ସ୍ୱପ୍ନର ଭଳି, ଏହି ସଂସାର ଅସ୍ଥିର, ଅନର୍ଥକ, ଅସତ୍ୟ ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁର କାରଣ ଅଟୁଟ ରୂପେ ରହିଛି। ଯେପରି ଚିଙ୍ଗୁଡ଼ି ଚାଉଁରେ ଲାଗିଥିବା ମାଂସ ମାଛକୁ ଦେଖିବାକୁ ସୁଖ ଦେଉଥାଏ, କିନ୍ତୁ ସେହି ସୁଖ ତାଙ୍କର ବିନାଶର କାରଣ ହୁଏ, ସଂସାରୀ ଭୋଗ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ଅନ୍ତତଃ ଦୁଃଖର ହେବାକୁ ଯାଏ। ଏପରି କଥା କହି ସେ ବେଳେ ନାରଦ ମହାମୁନି ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଶାନ୍ତ ହେଇ ରହିଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମନରେ କ୍ରୋଧ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା ଏବଂ ସେ ତାଙ୍କର ପୁଅ ନାରଦଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ, "ଏ ଦ୍ୱିଜ! ତୁମେ ଏକ ଚଞ୍ଚଳ ହରିଣ ହେବା, ନାରୀ ମୋହିତ, ଲୋଭୀ ଏବଂ କାମୀ ହେବା। ଯୁବତୀ ଏବଂ ସୌନ୍ଦର୍ୟରେ ଭରପୂର ଯୁବତୀମାନେ ତୁମକୁ ଆକର୍ଷଣ କରିବେ। ତୁମେ କାମଶାସ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ରତିରେ ଲିନ ହେବା। ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମର ମଧୁର ଏବଂ ସୁନ୍ଦର ସ୍ୱର ଥିବ, ଗାୟନରେ ପାରଙ୍ଗତ ହେବା। ତୁମେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ମଧୁରଭାଷୀ, ଶାନ୍ତ, ଧର୍ମିକ, ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ଉତ୍ତମ ବୁଦ୍ଧିର ହେବା। ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କ ସହିତ ଏକ ନିର୍ଜନ ଅରଣ୍ୟରେ ଦିବ୍ୟ ଏକ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ଉପଭୋଗ କରିବା।" "ଓ ପୁତ୍ର, ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କ ସହ ସଙ୍ଗତି ଓ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ଯାହା ଉଚ୍ଛିଷ୍ଟ ଭୋଜନ କରିବା ଦ୍ୱାରା, ମୁଁ ପୁଣି ସେ ପୁରାତନ ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ତୁମକୁ ଦେଇଦେବି।" ଏପରି କଥା କହି ବ୍ରହ୍ମା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ସ୍ୱାମୀ, ତାଙ୍କ ପୁଅ ପ୍ରତି ଶାନ୍ତ ହେଇ ରହିଲେ। ନାରଦ କହିଲେ, "ହାୟ, ତପସ୍ଵୀ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ କ୍ରୋଧ ମୋ ଉପରେ ପଡ଼ିନାହିଁ। ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ପିତା ଦେଖିଲେ ତାଙ୍କର ପୁଅ ଅଧର୍ମ ପଥରେ ଯାଉଛି, ତେବେ ସେଠାରେ ତା'କୁ ତ୍ୟାଗ କିମ୍ବା ଶାପ ଦେବା ଉଚିତ। ମୋର ଜନ୍ମ ଯେଉଁ କୌଣସି ଗର୍ଭରେ ହେଉ, ମୁଁ ଚାହେଁ ଯେ ସେଠି ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ଥାନ୍ତି। ଯଦି ବିଶ୍ୱର ଧାରଣକାରୀଙ୍କ ପୁଅ ହୋଇ ମୁଁ ହରିଙ୍କ ଚରଣରେ ଭକ୍ତି ରଖିନଥାଏ, ତେବେ ସେହି ପୁଅ ସ୍ୱାଇନର ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଉ, କିନ୍ତୁ ପୂର୍ବଜନ୍ମର ସ୍ମୃତି ଏବଂ ହରିଭକ୍ତି ସହିତ ଜନ୍ମ ନେଉ। ମୁଁ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ପଦପଦ୍ମର ମଧୁସ୍ୱରୂପ ଭକ୍ତିକୁ ଅନ୍ୱେଷଣ କରେ। ଓ ପିତାମହ, ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥମାନେ ମଧ୍ୟ ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶ ପାଇବାକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରନ୍ତି।" "କେବଳ ଏକ ମନ୍ତ୍ରର ଉପଦେଶ ଦ୍ୱାରା ମାନବମାନେ ଭାରତରେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି। କେବଳ ମନ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କଲେ ଲକ୍ଷ-ଲକ୍ଷ ଜନ୍ମର ସଞ୍ଚିତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ପୁଅ, ଜନାନୀ, ଶିଷ୍ୟ, ଦାସ, ଆତ୍ମୀୟ—ଯଦି ଗୁରୁ ଶିଷ୍ୟଙ୍କର ଆସ୍ଥା ଲାଗି ତା'କୁ ଅସତ୍ମାର୍ଗ ଦେଖାଏ, ସେ କେମିତି ଗୁରୁ, କେମିତି ପିତା, କେମିତି ସ୍ୱାମୀ, କେମିତି ପୁଅ?" "ଓ ଚତୁର୍ମୁଖ, ଆପଣ ମୋ ଅପରାଧ ବିନା ମୋତେ ଶାପ ଦେଲେ। ମନୁ ତାଙ୍କ ମନସହିତ କବଚ, ସ୍ତୋତ୍ର ଓ ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ଉପାସନା କରିଥିଲେ। ଏହି ଶାପ ଦ୍ୱାରା, ବ୍ରହ୍ମା, ଆପଣ ତିନି କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପୂଜ୍ୟ ହେବେ ନାହିଁ। ଏବେ ଆପଣଙ୍କର ଯଜ୍ଞ ଓ ବ୍ରତର ଅଂଶ ହାରାଇଗଲା।" ଏପରି କଥା କହି ନାରଦ ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଶାନ୍ତ ହେଇ ରହିଲେ। ଏହି ଉପବର୍ହଣ ଗନ୍ଧର୍ବଙ୍କ କାରଣରୁ ନାରଦଙ୍କ ଏପରି ଅବସ୍ଥା ହେଲା। ପରେ ନାରଦ ପୁଣି ମହାମୁନି ହେଲେ। ଏବେ ସୌତି କହିଲେ: "ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ସୃଷ୍ଟି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ, କିନ୍ତୁ ନାରଦ କରିଲେ ନାହିଁ। ମରୀଚିଙ୍କ ମନରୁ କଶ୍ୟପ, ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ଜନ୍ମ ହେଲେ। ପ୍ରଚେତସଙ୍କ ମନରୁ ଗୌତମ ଜନ୍ମିଲେ। ମନୁ ଓ ଶତରୂପାଙ୍କୁ ତିନିଜଣୀ କନ୍ୟା ହେଲେ। ପ୍ରିୟବ୍ରତ ଓ ଉତ୍ତାନପାଦ—ଏଇ ଦୁଇଜଣ ପୁଅ ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିଲେ। ଆକୂତିଙ୍କୁ ରୁଚିଙ୍କୁ, ପ୍ରସୂତିଙ୍କୁ ଦକ୍ଷଙ୍କୁ ବିବାହ ଦେଲେ। ପ୍ରସୂତି ଓ ଦକ୍ଷଙ୍କ ସଂଯୋଗରୁ ସାଠିଜଣୀ କନ୍ୟା ଜନ୍ମିଲେ। ସେଥିରୁ ସତୀଙ୍କୁ ଶିବଙ୍କୁ, ତେରଜଣୀ କନ୍ୟାକୁ କଶ୍ୟପଙ୍କୁ ବିବାହ ଦେଲେ।