ଏକ ସମୟରେ, ଚାରିଭୁଜା ନାରାୟଣ, ତାଙ୍କ ସହ ଦେବୀ ପଦ୍ମାଙ୍କୁ ନେଇ ଵୈକୁଣ୍ଠକୁ ଗଲେ। ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ, ତାଙ୍କ ଯୋଗଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ବହୁ ଆକାରରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ସେ ଶୁଦ୍ଧ ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣର ଅଧିକାରିଣୀ ଓ ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣରେ ଶୋଭିତ। ସ୍ଵର୍ଗରେ ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶ୍ରୀର ଆକାରେ ଥିବା ସ୍ଵର୍ଗ ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ଘରେ ଗୃହଲକ୍ଷ୍ମୀ ଭାବରେ ଏବଂ କଳାର ଏକ ଅଂଶରେ ଅନ୍ତର୍ଭୂତ। ଗୋମାତା ସୁରଭି ଭାବରେ ମଧ୍ୟ ଦେବୀ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ଡାହାଣ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଯଜ୍ଞକୁ ଅଭିଲାଷ କରୁଥିବା ଶକ୍ତି ଅଛି। ସେ ଚନ୍ଦ୍ରରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟମଣ୍ଡଳରେ ଶୋଭିତ। ରାଜାମାନେ, ରାଣୀମାନେ, ଦେବୀମାନେ ଓ ଘର ଗୃହରେ ସେ ଅନେକ ଆକାରରେ ବିଦ୍ୟମାନ। ଦେବତାଙ୍କର ପ୍ରତିମା, ଶୁଭ ପାତ୍ର, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଣି ଓ ହାର, ଦୁଧ ଓ ଚନ୍ଦନରେ ମଧ୍ୟ ସେ ଅଛନ୍ତି। ପ୍ରାରମ୍ଭରେ ଵୈକୁଣ୍ଠରେ ଦେବୀଙ୍କୁ ନାରାୟଣ ପୂଜା କରିଥିଲେ। ଶେଷ ଦେବୀଙ୍କୁ ବିଷ୍ଣୁ କ୍ଷୀରସାଗରରେ ପୂଜା କରିଥିଲେ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷି, ତପସ୍ଵୀ ଓ ଉତ୍ତମ ଗୃହସ୍ଥମାନେ ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଭାଦ୍ରପଦ ଶୁକ୍ଳ ଅଷ୍ଟମୀରେ ବ୍ରହ୍ମା ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ। ଚୈତ୍ର, ପୌଷ ଓ ଭାଦ୍ରର ଶୁଭ ତିଥିରେ, ବର୍ଷ ଶେଷରେ, ପୌଷ ପରିବର୍ତ୍ତନରେ ଦେବୀଙ୍କୁ ମଣ୍ଡପରେ ଆହ୍ୱାନ କରି ପୂଜା କରାଯାଇଥିଲା। ରାଜା ଶୁଭ ଭାବରେ ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ଧ୍ରୁବ, ଉତ୍ତାନପାଦ, ଶକ୍ର, ବଲି, ପ୍ରିୟବ୍ରତ, ଚନ୍ଦ୍ର, କୁବେର ଓ ବାୟୁ ମଧ୍ୟ ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ। ସେ ଏପରି ସମସ୍ତଠାରେ ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସଦା ପ୍ରଶଂସିତ ଓ ପୂଜିତ। ଏଠାରେ 'ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ଆକାର ଓ ପୂଜାର ବିବରଣୀ' ନାମକ ପ୍ରସ୍ଥାନ ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ ହେଲା, ଯାହା ନାରଦ ଓ ନାରାୟଣଙ୍କ ସଂଵାଦରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଉପଖ୍ୟାନ ଭାଗର ଦ୍ୱିତୀୟ ପ୍ରକୃତିଖଣ୍ଡରେ ବ୍ରହ୍ମୱୈବର୍ତ୍ତ ପୁରାଣରେ ଅଛି। ଏପରି ଏକ ସମୟରେ, ନାରଦ ଚିନ୍ତା କରି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: "ଵୈକୁଣ୍ଠରେ ନିତ୍ୟ ଅବସ୍ଥିତ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ କିପରି ପୃଥିବୀରେ ସାଗରର କନ୍ୟା ହେଲେ? ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ କିଏ ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ?" ଏହି ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତରରେ ନାରାୟଣ କହିଲେ: "ଏକ ସମୟରେ ଦେବତାମାନେ ଓ ମାନବମାନେ ଏକଠା ହେଲେ। ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ସ୍ଵର୍ଗ ଓ ତାଙ୍କ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସ୍ଥାନ ଛାଡି, କ୍ରୋଧିତ ଓ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦେବମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସଭାରେ ଦୁଃଖ ଓ ବିପଦରେ ଅନୁଭୂତି କରିଥିଲେ। ଵୈକୁଣ୍ଠରେ ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରାୟଣଙ୍କ ଶରଣ ନେଲେ। ତାପରେ, ଲକ୍ଷ୍ମୀ ତାଙ୍କ ଏକ ଅଂଶରେ, ପୂର୍ବରୁ ନାରାୟଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ଦେବମାନେ ଓ ଦାନବମାନେ ଏକଠା ହୋଇ କ୍ଷୀରସାଗର ମଥନ କଲେ। ଦେବୀ ଦେବମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥିଲେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଜଙ୍ଗଲ ଫୁଲର ମାଳା ଦେଇଥିଲେ। ନାରଦ ପୁନି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: "କେଉଁ ଅପରାଧରେ, ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞ ବ୍ୟକ୍ତି ପୂର୍ବରୁ—" ଏବଂ, "ଏହି ଦୁଇଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କଣ ସଂଵାଦ ହୋଇଥିଲା?" ନାରାୟଣ କହିଲେ: "ସେ ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ ରମ୍ଭା ସହ ଖେଳ କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଚାହିଁ। ତାଙ୍କ ସହ ଖେଳ କରି, ତାଙ୍କ ମନ ଆକର୍ଷିତ ହେଲା। ସେ ଵୈକୁଣ୍ଠ ଛାଡି କୈଳାସ ଶିଖରକୁ ଯାଉଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଦେହ ଗ୍ରୀଷ୍ମ ମଧ୍ୟାହ୍ନର ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟର ଦୀପ୍ତିପରି ଚମକିଥିଲା। ସେ ଧଳା ଜନେଉ, ବର୍କ ଚୀର, ଦଣ୍ଡ ଓ କମଣ୍ଡଳୁ ଧରିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ସହ ବେଦ ବେଦାଙ୍ଗରେ ପାରଙ୍ଗତ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଥିଲେ। ସେ ଶିଷ୍ୟମାନେକୁ ଭକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହ ପ୍ରଶଂସା କରି, ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଥିଲେ।