ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦୂର୍ଗା ଉପରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି, ଯିଏ ଦିବ୍ୟ ଆଲୋକରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଏ, ସେ ଏକ ଅସାଧାରଣ ବଂଶର ଉତ୍ପନ୍ନ। ଏପରେ, ସାବିତ୍ରୀ ଯମଙ୍କୁ ଏହିପରି କଥା କହି ସମ୍ମାନ ସହ ବନ୍ଦନା କଲେ, ମୁନି ନାରଦଙ୍କୁ ଏହି କଥା ମଧ୍ୟ ଜଣାଇଲେ। ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳେ ଉଠି ଯମାଷ୍ଟକ ପାଠ କରେ, ସେ ଦେଖିବାକୁ ଦେଖିବେ, ଯଦି ସେ ଏକ ମହାପାପୀ ମଧ୍ୟ ହୁଏ, ଯଦି ସେ ଭକ୍ତି ସହ ପ୍ରତିଦିନ ପାଠ କରେ, ତାହା ସେ ଉପକୃତ ହେବ। ଏଭଳି ବ୍ରହ୍ମବୈବର୍ତ୍ତ ପୁରାଣର ଦ୍ୱିତୀୟ ପୁସ୍ତକ, ପ୍ରକୃତି ଖଣ୍ଡରେ, ନାରଦ ଓ ନାରାୟଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଆଳୋଚନା ଅନ୍ତର୍ଗତ ଅଟ୍ଟାଇଶ ଅଧ୍ୟାୟ 'ସାବିତ୍ରୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରଚିତ ଯମ ଷ୍ଟକ' ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ ହେଲା। ଏହା ପରେ, ଶ୍ରୀ ନାରାୟଣ କହିଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟପୁତ୍ର ଯମ ସାବିତ୍ରୀଙ୍କୁ ପାପ କର୍ମର ଫଳ ବିଷୟରେ କଥା କହିଲେ। ଯମ କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମକୁ ପାପ କର୍ମର ଫଳ ବିଷୟରେ କହିବି, ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ଶୁଣ। ଶୁଭ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଆତ୍ମା ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ସ୍ୱର୍ଗ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ଏହିପରି ଅନେକ ପ୍ରକାରର ନରକ ଗୂଫା ମଧ୍ୟ ଅଛି। ସେଗୁଡିକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିଶାଳ, ଉତ୍ତଳ ଓ ଜୀବଗୁଡିକୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦିଏ।" "ଏଠି ଛଉଠି ଅଠାଉଠି ନରକ ଗୂଫା ଅଛି, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟ ନିୟମର ଅଞ୍ଚଳରେ ମଧ୍ୟ ଅଛି। ଅଗ୍ନି ଗୂଫା, ତାପ ଗୂଫା, ଧୈର୍ୟ ଗୂଫା, ଭୟଙ୍କର ଗୂଫା, ବିଷ ଗୂଫା, ମଳ ଗୂଫା, ଚର୍ବି ଗୂଫା, ଶରୀର ମଳ ଗୂଫା, କାନ ମାଇ ଗୂଫା, କେଶ ଗୂଫା, ମୁଣ୍ଡ କେଶ ଗୂଫା, ହାଡ଼ ଗୂଫା—ସବୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦିଏ।" "ତୀକ୍ଷ୍ଣ କାଣ୍ଟା ଗୂଫା, ବିଷ ଗୂଫା, ତେଲ ଗୂଫା, ଦାନ୍ତ ଗୂଫା—ଏହା ସହିବା ଅସମ୍ଭବ। ଝିଅ ଗୂଫା, କାଟିବା ପୋକ ଗୂଫା, ବିଷ ଗୂଫା, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀର ଗୂଫା, ବଣ୍ଡୁକ ଗୂଫା, ତଳୱାର ଗୂଫା, ଅତି ଦୁଃସାଧ୍ୟ ଗୂଫା, ଘୋଡ଼ା ଗୂଫା, ବନ୍ଧନ ଗୂଫା, ଲାଲ ଗୂଫା, ଭସ୍ମ ଗୂଫା, ଚୁର୍ଣ୍ଣ ଗୂଫା, ଅତି ଭୟଙ୍କର ଗୂଫା, ଅଗ୍ନି ଗୂଫା, ଭସ୍ମ ଗୂଫା, ପୁତି ଗୂଫା, ଗୋହିରା ମୁହଁ, ମଗର ମୁହଁ, ହାତୀ ଦାଁତ, ଗୋ ମୁହଁ—ଏହି ସବୁ ଦୁଃଖର ଉତ୍ସ।" "ମାଟି ଖାଇବା, ଫାସରେ ବାନ୍ଧିବା, ବଣ୍ଡୁକରେ ଗୁରାଯିବା, କମ୍ପିବା, ଜାଲରେ ବନ୍ଧିବା, ଶରୀର ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହେବା, ଚାପିବା, ଶୁଷ୍କ ହେବା—ଏହି ସବୁ ଗୂଫା ହେଉଛି, ସାବିତ୍ରୀ, ପାପୀମାନେ ଏଠି ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରନ୍ତି।" "ଫଳା ଧାରଣ କରିଥିବା, ବଣ୍ଡୁକ ଧାରଣ କରିଥିବା, ଫାସ ଧାରଣ କରିଥିବା, ଭୟଙ୍କର, ଅନ୍ଧକାର ସହିତ, ଦୟା ନଥିବା, ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଏଠି ଲୁଚିବା ଅସମ୍ଭବ। ଯୋଗ ସହିତ, ଯୋଗରେ ନିପୁଣ, ବିଭିନ୍ନ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା, ସେମାନେ ନିଜ କର୍ମରେ ଲଗ୍ନ, ଶୈବ, ଶାକ୍ତ, ସୌର, ଗାଣପତ, କିମ୍ବା ନିଜ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠ, ବିରକ୍ତ, ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର—ଏହି ସବୁ ଗୂଫାର ବିବରଣୀ ତୁମକୁ ଦିଆଯାଇଛି।" ଏଭଳି, ଯମ ଓ ସାବିତ୍ରୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସଂବାଦ, ସାବିତ୍ରୀ କଥାରେ, ବ୍ରହ୍ମବୈବର୍ତ୍ତ ପୁରାଣର ଦ୍ୱିତୀୟ ପୁସ୍ତକ, ପ୍ରକୃତି ଖଣ୍ଡର ଉନତିଶ ଅଧ୍ୟାୟ 'ନରକ ଗୂଫା ଗଣନା' ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ ହେଲା। ଏହା ପରେ, ଯମ କହିଲେ, "ତପସ୍ବୀ, ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଓ ବିରକ୍ତ ନରକକୁ ଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ। ଯେଉଁ ଲୋକ ନିଜ ଆତ୍ମୀୟଙ୍କୁ କଠୋର କଥା କହନ୍ତି, କିମ୍ବା ଦୁଷ୍ଟ ଆଚରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଅଗ୍ନିରେ ଚୁଲିବା ପରି ଚୁଲିବା ଏବଂ ଚୁଲିବା ସମୟରେ କେଶ ବଢିବା ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏଠି ରୁହନ୍ତି। ଏକ ଭ୍ରାମଣ, ତିବ୍ର ତିରିଷ୍ଣା ଓ ବିକ୍ଷିପ୍ତ ହୋଇ ଏକ ଘରକୁ ଯାଇଥିଲେ, ତାହା ପରେ ସେ ମଧ୍ୟ ଏଠି କେଶ ବଢିବା ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରନ୍ତି। ରବିବାର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚଳିବା ସମୟ, ମାଘ ମାସରେ, କିମ୍ବା ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଦିନରେ—ଯେଉଁ ଲୋକ ଏଭଳି କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଲୁଣ ଜଳର ପୁଖୁରିରେ ଏକ ବର୍ଷ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରନ୍ତି।" ଏଭଳି ଶାସ୍ତ୍ରୀୟ କଥାର ଅନ୍ତ, ଯମ ଓ ସାବିତ୍ରୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଦିବ୍ୟ ସଂବାଦ ଆମକୁ ନରକ ଓ ତାହାର ଦୁଃଖ ନିମିତ୍ତ ବିବରଣୀ ଦେଇଥାଏ, ଏବଂ ଧର୍ମ ଓ ଅଧର୍ମର ଫଳ ବିଷୟରେ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥାଏ।