ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦେହରୁ ମାରୀଚି ଶୋଉଲ୍ୟ ଅଞ୍ଚଳରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ଏବଂ ଅପାନ୍ତରତମା କଣ୍ଠ ଭାଗରୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ହଂସ ତାଙ୍କର ଡାହାଣ ପାଟିରୁ ଜନ୍ମିଲେ ଏବଂ ଯତି ସ୍ୱୟଂ ବାମ ଦେହାଂଶରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଶୁଣି, ତାଙ୍କର ପିତାଙ୍କ ଉପଦେଶ ପରେ, ନାରଦ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ନାରଦ କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ଆମକୁ ତପସ୍ୟାରେ ନିୟୋଜିତ କରିଛନ୍ତି, ଏବେ ଆମେ କିପରି ସାଂସାରିକ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅଂଶଗ୍ରହଣ କରିବା? କେଉଁ ପୁତ୍ରକୁ, ତପସ୍ୟାଠାରୁ ମଧୁର ଏହି ପରମାମୃତ ଦିଆଯାଇଛି? କିଏ ଏହି ଭୟାନକ ଓ ଗଭୀର ସଂସାର ସମୁଦ୍ରରେ ପଡ଼ିବ? ସମସ୍ତଙ୍କ ମୋକ୍ଷର ମୂଳ, ଏବଂ ମାନବତାର ପରମ ବୀଜ କିଏ?” ସେଉଁଠାରେ ନାରଦ କହିଲେ, “ସେ ଭକ୍ତଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ଆଶ୍ରୟ, ଭକ୍ତଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରୁଥିବା, ଏବଂ ପବିତ୍ର। ଭକ୍ତମାନେ ଯିଏଁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଲାଭ କରିପାରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ କେହି ଯଦି ସ୍ୱୟଂ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରିଦିଅନ୍ତି, କିମ୍ବା କୃଷ୍ଣ ସେବା ଯାହା ଅମୃତଠାରୁ ମଧୁର, ତାହାକୁ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି, ସେଉଁଠି ସଂସାର ଏକ ସ୍୵ପ୍ନ ଭଳି ଅସାର, ଅସତ୍ୟ ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁର କାରଣ। ଯେପରି ଚାଉଁ ଛିଙ୍କା ମାଛକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ, କିନ୍ତୁ ଶେଷରେ ତାହାର ନାଶ ହୁଏ, ସଂସାର ସେପରି ଅସାର।” ଏପରି କଥା କହି, ନାରଦ ସ୍ଥିର ହୋଇ ଚୁପ ହେଲେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ବ୍ରହ୍ମା କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ନାରଦଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ। ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, “ତୁମେ ଏବେ ଏକ କ୍ରୀଡ଼ାଶୀଳ ମୃଗ ହେବା, ନାରୀମାନେ ଉପରେ ଆସକ୍ତ, ଲୋଭୀ ଏବଂ କାମପରାୟଣ ହେବା। ତୁମେ ଯୁବତୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆକର୍ଷକ ହେବା, ଅତ୍ୟଧିକ ରୂପ ଓ ଯୌବନ ଉପରେ ମନ ହେବ। ପ୍ରେମ ଶାସ୍ତ୍ରର ଜ୍ଞାନୀ ହେବା, ଏବଂ ଗାନ୍ଧର୍ବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସୁନ୍ଦର କଣ୍ଠୀ, ମଧୁର ଏବଂ ପ୍ରଵୀଣ ଗାୟକ ହେବା। ତୁମେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ମୃଦୁଭାଷୀ, ଶାନ୍ତ, ଧର୍ମିକ, ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ଉତ୍ତମ ବୁଦ୍ଧି ସମ୍ପନ୍ନ ହେବା। ସେଉଁଠି ତୁମେ ଏକ ନିର୍ଜନ ଅରଣ୍ୟରେ ଦିବ୍ୟ ଏକ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ଉପଭୋଗ କରିବା। କିନ୍ତୁ, ବୈଷ୍ଣବମାନେ ସହିତ ସଙ୍ଗ କରିବା ଏବଂ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିବା ଭୋଜନ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଦ୍ୱାରା, ମୁଁ ପୁଣି ସେହି ପ୍ରାଚୀନ ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଦେବି।” ଏପରି କହି, ବ୍ରହ୍ମା—ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାୟକ—ନିଜ ପୁତ୍ର ପ୍ରତି ନିରବ ହେଲେ। ତାପରେ ନାରଦ କହିଲେ, “ହାୟ! ତପସ୍ବୀ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ କ୍ରୋଧ ମୋ ଉପରେ ପଡ଼ିଲାନି। ଜ୍ଞାନୀ ଜଣେ ତାଙ୍କ ଦୁର୍ମାର୍ଗ ପୁତ୍ରକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ କିମ୍ବା ଶାପ ଦେବା ଉଚିତ। ମୋର ଜନ୍ମ ଯେଉଁଠି ହେଉ, ଯେଉଁ ଗର୍ଭରେ ହେଉ, ଯେଉଁଠି ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠ ଲୋକ ଅଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ହେଉ। ଯଦି ସଂସାରର ପାଳକଙ୍କ ପୁତ୍ର ହୋଇ ମୁଁ ହରିଙ୍କ ଚରଣରେ ଭକ୍ତି ନ ରଖିପାରି, ତେବେ ମୁଁ ସ୍ୱାଲିନ ଗର୍ଭରେ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ପୂର୍ବଜନ୍ମ ସ୍ମୃତି ଏବଂ ହରିଭକ୍ତି ନେଇ ଜନ୍ମ ନେଉ। ମୁଁ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ପଦପଦ୍ମର ମଧୁର ଭକ୍ତିକୁ ଅଭିଲାଷା କରେ। ହେ ପିତାମହ, ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥମାନେ ମଧ୍ୟ ବୈଷ୍ଣବମାନେଙ୍କ ସଂସ୍ପର୍ଶ ପାଇଁ ଆଶା କରନ୍ତି। ଭାରତରେ କେବଳ ମନ୍ତ୍ର ଉପଦେଶରେ ମନୁଷ୍ୟ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି। କେବଳ ମନ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କରି, କୋଟି କୋଟି ଜନ୍ମର ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ପୁତ୍ର, ପତ୍ନୀ, ଶିଷ୍ୟ, ଦାସ, ଆତ୍ମୀୟ—ଗୁରୁ ଯଦି ଶିଷ୍ୟଙ୍କ ଭରସା ଲାଗି, ତାଙ୍କୁ ମିଥ୍ୟା ପଥ ଦେଖାନ୍ତି, ସେ କେଉଁ ଶିକ୍ଷକ, କେଉଁ ପିତା, କେଉଁ ସ୍ଵାମୀ, କେଉଁ ପୁତ୍ର?” “ହେ ଚତୁର୍ମୁଖ, ମୋ ଦୋଷ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଆପଣ ମୋତେ ଶାପ ଦେଇଛନ୍ତି। ମନୁ ତାଙ୍କର ମନ ସହିତ କବଚ, ସ୍ତୋତ୍ର ଏବଂ ଉପାସନା କରିଥିଲେ। ଏହି ଶାପ ଦ୍ୱାରା, ହେ ପିତା, ତିନି କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ ଜନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆପଣ ପୂଜ୍ୟ ହେବେ ନାହିଁ। ଏବେ ଆପଣଙ୍କ ଯଜ୍ଞ୍ୟ ଏବଂ ବ୍ରତର ଅଂଶ ହରାଇଗଲା।” ଏପରି କହି, ନାରଦ ସେଠି ତାଙ୍କ ପିତା ସମ୍ମୁଖରେ ନିରବ ହେଲେ।