ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ, ଯମଦୂତମାନେ ପାପୀମାନଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡ ଓ ମୁସଳ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରହାର କରିଥାନ୍ତି। ସେଠାରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ତ୍ତ ଅଛି, ଯାହା ଏକ କୂଆ ପରି ଦେଖାଯାଏ, ଏବଂ ତାହାର ଜଳ ମଧ୍ୟ ବିଚିତ୍ର ରୂପରେ ଅଛି। ଏହି କୂଆ ସଦା ବଡ଼ ପାପୀମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥାଆନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗ ଅଗ୍ନିରେ ଦଗ୍ଧ ହେଉଛି। ଏହାର ଜଳକୁ ଛୁଇଁଲେ ସମସ୍ତ ରୋଗ ପାପୀମାନେ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ଏଠାରେ ବନ୍ଧିତ ଓ ନିରନ୍ତର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରୁଛନ୍ତି। ଏହି ସ୍ଥାନରେ ତାପିତ ବାଲି ବିଛାଯାଇଛି, ଏବଂ ତୀବ୍ର ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ସେଠି ଦଗ୍ଧ ହେଉଛି। ଯେଉଁଠାରେ ପାପୀମାନେ ପଡ଼ନ୍ତି, ସେଠାରେ ଭୟ ଓ କମ୍ପନ ହୁଏ। ଗର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ପଡ଼ି ସେମାନେ ଯେତେବେଳେ କ୍ରନ୍ଦନ କରନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କୁ ରସ୍ସୀ ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧାଯିବା ଅନୁଭବ ହୁଏ। ପଡ଼ିବା ସମୟରେ ଏହି ପାପୀମାନେ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧିତ ହୁଅନ୍ତି। ବହୁତ ଢଣ୍ଡା ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ଅଧା କ୍ରୋଶ ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେମାନେ କମ୍ପନ କରନ୍ତି। ଏହି ଗର୍ତ୍ତର ଆୟତନ କ୍ରମେ ବିଶି ଧନୁ ଓ ତାହା ଉପରେ ଉଲ୍କାପିଣ୍ଡ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଭୟଙ୍କର କୀଟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ଏଠାରେ ପାପୀମାନେ ରହନ୍ତି, ସେମାନେ ସେଇ କୀଟମାନେ ଦ୍ୱାରା ଖାଉଁଛନ୍ତି, ଏବଂ ଅଧିକ ଅନ୍ଧକାର ହେତୁ ସେମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ଏହି କୂଆକୁ ଅନ୍ଧ ଗର୍ତ୍ତ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏଠାରେ ପାପୀମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଛିଦ୍ର ହେଉଛନ୍ତି, ଯମଦୂତମାନେ ବାଁସ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରହାର କରନ୍ତି, ଏବଂ ବଡ଼ ଜାଲ ଭିତରେ ମାଛ ଭଳି ବନ୍ଧି ରଖନ୍ତି। ଏହି ଗର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ପଡ଼ିଲେ, ପାପୀମାନେ ତାଙ୍କର ଶରୀର ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଏ। ଏହା ଗଭୀର, ଅନ୍ଧକାର ଓ ବିଶି ଧନୁ ଦୂର ଲମ୍ବା। ଏଠାରେ ଯମଦୂତମାନେ ସଦା ପାପୀମାନେ କୁ ମୁସଳ ଦ୍ୱାରା ଚକ୍କି କରନ୍ତି। ପଡ଼ିବା ସମୟରେ ତାଙ୍କର କଣ୍ଠ, ଓଠି ଓ ତାଳୁ ଶୁଷ୍କ ହୋଇଯାଏ। ଏହି ଗର୍ତ୍ତ ଏକ ଶତ ମାପରେ ଗଭୀର ଏବଂ ଅନ୍ଧକାରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ଏହା ଶତ ଧନୁ ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଚର୍ମ ଓ କଷା ଦ୍ରବ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ଏହି ପିଟର ମୁଣ୍ଡ ଏକ ଚାଲନୀ ପରି ଆକୃତିର, ଏବଂ ଏହାର ଲମ୍ବ ଦ୍ୱାଦଶ ଧନୁ। ଏହି ମୁଣ୍ଡ ଅଗ୍ନିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ସଦା ଖୋଲା ରହେ। ଏଠାରେ ଅଗ୍ନିରେ ଦଗ୍ଧ ହେଉଥିବା ପାପୀମାନେ ରହନ୍ତି। ପଡ଼ିବା ସମୟରେ ସେମାନେ ଅଚେତନ ଓ ବିପାକ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି। ଏହି ସ୍ଥାନ ଧୂଆଁ ଓ ଅନ୍ଧକାରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏଠାରେ ପାପୀମାନେ ଧୂଆଁ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ଧ ହୋଇଯାନ୍ତି। ଏଠାରେ ପଡ଼ିଲେ ସେମାନେ ସର୍ପମାନେ ଦ୍ୱାରା ବେଢ଼ାଯାନ୍ତି। ଏପରି ଏଠାରେ ଛଅଠି ଏକ ଗର୍ତ୍ତ ବିବରଣ କରାଯାଇଛି। ଏହି ସମସ୍ତ ଅସୁର୍ଯ୍ୟ ଗର୍ତ୍ତ ବିଷୟରେ ଶୁଣିବା ପରେ, ସାବିତ୍ରୀ କହିଲେ, “ଓ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କଠାରୁ ମୁଁ ସବୁ କଥା ଶୁଣିଲି, ଏବେ ମୋ ପାଖରେ କିଛି ଅଜଣା ରହିଲା ନାହିଁ। ଏବେ ମୋତେ ଏହିପରି ଧର୍ମ କଥା କୁହନ୍ତୁ, ଯାହା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ଗୁଣଗାନ କରେ। ଏହା ମୁକ୍ତିର କାରଣ ଓ ସମସ୍ତ ଅପଶକୁ ଦୂର କରେ। ମୁକ୍ତି କେତେ ପ୍ରକାର ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ଲକ୍ଷଣ କ’ଣ?” ସେ ଏହିପରି ମଧୁର ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ସମସ୍ତ ଦାନ, ଉପବାସ, ତୀର୍ଥସ୍ନାନ, ବ୍ରତ ଓ ତପସ୍ୟା ମଧ୍ୟରେ, ମାଆଁ ପିତାଠାରୁ ଶତଗୁଣ ଅଧିକ ପୂଜ୍ୟ।” ଏପରେ ଯମଦେବ କହିଲେ, “ମୋର ଆଶୀର୍ବାଦରେ, ଏବେ ତୁମେ ହରିଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରିପାରିବ। ହେ ମଙ୍ଗଳମୟି, ତୁମେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ଗୁଣଗାନ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହାଁଛ। ତାଙ୍କର ଶେଷ ଗୁଣ ତ ଦେବତାମଧ୍ୟ ହଜାର ମୁଖରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ସେ ଚାରି ବେଦର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ ସମସ୍ତ ଜଗତର ବ୍ୟବସ୍ଥାପକ।