ଏକ ସମୟର କଥା, ଯମ ଦେବ ତାଙ୍କର ଦୈବୀ ନ୍ୟାୟରେ ବିଭିନ୍ନ ପାପୀ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କର ଦୁଃଖଦ ଭାଗ୍ୟ ବିବରଣା କରୁଥିଲେ। ଯେଉଁ ଜଣେ ମନୁଷ୍ୟ ଭୟଙ୍କର କୁମ୍ଭୀପାକ ନରକରେ ଚୌଦ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଶାସନ କାଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହୁଏ। ସେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଅଗ୍ନିରେ ପଡ଼ିବା, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ କଂଟାରେ, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ତାପିତ ପଥର ଉପରେ, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ତାପିତ ଲୋହା ଉପରେ ପଡ଼ିବା ଭଳି ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କରେ। ଏହା ପରେ ସେ ସାତ ଜନ୍ମ କାଉଁ ହୋଇଁ, ସାତ ଜନ୍ମ ସାପ ହୋଇଁ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ। ପରେ ସେ ଅଣ୍ଡକାଟିଆ ମନୁଷ୍ୟ ଭାବେ, କୁଷ୍ଠରୋଗ ଓ ଦାରିଦ୍ର୍ୟରେ ଭାଗ୍ୟ ଭୋଗିଥାଏ। ଏହି ଦୁଃଖଦ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସାବିତ୍ରୀ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ କିଏ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ? କିଏ ସଂଧ୍ୟାବନ୍ଦନ ଅନୁଷ୍ଠାନ କୁ ଅବହେଳା କରେ? କିଏ ଅନୁରକ୍ତିହୀନ ମନୁଷ୍ୟ, କିଏ ପବିତ୍ର ତିର୍ଥରେ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରେ? କିଏ ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ରନ୍ନ କରେ, କିଏ ଅସାବଧାନ, କିଏ ନିମ୍ନ ଜାତିର ମହିଳାର ସ୍ୱାମୀ? ଯମ ଦେବ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—ଶିବ, ଶିବଲିଙ୍ଗ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ରତ୍ନ, ଗଣେଶ, ତାଙ୍କର ମୂର୍ତ୍ତି, ଗୁରୁ, ଇଷ୍ଟଦେବତା, ଜନ୍ମଦାତା ପିତା, ମାତା, ବୈଷ୍ଣବ, ଅନ୍ୟ ଭକ୍ତ, ଅନ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣ—ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା କରିବା ଦରକାର। ଯେଉଁ ଜଣେ ଅବିବେକୀ ଭକ୍ତ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଉପହାର ଦେଇଥିବା ଭୋଜନକୁ ଅନ୍ୟ ଭୋଜନ ସମାନ ଭାବେ ଗଣାଏ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପ ପାଇଁ ଯାଏ। ଏହି ପରି, କୃଷ୍ଣ ଭଗବାନ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦେବଙ୍କର ମହାମହିମା, ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଭାବ, ମାୟାରେ ଅନେକ ରୂପ ନେଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଏକ ଓ ନିର୍ଗୁଣ। ପୂର୍ବକାଳରୁ ଵେଦ ଦ୍ୱାରା ପିତୃ ଓ ଦେବ ପୂଜା ନିର୍ମିତ। ଯେଉଁ ଜଣେ ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ ଉପହାସ କରେ, କିମ୍ବା ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରରେ ପୂଜା କରେ, ଶିବ ବିଶ୍ୱମଙ୍ଗଳର ମୂର୍ତ୍ତି, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରାଣଠାରୁ ବେଶି ପ୍ରିୟ, ବୈଷ୍ଣବମାନେ ସମସ୍ତ ଦେବଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ନାୟକ, ଶୁଦ୍ଧ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ବିଷ୍ଣୁ ଭକ୍ତି ଦେଇଥିବା ମାୟାକୁ ଉପହାସ କରେ, ଯେଉଁ ଜଣେ ସମସ୍ତ ଦେବୀଙ୍କର ମୂର୍ତ୍ତି, ପ୍ରଥମ ଦେବୀ, ସମସ୍ତଙ୍କର ପୂଜିତ, କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଅଷ୍ଟମୀ ଓ ରାମଙ୍କର ନବମୀ ଜନ୍ମ ଦିନ ଶୁଭ, ଯେଉଁ ଜଣେ ପଞ୍ଚ ପବିତ୍ର ଉତ୍ସବ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରେନାହିଁ, ପବିତ୍ରତା ଓ ଅନ୍ୟ କ୍ରିୟା ଉପେକ୍ଷା କରେ, ଜଳ, ତରଙ୍ଗ, କୁଆଁରେ ପବିତ୍ରତା ଅନୁଷ୍ଠାନ କରେନାହିଁ, ଗୁରୁ, ମାତା, ପିତା, ଶୀଳବତୀ ପତ୍ନୀ, ପୁଅ, ଝିଅ—ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅବହେଳା କରେ। ଯେଉଁ ଜଣେ ବିବାହ ହୋଇନାହିଁ କିମ୍ବା ନିଜ ପୁଅକୁ ଦେଖିନାହିଁ, ଯେଉଁ ଜଣେ ନିତି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରିନାହିଁ ହରିଙ୍କୁ ଉପହାର ଦିଆ ଭୋଜନ ଖାଏ, ଯେଉଁ ଜଣେ ଗାଁକୁ ଖାଇବା ଓ ପିବାରୁ ବଞ୍ଚାଏ, ଯେଉଁ ଜଣେ ଗୋ ଦେଖି ଟେକି ଦେଉଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ, କିମ୍ବା ବଳଦ ଉପରେ ଚଢ଼ିବା, ଥାଇ ଲାଗି ଖାଇବା, ଥାଇ ଲାଗି ଶୁଇବା, ଅପାତ୍ର ଭୋଜନ ଖାଇବା, ଦ୍ୱିଜ ନିମ୍ନ ଜୀବିକା ରେ ବଞ୍ଚିବା, ପିତୃ ଓ ଦେବ ଦିନରେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଉପହାର ଦେଇବା, ନିଜ ପତି ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଭିନ୍ନ ଭାବେ ଦେଖିବା, ଗୋପଥ ଖୋଡ଼ି ତାହାରେ ଚାଷ କରିବା, ରାଜା କିମ୍ବା ଦେବ ପାଇଁ ଗାଁକୁ ଚାଡ଼ିବା, ଜୀବନ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଉପରେ ପାଦ ଦେଇବା, ଦେବପୂଜାର ପବିତ୍ର ଜଳ ଉପରେ ପାଦ ଦେଇବା, ଏକାରେ କହିବା "କିଛି ନାହିଁ", ମିଥ୍ୟା କଥା କହିବା, ଠକେଇବା—ଏହି ସମସ୍ତ ପାପ କରିଥିବା ମନୁଷ୍ୟ ଦୁଃଖ ଓ ନରକ ଭୋଗିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହୁଏ। ଏହିପରି ନ୍ୟାୟ ଓ ନୀତି ଯମ ଦେବ ସାବିତ୍ରୀଙ୍କୁ ଅନୁସୂଚନା କରି, ମନୁଷ୍ୟମାନେ କିପରି ଶୁଭ କର୍ମ କରିବା ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତି ଓ ଶାନ୍ତି ଲାଭ କରିପାରିବେ, ଏହି ଉପଦେଶ ଦେଲେ।