ଶାସ୍ତ୍ରରେ, ହେ ଋଷିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦୁଇଟି ପଥ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ହୋଇଛି। ପ୍ରଥମେ, ସମସ୍ତ ଜୀବମାନେ କର୍ମର ପଥରେ ଚାଲନ୍ତି, ଯାହା ଶେଷରେ ଦୁଃଖକୁ ଆଣେ। ଲୋଭରେ ପଡି, ସେମାନେ ଆରମ୍ଭରେ ମିଠା ଲାଗୁଥିବା କିଛିକୁ ଶେଷରେ ଯେତେବେଳେ ଦୁଃଖ ଦେଇଥାଏ, ତାହାକୁ ହିଁ ସେମାନେ ସୁଖ ବୋଲି ଭାବନ୍ତି। ଏଭଳି ଭାବେ, ଅନେକ ଜନ୍ମ ଧରି ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଭ୍ରମଣ କରନ୍ତି। କିନ୍ତୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କର କୃପାରେ, କେହି ଜଣେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକଙ୍କ ସଙ୍ଗ ପାଇଥାଏ। ଏକ ସାଧୁ, ନିର୍ମଳତାର ଦୀପ ଧରି, ମୋକ୍ଷର ପଥ ଦେଖାଇଥାଏ। ଅନେକ ଜନ୍ମର ପୁଞ୍ଚାରେ, ତପସ୍ୟା ଏବଂ ଉପବାସ ଦ୍ୱାରା, ଏହି ଜ୍ଞାନ ଗୁରୁଙ୍କ ଠାରୁ ଶ୍ରବଣ କରାଯାଇଥିଲା, ଯେତେବେଳେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା ହେଉଥିଲା। ଏବେ, ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ବିପଦରେ ଜ୍ଞାନର ସାଗର ଦିଆଯାଇଛି। ହେ ଜ୍ଞାନସାଗର, ଦୁଃଖିତଙ୍କ ସହଯୋଗୀ, ଏ ଦୁଃଖିତକୁ ଆପଣ ଦୟା କରନ୍ତୁ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ପ୍ରଞ୍ଜ୍ଞମାନଙ୍କର ଗୁରୁ ହସିଲେ। ଦୁର୍ବାସା ଉତ୍ତର ଦେଲେ: ଆରମ୍ଭରେ ଏହା ଦୁଃଖର ବୀଜ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଶେଷରେ ଏହା ସୁଖ ଦେଉଛି। ଏହି କାରଣ ନିଜ ଗର୍ଭ ଏବଂ ଜନ୍ମ ଦୁଃଖର ସମାପ୍ତି କରେ। କର୍ମର ଗଛର ତରୁଣାଙ୍କୁ କାଟିଦେଉଥିବା ଏହି କାରଣ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୁକ୍ତି ଦେଉଥିବା ଉପାୟ ଅଟୁଟ। ଦାନ, ତପସ୍ୟା, ବ୍ରତ ଏବଂ ଉପବାସ ଦ୍ୱାରା, ମନୁଷ୍ୟ ଚେଷ୍ଟାରେ ରହି, ଆସକ୍ତିସୂତ୍ର କର୍ମର ମୂଳକୁ କାଟିଦେବା ଉଚିତ। ଯେ କୌଣସି କର୍ମ କରାଯାଏ, ତାହା ସତ୍ତ୍ୱିକ ଓ ନିଷ୍କାମ ହେବା ଉଚିତ। ଏହିପରି କର୍ମ, ଏହି ସଂସାରରେ ବନ୍ଧିତ ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମୁକ୍ତି ଓ ଉଦ୍ଧାର ରୂପେ ଜଣାଯାଏ। ଏମିତି ଅତି ଉତ୍ତମ ଶରୀର ପାଇଁ ସେମାନେ ସଦା ସେବା କରନ୍ତି। ବୈଷ୍ଣବମାନେ ମୁକ୍ତିକୁ ହରିଙ୍କ ସେବା ଓ ସମ୍ପୃକ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ରୂପେ ଚାହାନ୍ତି। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସ୍ମରଣ, ସ୍ତୁତି, ପୂଜା, ତାଙ୍କ ପାଦସେବା, ପାଦପଦ୍ୟର ଜଳପାନ, ଏବଂ ବିଶେଷ କରି ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ—ଏହି ସବୁ ହରିଙ୍କ ଜ୍ଞାନ ମୋତେ ମୃତ୍ୟୁଞ୍ଜୟଙ୍କ ଠାରୁ ମିଳିଛି। ସେ ଜନ୍ମଦାତା, ସେ ମୋର ଗୁରୁ, ଏବଂ ସେ ମହାପୁଣ୍ୟବାନଙ୍କ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ବନ୍ଧୁ। ଯେ କୌଣସି ଅନ୍ୟ ପଥ ଦେଖାଏ, କୃଷ୍ଣ ସେବା ଛାଡ଼ି, ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। କୃଷ୍ଣ ନାମ ସଦା ସମସ୍ତ ଜଗତ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳର କାରଣ। ଏହା ଦ୍ୱାରା ସମୟ ମଧ୍ୟ ଦୂରେଇଯାଏ, ମୃତ୍ୟୁ କେବଳ ରୋଗ ହୋଇଯାଏ। ବ୍ରାହ୍ମଣ କିମ୍ବା ନିମ୍ନ କୁଳର ଜନ୍ମ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମନ୍ତ୍ର ଉପାସନା କରେ—ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମଧୁପର୍କ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପଚାର ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ—ସେ ଜ୍ଞାନର ସାର, ତପସ୍ୟାର ସାର, ବ୍ରହ୍ମର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସାର, ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ ଅଟୁଟ। ବ୍ରହ୍ମାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଘାସ ପତ୍ର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ସବୁ କିଛି ସତ୍ୟପରି ଦେଖାଯାଏ କିନ୍ତୁ ଏହା ମିଥ୍ୟା। ସେଇ ସାର ଉତ୍ତମ ସୁଖ ଦେଉଛି, ଭୋଗ ଦେଉଛି, ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମୁକ୍ତି ଦେଉଛି। ଯୋଗୀ, ସିଦ୍ଧ, ତପସ୍ବୀ ଏବଂ ତପସ୍ୟାରେ ତତ୍ପର ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ, କେବଳ ଭସ୍ମ ସ୍ପର୍ଶରେ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଏହିପରି ରୋଗ, ପାପ, ଭୟ—ସମସ୍ତ ଗଭୀର ଭାବେ କମ୍ପିତ ହୁଏ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଣିଷ ସଂସାରରେ ପାପ ଓ ଭୋଗର ଶୃଙ୍ଖଳରେ ବନ୍ଧିତ, ଏହି କାରଣ ସେଇ ଶୃଙ୍ଖଳକୁ କାଟିଦେଉଥିବା ଉପାୟ। ଏହା ଗୋଲୋକ ପଥର ସିଢ଼ି, ମୁକ୍ତିର ବୀଜ ସ୍ୱରୂପ। ଏହା ସମସ୍ତ ତପସ୍ୟାର ସାର, ଏବଂ ଯୁବାମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଉପାୟ। ଦାନ, ପବିତ୍ର ସ୍ନାନ, ଯଜ୍ଞ୍ୟ ଓ ଏହାଦି ସମସ୍ତ ମଧ୍ୟରେ, ହେ ପୁରନ୍ଦର, ଏହା ସର୍ବୋତ୍ତମ।