ପୂର୍ବେ, ମୁଁ ବହୁତ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲି ମଧ୍ୟ, ମୋର ନିଜ ବିଷୟକୁ ଗ୍ରହଣ କରିପାରିନଥିଲି। ଏହାପରେ, ମୋର ପିତା ମୋତେ ସେଇ ଗୁଣଗୁଡ଼ିକର ପ୍ରଶଂସା କରି କହିଲେ। ସେଉଁଠି ସେମିତି ଗୁଣଗୁଡ଼ିକୁ ନିଜେ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ, ତେବେ ଅନ୍ୟେ କିପରି ଜାଣିପାରିବେ? ସବୁ ଜୀବର ଅନ୍ତରାତ୍ମା, ସମସ୍ତ କାରଣର କାରଣ, ଏହି ପ୍ରଭୁ ସେଇ ଅବିନାଶୀ ସ୍ୱରୂପ, ଅବିନାଶୀ ଦେହ, ଅବିନାଶୀ ଆନନ୍ଦ ଓ ନିରାକାର। ସେଉଁଠି ଅସଙ୍ଗ, ସମସ୍ତଙ୍କର ସାକ୍ଷୀ, ସମସ୍ତଙ୍କର ଆଧାର, ସର୍ବୋତ୍ତମ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ। ସେ ନିଜେ ପୁରୁଷ, ନିଜେ ପ୍ରକୃତି, ଏବଂ ପ୍ରକୃତିରେ ଅତିତ ଅଛନ୍ତି। ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର, ଆকৰ୍ଷଣୀୟ ଏବଂ ମନକୁ ମୋହିତ କରିଥିବା ଅପୂର୍ବ ରୂପରେ ବିଦ୍ୟମାନ। ଦଶ ମିଲିଅନ୍ କାମଦେବଙ୍କର ଚଞ୍ଚଳ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଯେଉଁଠି ବିହାର କରେ, ସେଉଁଠି ସେ ମନକୁ ମୋହିତ କରନ୍ତି। ସେଉଁଠି ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଦଶ ମିଲିଅନ୍ ଶରଦ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଚନ୍ଦ୍ରମାଙ୍କର ଚାୟାରେ ଅଲୋକିତ ଅଟୁଟ ରହେ। ସେ ସବୁବେଳେ ହସୁଛନ୍ତି, ଚମକୁଛନ୍ତି, ଅମୂଲ୍ୟ ପୀତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି। ଦେଖିବାକୁ ଅତି ମନୋହର, ଶାନ୍ତ, ଏବଂ ରାଧାଙ୍କର ଅନନ୍ତ ପ୍ରେମିକ। ସେ ରାସମଣ୍ଡଳର ମଧ୍ୟଭାଗରେ, ମଣିମୟ ସିଂହାସନରେ ବସିଛନ୍ତି। ତାଙ୍କର ଚେଷ୍ଟ ଅତି ଶୋଭାମୟ, କୌସ୍ତୁଭ ମଣିରେ ଅଳଙ୍କୃତ। ଚମ୍ପକ, ପଦ୍ମ ଓ ମାଳତୀ ଫୁଲର ମନୋହର ମାଳାରେ ଶୋଭିତ। ଭକ୍ତମାନେ ଭକ୍ତିରେ ପ୍ରଭୃତ, ଏଭଳି ରୂପରେ ତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି। ସେ ସମସ୍ତ ଦେହଧାରୀ ଜୀବଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟକୁ ତାଙ୍କର କର୍ମଅନୁଯାୟୀ ଲେଖି ରଖନ୍ତି। ବିଷ୍ଣୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସବୁବେଳେ ତାଙ୍କର ଭୟରୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ମୃତ୍ୟୁଞ୍ଜୟ ଶିବ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କର ଗୁରୁ ଓ ଗୁରୁମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟରେ ଗୁରୁ। ସେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଆନନ୍ଦରେ ଅନ୍ୱିତ, ଭକ୍ତି ଓ ବୈରାଗ୍ୟରେ ଏକତ୍ର। ସୂର୍ଯ୍ୟ ସେଉଁଠି ତାଙ୍କର ଭୟରୁ ସବୁବେଳେ ତାପିବାକୁ ଲାଗି ରହିଛି। ତାଙ୍କର ଆଦେଶରେ ଅଗ୍ନି ଜଳେ, ପାଣି ଶୀତଳ ରହେ। ଗ୍ରହ ଓ ରାଶି ତାଙ୍କର ଭୟରୁ ଚକ୍ରବାତ ହୋଇ ଘୁରୁଛି। ଫଳ ପକେ, ଗଛ ସୁକାଯାଏ ତାଙ୍କର ଭୟରୁ। ଭୂମି ଓ ଜଳରେ ଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଆଦେଶ ବିନା ବଞ୍ଚିପାରିନାହାନ୍ତି। ସମୟ ସବୁକୁ ମାପେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଆଦେଶରେ ଚଳିଥାଏ। ଉତ୍ତାପ ଅଗ୍ନିରେ ପଡ଼ିବା, ଗଭୀର ସମୁଦ୍ରରେ ବୁଡ଼ିବା, ବିଭିନ୍ନ ଶସ୍ତ୍ର ଓ ଅସ୍ତ୍ରରେ ବିଦ୍ଧ ହେବା, ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧର ମଧ୍ୟରେ ରହିବା, ମନ୍ତ୍ର ଓ ତନ୍ତ୍ରରେ ବନ୍ଧା ହୋଇ ଶୁଇଥିବା ବେଳେ, ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ ସମୟରେ ତାଙ୍କର ଭୟରୁ କାଳ ଆସି ଧରିନେଇଯାଏ। କଚ୍ଛପ ଅନନ୍ତକୁ ଧାରଣ କରେ, ଅନନ୍ତ ପୃଥିବୀ, ସାତ ସମୁଦ୍ର ଓ ପାହାଡ଼କୁ ଧାରଣ କରେ। ଶେଷରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ସେଠି ଲୟ ହୁଏ। ଅଟ୍ଟାଇଶ ଇନ୍ଦ୍ର ଚକ୍ରରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଏକ ଦିନ ଓ ଏକ ରାତ୍ରି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ। ଯେଉଁମାନେ ଗଣନାକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ଜାଣନ୍ତି ଯେ ଏକ ଯୁଗରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଆୟୁ କେତେ। ଛଅ ଋତୁରେ ଏକ ବର୍ଷ ଶେଷ, ଏବଂ ଶତ ବର୍ଷ ହେଉଛି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଆୟୁ। ସେ ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ବନ୍ଦ କରନ୍ତି, ସେଉଁଠି ପ୍ରକୃତିରେ ଲୟ ଘଟେ। ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ ସୃଷ୍ଟି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ନାଭିର ପଦ୍ମରେ ଲୟ ହୁଏ, କିମ୍ବା କୃଷ୍ଣଙ୍କର ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱରେ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମାରେ ଲୟ ହୁଏ। କିମ୍ବା ଶିବଙ୍କର ଆଧାରରେ, ଶିବରେ, ନିତ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ଲୟ ହୁଏ। ତାଙ୍କର ଜ୍ଞାନରେ, ଏକ କ୍ଷଣ ପାଇଁ ହରିରେ ଲୟ ଘଟିଥିଲା। ଶେଷରେ, ସେ ବୁଦ୍ଧିର ଦେବୀ ଯିଏ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ମନରେ ବିଦ୍ୟମାନ।