ଉର୍ବଶୀଙ୍କ ଶୋଭାମୟ କଟି ଏବଂ ମଧୁର ଭାବରେ ସେ ତାଙ୍କ ସହ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ, ଏହି ଏକତ୍ରତାର ଆନନ୍ଦରେ ସେ ଦୁହେଁ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଉତ୍ସାହରେ ଭରିଗଲେ। ସେ ତାଙ୍କୁ କିଛି ଖ୍ଷଣ ପାଇଁ ଅଂକ ଭିତରେ ଧରି ରଖିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଓଠ ଉପରେ ଚୁମ୍ବନ କଲେ। ଏଭଳି ଦୃଶ୍ୟ ପରେ, ଉର୍ବଶୀ ଜେତେବେଳେ ଏକ ପଥରେ ଯାଉଥିଲେ, ସେଠି ଏକ ଋଷି ତାଙ୍କୁ ଜଗାଇଲେ। ଏହି ଏକତ୍ରତାର ଦୁର୍ବଳତାରେ ସେ ତାଙ୍କର ଜୀବନ ଧାତୁକୁ ରୋକି ପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏହି ଦ୍ୱାରା ଏକ ଅତି ତେଜସ୍ବୀ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଏହି ପୁଅଙ୍କୁ ମେଧା, ଯିଏ ମଙ୍ଗଳଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ଏବଂ ଘଣ୍ଟେଶ୍ୱର ମହାପୁରୁଷ ହେଉଛନ୍ତି। ଦିତିଙ୍କୁ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ଏବଂ ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷ ଦୁଇଜଣ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁଅ ହେଲେ। ଏହି ଦିତିରୁ ନିରୃତି ଏବଂ ସିଂହିକା ଜନ୍ମ ନେଲେ, ତାଙ୍କଠାରୁ ରାହୁ ନାମକ ନୈରୃତ ଜନ୍ମିଲେ। ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କ ପୁଅ ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଥିଲେ। ବଳିଙ୍କ ପୁଅ ଏକ ମହାଯୋଗୀ, ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ ଏବଂ ଶଙ୍କରଙ୍କ ସେବକ ଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଅନନ୍ତ, ବାସୁକି, କାଳିୟା, ଧନଞ୍ଜୟ, ମହାପଦ୍ମ, ଶଙ୍କୁ, ଶଂଖ, ସମ୍ବରଣ, ଗୋକ୍ଷ, ଗୋକର୍ମୁକ, ବିରୂପଦୀ ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ମନସା ନାମକ ଏକ କନ୍ୟା, କମଳାଙ୍କ ଅଂଶରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ଜରତ୍କାରୁ, ଯିଏ ନାରାୟଣ ବଂଶର ଥିଲେ। ଏହି ସର୍ପମାନଙ୍କ ନାମ ମାତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ସର୍ପ ଭୟ ନାହିଁ। ବେନତେୟ ଏବଂ ଅରୁଣ, ଏହି ଦୁଇଜଣ ଭି ଅତ୍ୟଧିକ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁ ସମାନ ପ୍ରାକ୍ରମୀ। ସୁରଭିଙ୍କ ବଂଶରୁ ଗାଈ ଓ ମହିଷମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ଦାନୁଙ୍କ ବଂଶରୁ ଦାନବମାନେ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସାଧାରଣ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଏବେ ଚନ୍ଦ୍ରମାଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନଙ୍କ ନାମ ଶୁଣ। ଅଶ୍ୱିନୀ, ଭରଣୀ, କୃତ୍ତିକା, ରୋହିଣୀ, ପୁଷ୍ୟା, ଆଶ୍ଳେଷା, ମଘା, ପୂର୍ବଫଳ୍ଗୁନୀ, ଉତ୍ତରଫଳ୍ଗୁନୀ, ଜ୍ୟେଷ୍ଠା, ମୂଳା, ପୂର୍ବାଷାଢ଼ା, ଉତ୍ତରା, ପୂର୍ବଭାଦ୍ରପଦା, ଉତ୍ତରଭାଦ୍ରପଦା ଏବଂ ରେବତୀ—ଏହି ସମସ୍ତେ ଚନ୍ଦ୍ରମାଙ୍କ ପ୍ରିୟା। ସେମାନେ ନିତ୍ୟ ଭାବରେ ଆନୁରାଗ ଦେଇ ଚନ୍ଦ୍ରମାଙ୍କୁ ବଶୀଭୂତ କରିଥିଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ଭଉଣୀମାନେ ସମ୍ମାନ ପ୍ରଦାନ କରି, ତାଙ୍କର ପିତାଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ। ଦକ୍ଷ, କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଚନ୍ଦ୍ରମାଙ୍କୁ ଏକ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶାପ ଦେଲେ। ଏହାର ପରିଣାମରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଦିନକୁ ଦିନ ଶୋଷଣ ରୋଗରେ ପୀଡ଼ିତ ହେଉଥିଲେ ଏବଂ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ଶିବ ତାଙ୍କୁ ଏଭଳି ଦୁଃଖରେ ଦେଖି, ତାଙ୍କୁ ଶରଣ ନେବାକୁ ଆସିଥିବା ଚନ୍ଦ୍ରମାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଶିବ ତାଙ୍କୁ ଶୋଷଣ ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତ କରି, ନିଜ ମାଥାର ଚୂଡ଼ାରେ ସ୍ଥାନ ଦେଲେ। ଏହିପରି ଶିବ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ମୁକ୍ତ ହେଉଥିବାକୁ ଦେଖି, ଦକ୍ଷଙ୍କ କନ୍ୟାମାନେ ପୁଣି କନ୍ଦିଲେ। ସେମାନେ ବଡ଼ ଅବସାଦରେ ପଡି, ଦେହକୁ ପଡ଼ି, ବାରମ୍ବାର ଆଘାତ କରି କନ୍ଦିଲେ। ସେମାନେ ଦକ୍ଷଙ୍କୁ କହିଲେ: “ପିତା, ଆମେ ଭଲ ହେଉ, କାରଣ ଆମର ଧର୍ମିକ ସ୍ୱାମୀ ଆମ ପାଖରୁ ଚାଲିଗଲେ। ଆଖି ଖୋଲି ରହିଲେ ମଧ୍ୟ, ସମସ୍ତ ଜଗତ ଅନ୍ଧକାର ଲାଗେ। ନାରୀମାନେ ପାଇଁ ସ୍ୱାମୀ ହିଁ ପଥ, ସ୍ୱାମୀ ହିଁ ପ୍ରାଣ ଓ ଧନ। ନାରୀମାନେ ପାଇଁ ନାରାୟଣ ହିଁ ସ୍ୱାମୀ, ସ୍ୱାମୀ ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଓ ଶାଶ୍ୱତ ଧର୍ମ। ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ନାନ, ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞରେ ଦାନ, ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜା, ଉପବାସ ଓ ସମସ୍ତ ତପସ୍ୟା ମଧ୍ୟରେ, ନାରୀମାନେ ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ ସମ୍ପର୍କ ହେଉଛି ପୁଅ।