ଏହି ପବିତ୍ର କଥାରେ ବର୍ଣ୍ନିତ ହେଉଛି, ଯେଉଁ ଜଣେ ମନୁଷ୍ୟ ପୂର୍ବଜନ୍ମର କର୍ମ ଫଳରେ ଦୁଃଖିତ, ଦୁଃସ୍ଥ ଏବଂ ସଦା ବ୍ୟାଧିଗ୍ରସ୍ତ ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ। ସାଧାରଣ ଜିନିଷ ଚୋରି କରୁଥିବା ଲୋକ ଏକ ଦୀର୍ଘ କାଳ ପାଇଁ ମଗର ମୁହଁ ଦେଖି ନରକକୁ ଯାଇଥାଏ। ଯିଏ ଗୋ, ହାତୀ, ଘୋଡା ଓ ମନୁଷ୍ୟକୁ ହତ୍ୟା କରେ, ସେ ଯମଦୂତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହାତୀର ଦାନ୍ତ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିକ୍ଷଣ ପ୍ରହାରିତ ହୁଏ। ପରେ ସେ ଗୋଧନ କିମ୍ବା ଅବ୍ରାହ୍ମଣ ମଧ୍ୟରେ ଜନ୍ମ ନେଇ ସେହି ଦୁଷ୍କର୍ମରୁ ପବିତ୍ର ହୁଏ। ଯିଏ ତରସ୍କା ଗୋକୁ ପାଣି ପିବାରୁ ବଞ୍ଚିତ କରେ, ସେ ଗୋମୁହା ଆକୃତି ନରକକୁ ଯାଏ, ଯେଉଁଠାରେ କୀଟ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ତାପିତ ପାଣି ରହିଥାଏ। ପରେ ଏହି ଗୋଦ୍ୱେଷୀ ମନୁଷ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଜନ୍ମ ନେଇ ଭୟଙ୍କର ବ୍ୟାଧି ଓ ଦୁଃସ୍ଥତାରେ ପୀଡିତ ହୁଏ। ଯିଏ ଗୋହତ୍ୟା କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ଭଳି ମହାପାପ କରେ, କିମ୍ବା ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥରେ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରେ, ଗ୍ରାମ ଯଜ୍ଞ କରେ, କିମ୍ବା ଭୁଲ ପୁଜାରି ଅଟେ, ଯିଏ ଗୋ, ବ୍ରାହ୍ମଣ କିମ୍ବା ନାରୀକୁ ହତ୍ୟା କରେ, ସେ କୁମ୍ଭୀପାକ ନରକରେ ଚ୦ଦ ଇନ୍ଦ୍ର ରାଜା ରହିଥିବା ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଟେ। ସେ ପ୍ରତିକ୍ଷଣ ଆଗୁନିରେ, କେବେ କଣ୍ଟାରେ, କେବେ ଉତ୍ତାପିତ ପଥରରେ, କେବେ ଉତ୍ତାପିତ ଲୋହାରେ ପଡ଼ିଥାଏ। ସେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କାଉ ଓ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସାପ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଏ। ପରେ ସେ ନପୁଂସକ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇ କୁଷ୍ଠ ଓ ଦୁଃସ୍ଥତାରେ ଦୁଃଖିତ ହୁଏ। ଏହି ସମୟରେ ସାବିତ୍ରୀ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲେ, "ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କିଏ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ଏବଂ କିଏ ସନ୍ଧ୍ୟାବନ୍ଧନ ଉପେକ୍ଷା କରେ?" "କିଏ ଅନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଲୋକ, ତୀର୍ଥରେ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରେ?" "କିଏ ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ରାନ୍ଧୁଆ, କିଏ ଅସାବଧାନ, କିଏ ନିମ୍ନଜାତି ନାରୀର ସ୍ୱାମୀ?" ଯମ ଉତ୍ତର ଦେଇ କହିଲେ, "ଶିବ କିମ୍ବା ଶିବଲିଙ୍ଗ, ସୂର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ସୂର୍ଯ୍ୟମଣି, ଗଣେଶ କିମ୍ବା ତାଙ୍କର