ସଦା ହସୁଥିବା, ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଅମୂଲ୍ୟ ପୀତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିବା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଓ ଶାନ୍ତ ଲାଗେ। ସେ ଅନନ୍ତ, ରାଧାଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଏବଂ ରାସମଣ୍ଡଳର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ମଣିମୟ ସିଂହାସନ ଉପରେ ବସିଛନ୍ତି। ତାଙ୍କର ଚମକୁଥିବା ଚେଷ୍ଟ ଉପରେ ଶୋଭା ପାଉଛି କୌସ୍ତୁଭ ମଣି, ଯାହା ମଣିମାଣିର ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ସେ ଚମ୍ପକ, ପଦ୍ମ ଓ ମାଲତୀ ଫୁଲର ମନୋହର ମାଳାଧାରି ଅଳଙ୍କୃତ। ଭକ୍ତମାନେ ଦୀର୍ଘ ଭକ୍ତି ସହିତ ଏହିପରି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି। ଏହି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସମସ୍ତ ଦେହୀଜୀବର କର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ତାଙ୍କର କୃତ୍ୟ ଲେଖି ରଖନ୍ତି। ବିଷ୍ଣୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ତାଙ୍କୁ ଭୟ କରି ସତର୍କ ରହିଥାନ୍ତି। ମୃତ୍ୟୁଞ୍ଜୟ ଶିବ, ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କର ଗୁରୁ ଓ ଗୁରୁମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟ ଗୁରୁ। ସେ ପରାନନ୍ଦ ଦେଉଥିବା, ଭକ୍ତି ଓ ବୈରାଗ୍ୟରେ ଏକତ୍ରିତ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଭୟ କରି ସଦା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରହେ। ତାଙ୍କର ଆଜ୍ଞାରେ ଅଗ୍ନି ଜଳିଥାଏ, ଜଳ ଶିତଳ ରହେ। ଗ୍ରହ ଓ ରାଶିଗୁଡ଼ିକ ତାଙ୍କୁ ଭୟ କରି ଘୂରିଥାନ୍ତି। ତାଙ୍କୁ ଭୟ କରି ଫଳ ପାକେ, ଗଛ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇଯାଏ। ଭୂମି ଓ ଜଳରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଆଜ୍ଞା ବିନା ବଞ୍ଚିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ସମୟ ସମସ୍ତ କଥା ମାପେ ଓ ଚାଲେ କେବଳ ତାଙ୍କର ଆଜ୍ଞାରେ। ଅଗ୍ନିର ଭୟାନକ ଶିଖା କିମ୍ବା ଗଭୀର ସାଗରରେ ପତନ, ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଭେଦ ହେବା, କିମ୍ବା ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ହେବା, ମନ୍ତ୍ର ଓ ଯନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧି ଶୋଇ ରହିବା—ଏ ସବୁ ମଧ୍ୟରେ ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ ସମୟରେ ସମୟ ତାଙ୍କୁ ଭୟ କରି ଧରି ନେଇଯାଏ। କୂର୍ମ ଅନନ୍ତଙ୍କୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଅନନ୍ତ ପୃଥିବୀ, ସପ୍ତ ସାଗର ଓ ପାହାଡ଼କୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ସମସ୍ତ ଜୀବ ଶେଷରେ ସେଠାରେ ଲୟ ହୁଅନ୍ତି। ଅଟ୍ଟାଇଶ ଇନ୍ଦ୍ର ଚକ୍ରରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଏକ ଦିନ ଓ ଏକ ରାତି ସମାପ୍ତ ହୁଏ। ଯେଉଁମାନେ ଏହି ଗଣନା ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ଜାଣନ୍ତି ଯେ ଏହିପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଏକ ଯୁଗର ଆୟୁଷ୍ୟ। ଛଅ ଋତୁ ସହିତ ଏକ ବର୍ଷ ଯାଏ; ଏକ ଶତାବ୍ଦୀ ହେଉଛି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଆୟୁଷ୍ୟ। ଯେତେବେଳେ ସେ ଚକ୍ଷୁ ବନ୍ଦ କରନ୍ତି, ତାହାକୁ ପ୍ରାକୃତିକ ଲୟ ବୋଲି ଜଣାଯାଏ। ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ ସୃଷ୍ଟି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ନାଭିର ପଦ୍ମରେ ଲୟ ହୁଏ, କିମ୍ବା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ବାମ ପାଶ୍ୱରେ, ସେଉଁଠି ଶିବର ଆଧାରରେ, ଶିବରେ, ନିତ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ଲୟ ହୁଏ। ତାଙ୍କର ଜ୍ଞାନରେ କ୍ଷଣମାତ୍ର ପାଇଁ ହରିରେ ଲୟ ଘଟିଥିଲା। ସେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ମନର ଧୀର ଦେବୀ। ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନାୟକ ଗଣେଶ୍ୱର, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ବାହୁର ଅଂଶ। ଗୋପୀମାନେ ଓ ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟ ନାରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି। ସାବିତ୍ରୀ ସରସ୍ୱତୀରେ ଅଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ବେଦ ଓ ଶାସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ସେଉଁଠି ଅଛି। ଗୋଲୋକର ଗୋପମାନେ ତାଙ୍କର କେଶରେ ଲୟ ହୁଅନ୍ତି। ଜଳ ଅଗ୍ନିର ଜଠରରେ ଲୟ ହୋଇ ଜିହ୍ବାର ଛଡ଼ା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିଯାଏ। ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତିର ଅମୃତ, ସମସ୍ତ ରସର ରସ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଦେହର ରୋମ୍-ରୋମ୍ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ଜଗତ ବସିଥାଏ। ହେ ପରମାତ୍ମା, ତୁମେ ଚକ୍ଷୁ ଖୋଲିଲେ ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ, ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଶତ ବର୍ଷ ଶେଷରେ ପୁନଃ ଲୟ ଓ ପୁନଃ ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ। ଏବେ ପୃଥିବୀ ଓ ଧୂଳିର ବିବରଣୀ ଶୁଣ।