ଏକ ସମୟର କଥା, ଧର୍ମର ଗଭୀର ନୀତି ଓ ନିୟମ ବିଷୟରେ ବ୍ରହ୍ମବୈବର୍ତ୍ତ ପୁରାଣରେ ଏମିତି ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି— ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମଦ୍ୟପାନ କରନ୍ତି, ମଳ ଭୋଜନ କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ଏକ ଅନୁଚିତ ନାରୀଙ୍କର ପତି ହୋଇଯାନ୍ତି, ସେମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିନ୍ଦିତ ହେବେ। ଗୁରୁଙ୍କର ପତ୍ନୀ, ରାଜାଙ୍କର ପତ୍ନୀ, ସହପତ୍ନୀଙ୍କର ମାତା କିମ୍ବା ନିଜର ମାତା, ସହଓଁଠୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଭାଇଙ୍କର ପତ୍ନୀ, ମାମୁଙ୍କର ପତ୍ନୀ, ବାପାଙ୍କର ଦ୍ୱିତୀୟ ପତ୍ନୀ, ଶିଷ୍ୟା, ଶିଷ୍ୟଙ୍କର ପତ୍ନୀ, କିମ୍ବା ବୋଉଭାଇଙ୍କର ପ୍ରିୟା—ଏହି ସମସ୍ତ ନାରୀଙ୍କୁ ଯେଉଁ ପୁରୁଷ ଅନୁଚିତ ଭାବେ ସ୍ପର୍ଶ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସବୁଠାରୁ ନିମ୍ନ ଗଣାଯାନ୍ତି। ସେମାନେ କୌଣସି ପୂଜା କିମ୍ବା ଧାର୍ମିକ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହନ୍ତି, ସମାଜରେ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ଏବଂ ବେଦରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିନ୍ଦିତ ହେବେ। ଯେଉଁମାନେ ସନ୍ଧ୍ୟାବନ୍ଧନ କୁ ନିୟମରେ କରନ୍ତି ନାହିଁ କିମ୍ବା ଅଶୁଦ୍ଧ ଭାବେ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଦୋଷରେ ପଡ଼ନ୍ତି। ବୈଷ୍ଣବ, ଶୈବ, ଶାକ୍ତ, ସୌର୍ୟ, ଗାଣପତ୍ୟ—ଏହି ଭକ୍ତ ମାନେ ମଧ୍ୟ ଯଦି ନିୟମ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରନ୍ତି, ତେବେ ଚାରି ମୁଠି ପରିମାଣ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୋଷ ଲାଗେ। ଏହି ଦୋଷ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରର ନାରାୟଣ କ୍ଷେତ୍ର, ହରିଙ୍କ ନିବାସ, ପୁଷ୍କର, ଭାସ୍କର କ୍ଷେତ୍ର, ପ୍ରଭାସ, ରାସମଣ୍ଡଳ, ସରସ୍ୱତୀ ନଦୀ ତଟ, ପବିତ୍ର ବୃନ୍ଦାବନ ଇତ୍ୟାଦି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ମଧ୍ୟ ଲାଗେ, ଯଦି ସେମାନେ ଲୋଭରେ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି। ଯିଏ ଶୂଦ୍ର ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ବର୍ଗର ଲୋକଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞ କରେ, କିମ୍ବା ଗ୍ରାମରେ ଯଜ୍ଞ କରେ, କିମ୍ବା ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ରନ୍ଧା କରି ଜୀବିକା ଚାଲାଏ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଦୋଷରେ ପଡ଼ନ୍ତି। ପୂର୍ବ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଅନୁଚିତ ନାରୀଙ୍କ ପତିଙ୍କର ଚିହ୍ନ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଯାଇଛି, ଏଉଁଠି ଅନ୍ୟ ଦୋଷ ମଧ୍ୟ କହାଯାଉଛି। ଏହି ସମସ୍ତ ନୀତି ଓ ନିୟମ ବିଷୟରେ ଯମଦେବ କହିଲେ: ସଦ୍କର୍ମ ହେଉଛି ସ୍ୱର୍ଗର ବୀଜ, ଦୁଷ୍କର୍ମ ହେଉଛି ନରକର ଦ୍ୱାର। ଯିଏ ଏକ ଅନ୍ୟାୟ ନାରୀଙ୍କ ଭୋଜନ କରେ, କିମ୍ବା ଏକ ପତିବ୍ରତା ନାରୀ ଏକ ବେଶ୍ୟାଙ୍କ ଭୋଜନ କରେ, ସେମାନେ ଶତବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦଣ୍ଡ ଭୋଗ କରି, ପରେ ଶୂଦ୍ର ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେବେ। ପତିବ୍ରତା