ଏକ ସମୟର କଥା, ଏହି ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ କର୍ମ ଏବଂ ତାହାର ଫଳ ବିଷୟରେ ଅନେକ ଉଦାହରଣ ଦିଆଯାଇଛି। କେହି ଜଣେ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସ୍ଥାନରେ ରହି, ଖାଇବା ଓ ସେଠାରେ ଅନ୍ଧା ସଂଖ୍ୟାରେ ଶତବର୍ଷ ଅବଧି ଅତିବାହିତ କରନ୍ତି। ଯଦି କେହି ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଧନ ଦେଇ, ପରେ ଏହି ଧନ ଅନ୍ୟ ଜଣେକୁ ଦେଇଦିଅନ୍ତି, ତେବେ ପ୍ରଥମେ ସେ ଚଣ୍ଡାଳ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେବେ, ପରେ ଶୁଦ୍ଧ ହେବେ, ଏବଂ ଅନ୍ତେ ଦରିଦ୍ର ଏବଂ ଅଳ୍ପାୟୁ ମନୁଷ୍ୟ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେବେ। ଯଦି କେହି ଜଣେ ପୁରୁଷ ନାରୀଙ୍କୁ କିମ୍ବା ନାରୀ ପୁରୁଷଙ୍କୁ କାମ ଭାବରେ ଆଗ୍ରହ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ସ୍ଥାନରେ ଶତବର୍ଷ ଧରି ଖାଇବା ଓ ରହିବା ଫଳ ପାଇବେ। ଯଦି କେହି ଜଣେ ଗୁରୁ କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଅঘାତ କରନ୍ତି କିମ୍ବା ରକ୍ତ ପ୍ରବାହ କରାନ୍ତି, ସେମାନେ ଭାରତ ଭୂମିରେ ଏକାଧିକ ସପ୍ତ ଜନ୍ମରେ ରୋଗୀ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେବେ। ଯଦି କେହି ଜଣେ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଅଶ୍ରୁ ଭରା ଚକ୍ଷୁ, ଅଟକିଯାଇଥିବା କଣ୍ଠରେ ଭଜନ କରୁଥିବା ଦେଖନ୍ତି, ସେ ଅଶ୍ରୁ-କୁଣ୍ଡରେ ଏକ ଶତବର୍ଷ ଧରି ଖାଇବା ଓ ରହିବା ଫଳ ପାଇବେ। ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ହୃଦୟ ସଦା ଅଶୁଦ୍ଧ ଥାଏ, ସେ ଦୁଷ୍ଟ ହୋଇଯାନ୍ତି ଏବଂ ତିନି ଜନ୍ମ ଧରି ଗଧାର ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେବେ। ଯିଏ ବିଧିରେ ବିରଳ କିମ୍ବା ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ବ୍ୟବହାର କରି ଅନ୍ଧା ଲୋକଙ୍କୁ ଉପହାସ କରନ୍ତି, ସେ ସପ୍ତ ଜନ୍ମ ଧରି ବିରଳ ଏବଂ ଦରିଦ୍ର ହେବେ। ଯଦି କେହି ଜଣେ ଲୋଭରେ ନିଜ ଧନକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ଜୀବକୁ ହତ୍ୟା କରନ୍ତି, ସେ ସପ୍ତ ଜନ୍ମ ଧରି ଖରା ଏବଂ ମାଛ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେବେ। ଯିଏ ନିଜ ଜନ୍ମକୁ ଉପରେ ଧରି ତାଙ୍କ ପୁତ୍ରୀକୁ ବିକ୍ରି କରନ୍ତି, ସେ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ରୀର ଶରୀରରେ ଯେତେ ଚୁଲ ଅଛି, ସେତେ ବର୍ଷ ଧରି ସେଠାରେ ଖାଇବା ଓ ରହିବା ଫଳ ପାଇବେ। ସେ ମାଂସ ଭରା ଭାର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଉଠାଇ, ଭୋକରେ ରକ୍ତ ଧାରା ଚାଟିବେ। ଏହି ପାପରେ ସେ ଛଅ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ସପ୍ତ ଜନ୍ମରେ ଶିକାରୀ ହେବେ, ସପ୍ତ ଜନ୍ମ ଧରି ଉଭୟ ଉଭୟ କେତେବେଳେ ବା ଚୋନା ହେବେ। ଯିଏ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଏବଂ ଏହା ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ବ୍ରତ, ଉପବାସ ଓ ନିୟମରେ ଅସତ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେ ନଖ ଓ ଏହା ସଦୃଶ ଗହ୍ବରରେ ରହିବେ। ଭାରତ ଭୂମିରେ ମାଟିର ଶିବ-ଲିଙ୍ଗ, ଚୁଲ ଥିବା ଲିଙ୍ଗ ପୂଜା କରିଥିବା ଲୋକ ଶିବଙ୍କ କ୍ରୋଧରେ ଯବନା ନାରୀର ଗର୍ଭରେ ଯାଅନ୍ତି। ଯିଏ ବିଷ୍ଣୁସ୍ଥଳରେ ପିତୃଙ୍କୁ ପିଣ୍ଡ ଦେଇନାହାନ୍ତି, ସେ ନିଜ ଜନ୍ମକୁ ଉପରେ ଧରି ସପ୍ତ ଜନ୍ମ ଧରି ଲଙ୍ଗଡ଼ ହେବେ। ଯେଉଁ ଅତି ମୋହିତ ଲୋକ ଗର୍ଭବତୀ ନାରୀ କିମ୍ବା ନିଜ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ସେବା କରନ୍ତି, ତାଙ୍କ ପାପ ଅନ୍ତେ ଦେଖାଯାଏ। ଯିଏ ଦେବଙ୍କୁ ନିବେଦିତ ଖାଦ୍ୟ ଖାଉନାହାନ୍ତି, କିମ୍ବା ରଜସ୍ତ୍ରା ନାରୀ ଛୁଇଁଥିବା ଖାଦ୍ୟ ଖାନ୍ତି, ସେ ସପ୍ତ ଜନ୍ମ ଧରି ନିମ୍ନ ଶ୍ରେଣୀର ଲୋକ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେବେ। ଯିଏ ଘମ ଲଗିଥିବା ହାତରେ ଦେବଙ୍କ ନିବେଦନ ସ୍ପର୍ଶ କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ଶୂଦ୍ରର ଖାଦ୍ୟ ଖାନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ପାପରେ ଫଳ ପାଇବେ। ଯିଏ ଦୁଷ୍ଟ ଭାଷା ନାରୀ ନିତ୍ୟ ଦୁଷ୍ଟ ଭାବରେ କଥା କରନ୍ତି ଏବଂ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ମାଡ଼ନ୍ତି, ସେ ଯମଙ୍କ ଦୂତ ଦ୍ୱାରା ଚାରି ଯୁଗ ଧରି ଦଣ୍ଡିତ ହେବେ। ଯିଏ କ୍ରୂର ଏବଂ ନିମ୍ନ ଲୋକ ଜୀବକୁ ବିଷ ଦେଇ ହତ୍ୟା କରନ୍ତି, ସେ ସପ୍ତ ଜନ୍ମ ଧରି ମନୁଷ୍ୟ ହତ୍ୟା କରିବା ଏବଂ ଶରୀରରେ ଘା ହୋଇ ଦୁଃଖ ଭୋଗିବେ। ଯିଏ ବୃଷ ଚାଳକ ହୋଇ ବୃଷକୁ ଛକ୍କା ଦେଇ ମାଡ଼ନ୍ତି, ସେ ଚାରି ଯୁଗ ଧରି ତେଲ ଫୋକା ଗାଡ଼ିରେ ଦଣ୍ଡିତ ହେବେ। ଯିଏ ଦାନ୍ତ କିମ୍ବା ଲୋହ ଆଉଜରେ ଜୀବକୁ ହତ୍ୟା କରନ୍ତି, ସେ ନିଜ ଜନ୍ମ ପୁନର୍ବାର ଉପରେ ଧରି ପେଟର ରୋଗ ଭୋଗିବେ। ଏହିପରି ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯଦି କୌଣସି ଉଚିତ କାରଣ ନଥିବା ସତ୍ୱେ ମାଂସ କିମ୍ବା ମାଛ ଖାଉଛନ୍ତି, ସେ ଦୃଢ଼ ପାପରେ ଫଳ ଭୋଗିବେ। ଏପରି ଶାସ୍ତ୍ରର ଉପଦେଶ ଅନୁସାରେ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ କର୍ମ ତାଙ୍କର ଜନ୍ମ ଓ ଫଳ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରେ।