ଏକ ସମୟରେ, ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଓ ଏହାସହିତ ଅନ୍ୟ ବ୍ରତ, ଉପବାସ ଓ ନିୟମ ଦେଇ ଜନମ ଓ ମୃତ୍ୟୁର ଗଭୀର ଅର୍ଥ ବିବେଚନା ହେଉଥିଲା। ଏହି କ୍ରିୟାଗୁଡିକର ଅନୁଷ୍ଠାନ ଠିକ୍ ଭାବେ ନକରିଲେ, ଜନମ ଶ୍ରେଣୀରେ ବ୍ୟକ୍ତି ନିଖିଳ ଦୁଃଖ ଭୋଗିଥାଏ। ଏହି ଦୁଃଖର ଏକ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ହେଉଛି—ଯେଉଁ ଲୋକ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଓ ଏହାସହିତ ଅନ୍ୟ ନିୟମ ଭଙ୍ଗ କରେ, ସେ ନଖ ଭରା ଗହ୍ୱରରେ ରହିଥାଏ। ଭାରତ ଭୂମିରେ ମାଟିର ଶିବଲିଙ୍ଗ, ଯାହା ପରି ଚୁଲ ଲାଗିଥାଏ, ଉପାସନା କରିବା ଦ୍ୱାରା ଶିବଙ୍କ ରୋଷରେ, ଏହି ବ୍ୟକ୍ତି ଯବନା ମହିଳାଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ। ଯିଏ ବିଷ୍ଣୁ ଧାମରେ ପିତୃପୂଜା ନିବେଦନ କରି ନାହିଁ, ସେ ତାଙ୍କର ଜନ୍ମ ପୁନର୍ବାର ପାଇଁ ଲଭି, ସାତ ଜନ୍ମ ଯାଏଁ ଅଙ୍ଗଭଙ୍ଗ ଭୋଗିଥାଏ। ଯିଏ ଗଭିନୀ ମହିଳା କିମ୍ବା ନିଜ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ଅତ୍ୟଧିକ ମନେ ରଖି ସେବା କରେ, କିମ୍ବା ଦେବତାଙ୍କୁ ନିବେଦିତ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇନାହିଁ କିମ୍ବା ରଜସ୍ୱଳା ମହିଳା ଦ୍ୱାରା ସ୍ପର୍ଶିତ ଖାଦ୍ୟ ଖାଏ, ସେ ସାତ ଜନ୍ମ ଯାଏଁ ଶୂଦ୍ର କିମ୍ବା ଶ୍ରମିକ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ। ଯିଏ ପାଣିରେ ପସିନା ଲାଗିଥିବା ହାତରେ ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରସାଦ ନିବେଦନ କରେ, କିମ୍ବା ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ତାଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ ଖାଏ, ସେ ମନ୍ଦ ଜନ୍ମ ଭୋଗିଥାଏ। ଏକ ଦୁଷ୍ଟ ବଚନିଅା ମହିଳା, ଯିଏ ସମ୍ପ୍ରତି ଦୃଢ ଭାବେ କଥା କହି ନିଜ ପତିକୁ ମାରେ, ସେ ଚାରି ଯୁଗ ଯାଏଁ ଯମଦୂତଙ୍କ ଲାଠିରେ ପିଟିଯାଏ। ଏଭଳି କ୍ରୂର ଲୋକ, ଯିଏ ବିଷ ଦେଇ ଜୀବକୁ ମାରେ, ସେ ସାତ ଜନ୍ମ ଯାଏଁ ମନୁଷ୍ୟ ହତ୍ୟାରୀ ଭାବେ ଦୁଃଖ ଭୋଗିଥାଏ ଓ ଶରୀର ରୋଗ ଭାଗିଥାଏ। ଯିଏ ଶ୍ରୀଂଖଳ ଦେଇ ମଦିରା ଚାଳିଥିବା ବଳଦକୁ ମାରେ, ସେ ଚାରି ଯୁଗ ଯାଏଁ ଉବଳୁଥିବା ତେଲର କୢଡରେ ରହିଥାଏ। ଯିଏ ଦାନ୍ତ କିମ୍ବା ଲୋହର ଆଉଜ ଦେଇ ଜୀବକୁ ମାରେ, ସେ ପୁନର୍ଜନ୍ମରେ ଗଭିର ଗ୍ରାନ୍ଥି ରୋଗରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇଥାଏ। ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯଦି ଅନବଶ୍ୟକ ଭାବେ ମାଂସ କିମ୍ବା ମାଛ ଖାଏ, ସେ ତାଙ୍କ ଶରୀରର ଚୁଲ ଗଣନା ଯତିବେ ଦିନ, ନିଜ ମାଂସ ଖାଇ ଦୁଃଖ ଭୋଗିଥାଏ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯଦି ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କରେ କିମ୍ବା ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଭୋଜନ କରେ, ତେବେ ଶ sacrificer ର ଶରୀରର ଚୁଲ ଗଣନା ଯତିବେ ଦିନ ଦୁଃଖ ଭୋଗି, ପୁନର୍ଜନ୍ମରେ ସାତ ଜନ୍ମ ଯାଏଁ ଶୂଦ୍ର ଭାବେ ଭାରତ ଭୂମିରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ। ଯିଏ ସାପ ମାରେ, ସେ ଯମଦୂତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପିଟିଯାଏ ଓ ସାପ ଦ୍ୱାରା ଭୋଜିଥାଏ; ପୁନର୍ଜନ୍ମରେ ସେ ଅପ୍ରାୟ ଆୟୁ ଓ କୁଷ୍ଟ ରୋଗ ଭୋଗିଥାଏ। ଯିଏ ଜଣେ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟପୂର୍ବକ ଜୀବ କିମ୍ବା ଛୋଟ ପ୍ରାଣୀ ମାରେ, ସେ ଦିନ ଓ ରାତି ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭୋଜିଯାଏ, ଅନ୍ନ ନାପାଇ ଦୁଃଖର ଚିତ୍କାର କରେ; ପୁନର୍ଜନ୍ମରେ ସେ ସେହି ପ୍ରାଣୀର ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ। ଯିଏ ମଧୁ ନେବାକୁ ମଧୁମାକୁଡିକୁ ମାରେ, ସେ ମଧୁମାକୁଡି ଦ୍ୱାରା ଭୋଜିଯାଏ, ବିଷରେ ଜଳିଯାଏ ଓ ଯମଦୂତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପିଟିଯାଏ। ଯିଏ ଅନ୍ୟାୟ ଭାବେ କାହାକୁ ଦଣ୍ଡ ଦେଇଥାଏ, ବିଶେଷ କରି ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ, ସେ ତାଙ୍କ ଶରୀରର ଚୁଲ ଗଣନା ଯତିବେ ଦିନ ଦୁଃଖ ଭୋଗିଥାଏ। ରାଜା ଯଦି ଧନ ଲୋଭରେ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡ ଦେଇଥାଏ, ପୁନର୍ଜନ୍ମରେ ସେ ସାତ ଜନ୍ମ ଯାଏଁ ବିଛା ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯଦି ଅସ୍ତ୍ର ଧରି କିମ୍ବା ଅନ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ଦୌଡ଼େ, ସେ ତାଙ୍କ ଶରୀରର ଚୁଲ ଗଣନା ଯତିବେ ଦିନ ତୀର ଓ ଗହ୍ୱରରେ ରହିଥାଏ। ଯିଏ ଲୋକମାନେ କୁଅଁ ଅନ୍ଧାର କାରାଗାରରେ ରଖିଥାଏ, ସେ ତୀବ୍ର ଉତ୍ତାପ ଭରା, ଅନ୍ଧାର ଓ ଭୟଙ୍କର ଗହ୍ୱରରେ ଦୁଃଖ ଭୋଗିଥାଏ। ଏହିପରି ଦୁଷ୍କର୍ମ ଓ ଅନୁଚିତ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ଏପରି ଭୟଙ୍କର ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖାଯାଏ, ଯାହା ଜନମ ଓ ପୁନର୍ଜନ୍ମର ଅନ୍ତର୍ଗତ ନ୍ୟାୟ ଓ ନିୟମ ସ୍ପଷ୍ଟ କରେ।