ଏକ ସମୟର କଥା, ଧର୍ମର ଗଭୀର ନିୟମ ଓ ଫଳ ବିଷୟରେ ମହାପୁରୁଷମାନେ ଉପଦେଶ ଦେଉଥିଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ—ଏକ ସତୀ ନାରୀ ସେଇ ଯାହାର କେବଳ ଗୋଟିଏ ପତି ଅଛି; ଯଦି ଦ୍ୱିତୀୟ ପୁରୁଷ ସହିତ ସମ୍ପର୍କ ରଖେ, ସେ ଅସତୀ ଭାବେ ସ୍ମରଣୀୟ। ପଞ୍ଚମ ପ୍ରକାରରେ ବେଶ୍ୟା ଓ ଛଅଟିଏ ପ୍ରକାରରେ ଦୁଇ ପତି ସହିତ ଥିବା ନାରୀ ବିବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଏ। ଏହିପରି, ଯଦି ଜନ୍ମଦ୍ୱୟୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କେହି ଅସତୀ କିମ୍ବା ନିର୍ଭୟ ବେଶ୍ୟାଙ୍କୁ ସମ୍ପୃକ୍ତ କରେ, ତେଣୁ ସେ ଶତବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦଣ୍ଡ ଭୋଗ କରିଥାଏ; ନିର୍ଭୟ ଭାବେ ଯାଇଲେ, ଏହାର ଚାରିଗୁଣା ଦଣ୍ଡ ମିଳେ। ଯେଉଁଠାରେ ଅନ୍ୟର ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଯାଏ, ସେଠାରେ ଦଶଗୁଣା ଫଳ ଭୋଗ କରିଥାଏ। ଏହି ସମୟରେ ଯଦି କେହି ସମସ୍ତ ନାରୀଙ୍କୁ ଯାଏ, ତେଣୁ ଏହି କଥା ପ୍ରଜାପତି କହିଛନ୍ତି। ଚଟକ ଅନ୍ୟର ସ୍ତ୍ରୀକୁ ଚାହେଁ, ଅସତୀ ନାରୀ ଏହିପରି କରେ, କାଉ ଏହିପରି ନିର୍ଲଜ୍ଜ ଭାବେ ଅନ୍ୟର ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଚାହେଁ। ଦୁଃଷ୍ଟ ବନ୍ଦର ମଧ୍ୟ ଭାରତ ଭୂମିରେ ସାତ ଜନ୍ମ ଅନ୍ୟର ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଯାଏ। ଯେଉଁମାନେ ଚନ୍ଦ୍ର କିମ୍ବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଗ୍ରହଣ ସମୟରେ ଅଜ୍ଞାନରେ ଖାଇଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ପରେ ଗଭୀର ଜଠର ରୋଗ ଦ୍ୱାରା ପୀଡିତ ମାନବ ଭାବେ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି। ଯେଉଁଠି କେହି କନ୍ୟାକୁ ବାଚନା ଦ୍ୱାରା ଦାନ କରିଥିବା ବେଳେ, ତାକୁ ଅନ୍ୟକୁ ଦେଇଦିଏ, କିମ୍ବା ଦିଆଯାଇଥିବା ଜିନିଷ କିମ୍ବା ସତୀ ସ୍ତ୍ରୀକୁ ଚୋରି କରେ, ସେ ଶତବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପଶୁ ଭଳି ବାନ୍ଧାଯାଇଥାଏ। ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ମୃତ୍ତିକା ଶିବଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ଶତବର୍ଷ ସେଠି ରହି, ପରେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବନ୍ୟପଶୁ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡିତ କରନ୍ତି କିମ୍ବା ତାଙ୍କ ଭୟରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ କ୍ପମ୍ପିଥାଏ, କିମ୍ବା ଏକ ନାରୀ କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କ ପତିଙ୍କୁ କ୍ରୁଧ୍ଧ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖେ, ସେ ନାରୀଙ୍କ ମୁହଁରେ ଯମଦୂତ ନିତ୍ୟ ଏକ ଉଲ୍କା ରଖିଦିଅନ୍ତି। ପରେ ସେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମାନବ ସମାଜରେ ବିଧବା ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ। ଯଦି କୌଣସି ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭୋଗ କରାଯାଏ, ସେ ଅନ୍ଧକୁପରେ ପଡ଼ିଥାଏ। ସେଠି ସେ ବହୁତ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରେ, ଯମଦୂତ ତାକୁ ପୀଡ଼ା ଦେଇଥାନ୍ତି। ପରେ ସେ ହଜାର ଜନ୍ମ କାଉ, ଶତ ଜନ୍ମ ଶୁଅ, ସାତ ଜନ୍ମ ପାଇଁ ପରା, କିମ୍ବା ସାତ ଜନ୍ମ ପାଇଁ ବାନ୍ଦର ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ। ପରେ ସେ କ୍ଷୟରୋଗୀ ଧୋବିନୀ ଓ ଅସତୀ ନାରୀ ହୁଏ। ସେ ବେଶ୍ୟା ଭାବେ ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ଭୋଗ କରେ, ଦୁଇ ପତି ସହିତ ଥାଇ ମାଡ଼ ଖାଏ। ଅସତୀ ଭାବେ ଚିରାଯାଏ, ନିର୍ଭୟ ଭାବେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରେ। ସେଠାରେ ସେ ମନ୍ବନ୍ତର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଳ ଓ ପିଶାବ ଖାଇଥାଏ। ଧର୍ମ ନିୟମ ଅନୁସାରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ବ୍ରାହ୍ମଣୀଙ୍କୁ, କ୍ଷତ୍ରିୟ କ୍ଷତ୍ରିୟାଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥିତ ହେବା ଉଚିତ। କିନ୍ତୁ ଯଦି କେହି ନିଜ ଵର୍ଣ୍ଣର ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କ ଜନାନୀଙ୍କୁ ଯାଏ, ସେ ତାଙ୍କ ସହ ନରକକୁ ଯାଏ। ପରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି। ଯଦି କ୍ଷତ୍ରିୟ ବ୍ରାହ୍ମଣୀଙ୍କୁ କିମ୍ବା ବୈଶ୍ୟ ସତୀକୁ ଯାଏ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ସହିତ ଝାଲ ଚାଲନ୍ତି ରୂପୀ କୀଟ ଦ୍ୱାରା ଭକ୍ଷିତ ହୁଅନ୍ତି। ସେଠି ସେ ଚୌଦ ଇନ୍ଦ୍ର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରିଥାଏ। ଯିଏ ହାତରେ ତୁଳସୀ ଧରି ନିଜ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ରଖେ ନାହିଁ, କିମ୍ବା ଗଙ୍ଗା ଜଳ ଧରି ରଖେ ନାହିଁ, କିମ୍ବା ଦକ୍ଷିଣ ହାତ ଦେଇ ଶପଥ କରି ରଖେ ନାହିଁ, ଯିଏ ବନ୍ଧୁକୁ ଧୋକା ଦେଉଥିବା, କୃତଘ୍ନ, କିମ୍ବା ଆସ୍ଥା ଭଙ୍ଗ କରେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଚୌଦ ଇନ୍ଦ୍ର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେଠି ରହିଥାନ୍ତି। ଯେଉଁ ଚଣ୍ଡାଳ ତୁଳସୀ ସ୍ପର୍ଶ କରେ, ସେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପବିତ୍ର ହୁଏ। ଯେଉଁମାନେ ପାଥର କିମ୍ବା ମଳର କୀଟ ସ୍ପର୍ଶ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରନ୍ତି। ଯିଏ ଦକ୍ଷିଣ ହାତରେ ଦେଇ ଦାନ କରେ, ସେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସର୍ପ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ। ଏଭଳି ଧର୍ମର ନିୟମ ଓ ତାହାର ଫଳ ସୃଷ୍ଟିର ନ୍ୟାୟ ଓ ଶାସନକୁ ଦର୍ଶାଏ, ଯେଉଁଠି ପ୍ରତ୍ୟେକ କାର୍ଯ୍ୟର ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଫଳ ନିଶ୍ଚିତ।