ହେଉଛି ସେଉଁଠି ଯିଏ ଏକ ପତିକୁ ଗ୍ରହଣ କରେ, ଦ୍ୱିତୀୟ ପୁରୁଷରେ ଯିଏ ଯାଏ, ସେ ଚରିତ୍ରହୀନା। ବେଶ୍ୟା ପଞ୍ଚମ ସ୍ଥାନରେ, ଦୁଇ ପୁରୁଷ ସହିତ ଯିଏ ରହେ, ସେ ଷଷ୍ଠ ସ୍ଥାନରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ। ଦ୍ୱିଜ ଯଦି ଚରିତ୍ରହୀନା କିମ୍ବା ବେଶ୍ୟାଙ୍କ ସମ୍ପର୍କରେ ଯାଆନ୍ତି, ତେବେ ଶତବର୍ଷ ଦଣ୍ଡ ଭୋଗ କରିବେ, ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ଅନୁଚିତ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ ଚାରିଗୁଣା ଦଣ୍ଡ ଲାଗିବ। ଯିଏ ପର-ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ସମ୍ପର୍କରେ ଯାଏ, ସେ ଦଶଗୁଣା ଫଳ ଭୋଗ କରିବେ। ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ଯଦି ସମସ୍ତ ନାରୀଙ୍କୁ ଅନୁଚିତ ଭାବେ ଯାଏ, ତେବେ ଏହା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘୋଷିତ। ଚଟକ ତାରିଣୀଙ୍କୁ, ବେଶ୍ୟା ତଥା କାଉଁ ଏହି ପ୍ରକାର କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିପ୍ତ, ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଚାହିଁଥାନ୍ତି। ବରାହ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭାରତ ଭୂମିରେ ଅନ୍ୟ ପତ୍ନୀଙ୍କ ସମ୍ପର୍କରେ ଯାଏ। ଯିଏ ଚନ୍ଦ୍ର କିମ୍ବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଗ୍ରହଣ ସମୟରେ ଅଜ୍ଞାନରେ ଭୋଜନ କରେ, ସେ ପରେ ଜନ୍ମେ ଉଦର ରୋଗ ଭୋଗ କରିବେ। ଯିଏ ଏକ କନ୍ୟାକୁ ବାଚନା ଦେଇ ଅନ୍ୟକୁ ଦେଇଦିଏ, କିମ୍ବା ଦିଆଯାଇଥିବା ଜିନିଷ ଚୋରି କରେ, କିମ୍ବା ଏକ ପତିବ୍ରତା ନାରୀକୁ ଚୋରି କରେ, ସେ ଶତବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପଶୁ ପରି ବନ୍ଧି ରହିବେ। ଯିଏ ଭକ୍ତି ସହିତ ମୃତ୍ତିକା ଲିଙ୍ଗର ପୂଜା କରେନି, ସେ ଶତବର୍ଷ ଦଣ୍ଡ ଭୋଗ କରି, ପରେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜନ୍ତୁ ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେବେ। ଏହିପରି, ଯିଏ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡିତ କରେ, କିମ୍ବା ତାଙ୍କର ଭୟରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ କମ୍ପିଥାନ୍ତି, କିମ୍ବା ଯିଏ ଏକ ନାରୀ କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ରୁଷ୍ଟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଯମଦୂତ ମୁଖରେ ଅଗ୍ନିପିଣ୍ଡ ପକାଇଦେଇଥାନ୍ତି। ସେ ନାରୀ ପରେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମନୁଷ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ବିଧବା ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେବେ। ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ଯଦି ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ଭୋଗ୍ୟ ହୁଏ, ସେ ଅନ୍ଧକାର କୁଆଁରେ ପଡ଼ି ଯମଦୂତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ ରହିବେ। ଏପରି ଧର୍ମର ନୀତି ଓ ଦଣ୍ଡ ସଂପର୍କରେ ପୁରାଣରେ ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି, ଯାହା ମାନବ ଜୀବନରେ ଶୁଦ୍ଧ ଆଚରଣ ଓ ଧର୍ମର ପାଳନ ପାଇଁ ପଥ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରେ।