ଏହି କଥା ହେଉଛି ପାପର ଫଳ ବିଷୟରେ, ଯେଉଁଥିରେ ମନୁଷ୍ୟ ନିଜ କର୍ମଫଳ ଅନୁସାରେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରିଥାଏ। ଯେଉଁ ଲୋକ ତୀବ୍ର କୀଟପତଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଛିଦ୍ରିତ ହୋଇ, ଦେହରେ ଲମ୍ବା କେଶ ଆଛି, ସେ ଏପରି ଦୁଃଖରେ ଏକ ବର୍ଷ ରହିଥାଏ। ଏହା ପରେ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ନଦୀ କିମ୍ବା ଏହା ସଦୃଶ ସ୍ଥାନରେ ଏକ ମଗର କିମ୍ବା ଏହା ସମାନ ପ୍ରାଣୀରୂପେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ। ଯିଏ ପର-ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କର ଛାତି, କଟି, ସ୍ତନ କିମ୍ବା ମୁହଁକୁ ଦେଖେ, ସେ କାଉଁ ଗୁହାରେ ରହିଥାଏ, କାଉଁମାନେ ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଉଖି ଦେଉଛନ୍ତି। ଏହି ପାପର ଫଳରେ, ସେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦରିଦ୍ର, ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୂର ଏବଂ ପାପୀ ହୋଇ ରହିଥାଏ। ଭାରତ ଭୂମିରେ ଯିଏ ତାମ୍ର କିମ୍ବା ଲୋହା ଚୋରି କରେ, ସେ ଏଠାରେ ନିଃଖାଦ୍ୟ ଅବସ୍ଥାରେ ରହି, କାଁଟା ମିଶିତ ମଳ ଖାଏ, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ମାନେ କାଁଟା ଦ୍ୱାରା ଚେଦ୍ରିତ ହୁଏ। ଯିଏ ଦେବତାଙ୍କୁ ଠକେ କିମ୍ବା ଦେବତାଙ୍କର ସମ୍ପତ୍ତି ନେଇଥାଏ, ସେ କାଁଟା ଦ୍ୱାରା ଦେହ ଦଗ୍ଧ ହୁଏ, ନିଃଖାଦ୍ୟ ରହି, କ୍ଲେଶର ଅନୁଭୂତି କରିଥାଏ। ଏହି ପ୍ରକାର ଚୋରି କରିଥିବା ଲୋକ, ତିନି ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କଉଁ ଏବଂ ତିନି ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହଁସ ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ। ତା’ପରେ ସେ ରକ୍ତପିତ ଓ ବେଦନାରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ମନୁଷ୍ୟ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ। ଯିଏ ଦେବତା କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କଠାରୁ କଞ୍ଚା ଦେଉଁଥିବା ବା ଏହା ସଦୃଶ ଧାତୁର ପାତ୍ର ଚୋରି କରେ, ସେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଘୋଡ଼ା ଭାବେ ଭାରତରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ। ଯିଏ ବେଶ୍ୟାର ଭୋଜନ କିମ୍ବା ତାଙ୍କର ଉପାର୍ଜନ ଦ୍ୱାରା ଜୀବନ ଧାରଣ କରେ, ସେ ଯମଦୂତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପିଟିଯାଇ, ସେଠି ରହିଯାଏ। ଏଭଳି ଭାବେ ଯିଏ ଖାଏ, ସେଠି ଅବସ୍ଥାନ କରିଥାଏ। ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦେଶରେ ବିଦେଶୀଙ୍କ ସେବା କରେ କିମ୍ବା କାଳିକ ink ଦ୍ୱାରା ଜୀବନ ଚାଲାଏ, ସେ ଯମଦୂତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପିଟିଯାଇ ଏହି ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରିଥାଏ। ଏହି ପାପର ଫଳରେ, ସେ ତିନି ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଛାଗ ଏବଂ ତିନି ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କଳା ସାପ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ। ଯିଏ ଦେବତା କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କଠାରୁ ଧାନ, ଶସ୍ୟ କିମ୍ବା ପାନ ଚୋରି କରେ, ସେ ଏଠି ଶତବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯମଦୂତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପିଟିଯାଇ ରହିଥାଏ। ଏହା ପରେ, ସେ ପୃଥିବୀରେ କାଶ୍ଥ୍ୟ ରୋଗ ଦ୍ୱାରା ପୀଡିତ ମନୁଷ୍ୟ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ। ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ସମ୍ପତ୍ତି ଚୋରି କରି ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଚକ୍ର ବନାଏ, ସେ ତିନି ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତେଲ ଚିପିବା କାମ କରୁଥିବା ଲୋକ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ। ଯିଏ ନିଜ ଜ୍ଞାତି କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସହ ଧୋଖା କରେ, ସେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିକଳାଙ୍ଗ ଏବଂ ଅଙ୍ଗହୀନ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ। ଯଦି କୌଣସି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶୁଏଁ ବେଳେ କଛୁଆ ମାଂସ ଭୋଜନ କରିଥାଏ, ସେ ପ୍ରଥମେ କଛୁଆ ଏବଂ ପରେ ତିନି ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବନ୍ଦର ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ। ଯିଏ ଦେବତା କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କଠାରୁ ଘିଅ, ତେଲ କିମ୍ବା ଏହା ସଦୃଶ ଜିନିଷ ଚୋରି କରେ, ସେ ଶତବର୍ଷ ଯମଲୋକରେ ରହି, ପରେ ତେଲପାନ କରୁଥିବା ଲୋକ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ। ଯିଏ ଗନ୍ଧ ତେଲ, ଆମ୍ଳା କିମ୍ବା ସୁଗନ୍ଧି ଦ୍ରବ୍ୟ ଚୋରି କରେ, ସେ ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ଗହ୍ୱରରେ ରହିଥାଏ ଏବଂ ସବୁବେଳେ ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ପାଏ। ଏହି ପ୍ରକାର ଦୁଷ୍ଟ କର୍ମର ଫଳରେ, ସେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଗନ୍ଧିତ ଏବଂ ତିନି ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କଷେରୁ ମାଛ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ। ଯିଏ ଜୋର, ଦୁଷ୍ଟତା କିମ୍ବା ହିଂସା ଦ୍ୱାରା ଅପରାଧ କରେ, ସେ ତାପିତ ଶଳାକା ଉପରେ ଦିନ ରାତି ରହିଥାଏ, ତାଙ୍କର ଶରୀର ଧୂସର ହୋଇଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଭୋଗଦେହ ନାଶ ହୁଏ ନାହିଁ। ସେ ଅନ୍ନ ବିନା ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରେ, ଯମଦୂତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପିଟିଯାଏ। ପରେ ସେ ଭୂମିହୀନ, ଦରିଦ୍ର ଏବଂ ପରିଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ। ଯିଏ ଦୟାହୀନ ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୂର ହୋଇ ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା ଜୀବକୁ ହତ୍ୟା କରେ, ସେ ତଳୱାର ପତ୍ର ଗଛ ଉପରେ ଚୌଦ୍ଦ ଇନ୍ଦ୍ର ଯାଏଁ ଅବସ୍ଥାନ କରିଥାଏ। ଏହି ପାପୀ ସବୁବେଳେ ତଳୱାରର ଧାର ଦ୍ୱାରା ପିଡ଼ାଯୁକ୍ତ ଏବଂ ଅଙ୍ଗହୀନ ହୋଇ ରହିଥାଏ। ଏହିପରି, ମନୁଷ୍ୟ ତାଙ୍କର କର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ସଂସାରରେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରିଥାଏ, ଏବଂ ଏହି କଥା ଆମକୁ ଶୁଭ କର୍ମ ପାଇଁ ପ୍ରେରିତ କରେ।