ଏହି ପୁଣ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ର କଥାରେ କହାଯାଉଛି, ଯେଉଁ ମଣିଷ ପୃଥିବୀରେ ଦୁଷ୍ଟ କର୍ମ କରେ, ସେ ତାହାର ଫଳ ନିଶ୍ଚୟ ଭୋଗ କରେ। ଯେଉଁ ଲୋକ କଫ ରୋଗରେ ପୀଡିତ ହୁଏ, ସେ ପୂର୍ବ ଜନ୍ମରେ ଏକ ଦୁଷ୍ଟ କର୍ମ କରିଥିଲେ। ଯେଉଁଠି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ସମ୍ପତ୍ତି ଚୋରି କରି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଚକ୍ର ତିଆରି କରିଥାଏ, ସେ ତିନି ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତେଲ ତିଆରି କରୁଥିବା ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ। ଯେଉଁ ଲୋକ ନିଜ ଆତ୍ମୀୟ କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସହିତ କୁଟିଳତା କରେ, ସେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୁଟିଳ ଅଙ୍ଗ ବା ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଙ୍ଗ ସହିତ ଜନ୍ମ ନେଉଛି। ଯଦି କୌଣସି ବ୍ରାହ୍ମଣ କଛୁଆ ମାଂସ ଖାଇ ଶୋଇଥାଏ, ସେ ପରେ କଛୁଆ ଭାବେ ଏବଂ ତିନି ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବନ୍ଦର ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି। ଯେଉଁ ଲୋକ ଦେବତା କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କଠାରୁ ଘିଅ, ତେଲ କିମ୍ବା ଏହା ସଦୃଶ ବସ୍ତୁ ଚୋରି କରେ, ସେ ଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏଠାରେ ରହି, ପରେ ତେଲ ପିଇବା ଜନ୍ମ ନେଉଛି। ଯଦି କେହି ଗନ୍ଧ ତେଲ, ଆଉଁଳ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଦ୍ରବ୍ୟ ଚୋରି କରେ, ସେ ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ଗର୍ତ୍ତରେ ବସିଥାଏ ଏବଂ ସଦା ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ପାଏ। ସେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଗନ୍ଧିତ ଥାଏ ଏବଂ ତିନି ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କସ୍ତୂରୀ ମୃଗ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି। ଯେଉଁ ଲୋକ ବଳପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ, ଦୁଷ୍ଟତା କିମ୍ବା ହିଂସା କରେ, ସେ ତାପିତ କାଠର ଶୂଳ ଉପରେ ଦିନ ରାତି ବସିଥାଏ। ତାଙ୍କ ଶରୀର ଧୂସର ହୁଏ, କିନ୍ତୁ ଭୋଗ କରିବା ଶରୀର ନଷ୍ଟ ହୁଏ ନାହିଁ। ତିନି ଖାଦ୍ୟ ବିନା ଅନ୍ତର୍ୟାମୀ ଯମଦୂତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୀଡିତ ହୁଏ। ପରେ ସେ ଜମି ହୀନ, ଦରିଦ୍ର ଏବଂ ପବିତ୍ର ହୁଏ। ଯେଉଁ ମଣିଷ କୃର ଏବଂ ଦୟାହୀନ ହୋଇ ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାଣୀମାନେକୁ ହତ୍ୟା କରେ, ସେ ଚୌଦ୍ଦ ଇନ୍ଦ୍ର ରାଜ୍ୟ କାଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତଳୱାର ପତ୍ର ଗଛରେ ରହିଥାଏ। ସେ ସଦା ତଳୱାରର କୋପରେ ଆଘାତ ପାଏ, ଶତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚଣ୍ଡାଳ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି ଏବଂ ଭାରତରେ ଶୁଆ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି। ସେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବାଘ ଏବଂ ତିନି ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏକ ନିର୍ଘୃଣ ମୃଗ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି। ଯେଉଁ ଲୋକ ଗାଁ କିମ୍ବା ସହରକୁ ଆଗ୍ନିଦାନ କରେ, ସେ ତୁରନ୍ତ ପ୍ରେତ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ମୁଁହ ଅଗ୍ନିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ପୃଥିବୀରେ ଘୂରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହୁଏ। ପରେ ସେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମହାବାଣ ଧାରଣ କରିଥିବା ମଣିଷ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି। ଯେଉଁଠି ଲୋକ ଅନ୍ୟ ଲୋକଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରି ଆଉଁ ଲୋକଙ୍କ କାନ ଭିତରେ କୁହୁଛି, ସେ ସୁଇ ମୁଁହ ନରକରେ ତିନି ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସୁଇରେ ବିଦ୍ରବ୍ୟ ହୁଏ। ପରେ ସେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଜ୍ର କୀଟ ଏବଂ ପରେ ଅଗ୍ନି ତୁଷାର କୀଟ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି। ଯେଉଁ ଲୋକ ଗୃହସ୍ଥଙ୍କ ଘରକୁ ଭାଙ୍ଗି ସମ୍ପତ୍ତି ଚୋରି କରେ, ସେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରୋଗାନ୍ତିତ ଗୋରୁ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି। ପରେ ସେ ମଣିଷ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇ ସଦା ରୋଗୀ ଏବଂ ଦରିଦ୍ର ହୁଏ। ସାଧାରଣ ସମ୍ପତ୍ତି ଚୋରି କରୁଥିବା ଲୋକ ମକର ମୁଁହ ନରକକୁ ଯାଏ। ଯେଉଁ ଲୋକ ଗାଈ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଏବଂ ମଣିଷକୁ ହତ୍ୟା କରେ, ସେ ଯମଦୂତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହାତୀର ଦାଢ଼ିରେ ପିଟାଯାଏ; ପରେ ସେ ଗୋବଂଶ କିମ୍ବା ଚଣ୍ଡାଳ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇ ପବିତ୍ର ହୁଏ। ଯେଉଁ ଲୋକ ତରସିଥିବା ଗାଈକୁ ପାଣି ପିଇବାରୁ ବଞ୍ଚିତ କରେ, ସେ ଉର୍ଣ୍ଣ ତାପିତ ପାଣିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଗାଈ ମୁଁହ ନରକକୁ ଯାଏ। ପରେ ମଣିଷ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇ ଗୋଦ୍ୱେଷୀ ଭାବେ ଭୟଙ୍କର ରୋଗ ଏବଂ ଦାରିଦ୍ର୍ୟରେ ପୀଡିତ ହୁଏ। ଯେଉଁ ଲୋକ ଗୋହତ୍ୟା, ବ୍ରାହ୍ମଣହତ୍ୟା ପରି ମହାପାପ କରେ, କିମ୍ବା ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରେ, କିମ୍ବା ଗ୍ରାମ ଯଜ୍ଞ କରେ, କିମ୍ବା ମିଥ୍ୟା ପୁରୋହିତ ହୁଏ, ସେମାନେ ଏହି ଭୟଙ୍କର ପାପର ଫଳ ଭୋଗ କରିଥାନ୍ତି। ଏହିପରି କର୍ମର ଫଳ ଅଟଳ, ଏହି କଥା ଆମକୁ ଧର୍ମର ପଥରେ ଚାଲିବାକୁ ଶିଖାଏ।