ପ୍ରତିମା—ସ everywhere ରେ ଅଛନ୍ତି, ମୋରେ ରୂପରେ। ନିଜ ଗୁରୁ, ନିଜ ଇଷ୍ଟଦେବ, ଜନ୍ମଦାତା ପିତା, ମାତା, ବୈଷ୍ଣବ, ଅନ୍ୟ ଭକ୍ତ, ଅନ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ—ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ।" "ଯିଏ ଅବିବେକରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଉପହାରିତ ଭୋଜନ ଓ ଅନ୍ୟ ନିବେଦନକୁ ସମାନ ଭାବେ ଦେଖେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପ ଲାଭ କରେ।" "କୃଷ୍ଣ, ସମସ୍ତ ଦେବଙ୍କର ଦେବ, ସମସ୍ତ କାରଣର କାରଣ, ମାୟା ଦ୍ୱାରା ବହୁ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଏକା ଏବଂ ନିର୍ଗୁଣ ଅଟେ। ପିତୃ ଓ ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜା, ଯାହା ବେଦରେ ପ୍ରଚୀନ କାଳରୁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ, ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ ଉପେକ୍ଷା କରିବା ଓ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରରେ ପୂଜା କରିବା—ଏହି ସମସ୍ତର ଫଳ ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟ ଭିନ୍ନ।" "ଶିବ, ମଙ୍ଗଳର ମୂର୍ତ୍ତି, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଜୀବନରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ, ବୈଷ୍ଣବମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସମସ୍ତର ନାୟକ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମାୟା, ଯାହା ଭକ୍ତି ଦେଇଥାଏ ଓ ପବିତ୍ର, ତାକୁ ଉପେକ୍ଷା କରିବା ମହାପାପ। ଏହି ମାୟା ସମସ୍ତ ଦେବୀମାନଙ୍କ ରୂପ, ପ୍ରଥମ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ।" "କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଷ୍ଟମୀ ଓ ରାମଙ୍କ ନବମୀ ଜନ୍ମ, ଦୁଇଁ ଅତି ପୁଣ୍ୟମୟ। ଯିଏ ପଞ୍ଚ ପବିତ୍ର ପର୍ବ ଉପେକ୍ଷା କରେ, କିମ୍ବା ଜଳ, ତରଙ୍ଗ, କୁଆଁରେ ପବିତ୍ରତା ଓ ଅନ୍ୟ କ୍ରିୟା ଅନୁଷ୍ଠାନ କରେନାହିଁ, ସେ ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରେ।" "ଗୁରୁ, ମାତା, ପିତା, ସତୀ ଜନ, ପୁତ୍ର, କନ୍ୟା—ଏମାନେ ପ୍ରାଣ ଭଳି। ବିବାହ ନ ହେବା କିମ୍ବା ନିଜ ପୁତ୍ରକୁ ଦେଖିବା ଅସମ୍ଭବ ହେଲେ ମନୁଷ୍ୟ ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରେ।" "ଯିଏ ହରିଙ୍କୁ ଉପାସନା ନ କରି ତାଙ୍କର ନିବେଦିତ ଭୋଜନ ଖାଏ, କିମ୍ବା ଗୋକୁ ଖାଇବା କିମ୍ବା ପିବାରୁ ବଞ୍ଚିତ କରେ, ଯିଏ କୁଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ଗୋକୁ ମାରେ, କିମ୍ବା ବାଉଳ ଉପରେ ଚଢ଼ି ଚାଲେ, ଯିଏ ଅବଶେଷ ଭୋଜନ ଗୋକୁ ଦେଇଥାଏ, କିମ୍ବା ବାଉଳକୁ ଶ୍ରମିକ ଭାବେ ବ୍ୟବହାର କରେ—ସମସ୍ତେ ଏହି ପାପର ଫଳ ଭୋଗ କରିଥାନ୍ତି।" ଏହିପରି ନିୟମ ଓ କର୍ମର ଫଳ ଦେଖି ମନୁଷ୍ୟ ଜୀବନର ଉତ୍ତମ ମାର୍ଗ ଚୟନ କରିବା ଉଚିତ।