବା ଉଚିତ। ଯେ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବେ, ତାହା ସତ୍ତ୍ୱିକ ଏବଂ ନିଷ୍କାମ ହେବା ଦରକାର। ଏହିପରି ଉପାୟ ସଂସାରରେ ବନ୍ଧିତ ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମୋକ୍ଷ ଓ ଉଦ୍ଧାର ବୋଲି ଜଣାଯାଏ। ଏମିତି ଲୋକେ, ଉତ୍ତମ ଦେହ ପାଇ ନିତ୍ୟ ସେବା କରନ୍ତି। ବୈଷ୍ଣବମାନେ ହରିଙ୍କୁ ସେବା ଓ ଏହା ସହିତ ଉପମାନ କାର୍ଯ୍ୟ ମାଧ୍ୟମରେ ମୋକ୍ଷ ଆଶା କରନ୍ତି। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସ୍ମରଣ, ସ୍ତୁତି, ପୂଜା ଏବଂ ଚରଣସେବା, ଚରଣାମୃତ ପାନ କରିବା, ବିଶେଷକରି ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା—ଏହି ସବୁ ହେଉଛି ମୃତ୍ୟୁଙ୍କୁ ଜୟ କରିଥିବା ଜ୍ଞାନ, ଯାହା ମୋତେ ମୃତ୍ୟୁଞ୍ଜୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଛି। ସେଉଁଠି ସେ ଜନ୍ମଦାତା, ସେ ଗୁରୁ, ଓ ସେହି ଶିଳ୍ପ ଓ ଧର୍ମର ଉତ୍ତମ ବନ୍ଧୁ। ଯିଏ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସେବା ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପଥ ଦେଖାଏ, ତାଙ୍କୁ ଭଲ ନୁହେଁ। କୃଷ୍ଣନାମ ସମସ୍ତ ଜଗତର ମଙ୍ଗଳର କାରଣ। ଏହା ଦ୍ୱାରା ସମୟ ମଧ୍ୟ ଦୂରେଇଯାଏ, ମୃତ୍ୟୁ କେବଳ ରୋଗ ହେବାକୁ ବଦଳିଯାଏ। ବ୍ରାହ୍ମଣ କିମ୍ବା ନୀଚ କୁଳର ଲୋକ ମଧ୍ୟ, ଯଦି କୃଷ୍ଣମନ୍ତ୍ରର ପୂଜା କରିଥାଏ, ସେ ମହାନ ଫଳ ପାଏ। ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମଧୁପର୍କ ଓ ଅନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ, ସେ ଜ୍ଞାନର ସାର, ତପସ୍ୟାର ସାର, ବ୍ରହ୍ମର ପରମ ସାର ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ। ବ୍ରହ୍ମାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଘାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ସମସ୍ତ ଜଗତ ଅସତ୍ୟ, ଏହି ସତ୍ୟ ହେଉଛି ଯାହା ବଡ଼ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛି, ଭୋଗ ଦେଉଛି, ଅତିଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମୋକ୍ଷ ଦେଉଛି। ଯୋଗୀ, ସିଦ୍ଧ, ତପସ୍ବୀ, ଓ ତପସ୍ୟାରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥିବା ଲୋକ ମଧ୍ୟ, କେବଳ ଏହି ଭସ୍ମର ସ୍ପର୍ଶରେ ପାପ ନଶ୍ଟ କରିଦେଇଥାନ୍ତି। ଏହିପରି ଉପାୟରେ ରୋଗ, ପାପ ଓ ଭୟ ଅନ୍ତର୍ଭୂତ ହୋଇଯାଏ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମନୁଷ୍ୟ ସଂସାରର ବନ୍ଧନ ଓ ଦୈବର କାରାଗାରରେ ଅଟକି ରହିଛି, ଏହି ଉପାୟ ତାଙ୍କର କର୍ମ ଓ ତାହାର ଫଳ ନାମକ ଶୃଙ୍ଖଳାକୁ କାଟିଦେଉଛି। ଏହି ମୁକ୍ତିର ପଥର ସିଢ଼ି ଓ ମୋକ୍ଷର ବୀଜ। ଏହା ସମସ୍ତ ତପସ୍ୟାର ମୂଳ, ଏବଂ ଯୁବାମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ଅନୁସରଣ କରିପାରିବେ। ପୁରନ୍ଦର, ଏହି ଦାନ, ସ୍ନାନ, ଯଜ୍ଞ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ, ଏହି ମନ୍ତ୍ର ପ୍ରଦାନ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ପୁରୁଷମାନେ ଏହାର ଫଳ ଲକ୍ଷ ଥର, ପିତୃମାନେ ଶତ ଥର, ମାମାଙ୍କୁ ଶତ ଥର ମିଳିଥାଏ। ଭାଇ, ଭାର୍ଯ୍ୟା, ଶିଷ୍ୟ, ଦାସ, ନିଜ, ଯାତ୍ରାସାଥୀ, ଗୁରୁପତ୍ନୀ ଓ ଗୁରୁପୁତ୍ର—ଏମାନେ ମନ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କଲେ, ଜୀବନରେ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଦୀକ୍ଷା ଛାଡ଼ି, ଲୋକ ଅନେକ ଜନ୍ମ ଯାଏ ମୁକ୍ତି ପାଇନାହାନ୍ତି। ସେମାନେ ସପ୍ତ ଜନ୍ମ ଦେବତାଙ୍କୁ ସେବା କରନ୍ତି, ତାଙ୍କ କର୍ମାନୁସାରେ। ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ତିନି ଜନ୍ମ ସେବା କରିଲେ ଲୋକ ପବିତ୍ର ହୁଏ। ତିନି ଜନ୍ମ ତାଙ୍କୁ ସେବା କରିଲେ, ବିଘ୍ନ ଦୂର ହୁଏ। ପରେ, ଜ୍ଞାନର ଦୀପ ଜଳାଇ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ଚିନ୍ତନ କରେ, ସେ ପ୍ରକୃତି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମାୟା, ଦୁର୍ଗା, ଦୁଃଖ ନାଶିନୀଙ୍କ ବିଷୟରେ ଧ୍ୟାନ କରେ।