ଭାରତ ଭୂମିରେ ଯେଉଁଠି ଜଣେ ଭକ୍ତି ସହିତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଗାଈ ଦାନ କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ଦୁଇପକ୍ଷକୁ ଉପକାରୀ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେଠାରେ ଶାଳିଗ୍ରାମ ଶିଳା ସହିତ ଉତ୍ତମ ବସ୍ତ୍ର ଦାନ କରିଥିଲେ, କିମ୍ବା ଅତି ପ୍ରିୟ ଛତା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ, ଦୁଇଟି ସ୍ନାନ୍ଦଳ ଦେଇଥିଲେ, ଦିବ୍ୟ ଶୟ୍ୟା ଦାନ କରିଥିଲେ, କିମ୍ବା ଦେବତା କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦୀପ ଦାନ କରିଥିଲେ—ଏହିପରି ମହାପୁଣ୍ୟ ଦାନ କରିଥିବା ମଣିଷ ମନୁଷ୍ୟ ଜନ୍ମ ପାଇ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଦୃଷ୍ଟିଶାଳୀ ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁଠି ଜଣେ ଭାରତ ଭୂମିରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ଉତ୍ତମ ଦୋଲି, ଧଳା ଚାମରା, କିମ୍ବା ଧାନର ଏକ ଭାର ଦାନ କରନ୍ତି, ସେ ବ୍ୟକ୍ତି ପୁନର୍ଜନ୍ମରେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଓ ସୁଖୀ ହୁଅନ୍ତି। ଯିଏ ଭାରତ ଭୂମିରେ ସ୍ରୀହରିଙ୍କ ନାମ ସଦା ପଠନ କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ହରିଙ୍କ ଦୋଲା ଉତ୍ସବର ଆୟୋଜନ କରନ୍ତି, ସେଉଁଠି ସେ ଏହି ଲୋକରେ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରି, ଶେଷରେ ବିଷ୍ଣୁ ଧାମକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଉତ୍ତରାଫାଲ୍ଗୁନୀ ନକ୍ଷତ୍ରରେ ଏହି ସବୁ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ ଫଳ ଦୁଇଗୁଣି ହୁଏ। ଯିଏ ଭାରତ ଭୂମିରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ତିଳ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେ ପୁନଃ ଜନ୍ମରେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଓ ସୁଖୀ ହୁଅନ୍ତି। ଏହିପରି ଦାନ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଚିରନ୍ଦି ଭାବେ ଶୋଭାମୟ, ଶୃଙ୍ଗାରିତ, ଆନନ୍ଦମୟ ଓ ଭୂଷିତ ପ୍ରିୟା ଲଭନ୍ତି। ସେ ଚନ୍ଦ୍ର ଲୋକରେ ଚୌଦ୍ଦ ଇନ୍ଦ୍ର ଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମ୍ମାନ ପାଆନ୍ତି, ପରେ ଗନ୍ଧର୍ବ ଲୋକରେ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ରହନ୍ତି, ତା’ପରେ ହଜାର ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭାମୟ ପ୍ରିୟା ଲଭନ୍ତି। ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଫଳଦାୟି ଗଛ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେ ପୁନଃ ଜନ୍ମରେ ଉତ୍ତମ ପୁତ୍ର ଲଭନ୍ତି। ଯିଏ କେବଳ ଫଳ ଦାନ କରନ୍ତି, ଅନ୍ୟ କିଛି ଦାନ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେ କୁବେର ଲୋକରେ ଏକ ମନ୍ବନ୍ତର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବାସ କରନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଯିଏ ଫସଲ ଭରିତ ଶୁଭ୍ର ଜମି ଦାନ କରନ୍ତି, ସେ ବ୍ୟକ୍ତି ଶତ ମନ୍ବନ୍ତର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବୈକୁଣ୍ଠରେ ସମ୍ମାନ ପାଆନ୍ତି। ପୃଥିବୀ ତାଙ୍କୁ ଶତ ଉତ୍ତମ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତ୍ୟାଗ କରେନି। ଯିଏ ଲୋକବାସୀ, ସମୃଦ୍ଧି ଓ ପଞ୍ଚ ପ୍ରକାର ଫସଲ ସହିତ ଗ୍ରାମ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ଏକ ସହର ଦାନ କରନ୍ତି, ସେ ପୁନଃ ଜନ୍ମରେ ଭାରତରେ ରାଜା ହୁଅନ୍ତି। ପୃଥିବୀ ଦଶ ମିଲିଅନ୍ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରେନି। ଯିଏ ଶତ ସହର କିମ୍ବା ଏକ ଦେଶ, ପୋକହରି, ଜଳାଶୟ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଗଛ ଦିଏ, ସେ ଅପାର ପୁଣ୍ୟ ଲଭନ୍ତି। ଏଭଳି ଭାବେ, ଭାରତ ଭୂମିରେ ଦାନ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଦେବଲୋକ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଲୋକ, ବୈକୁଣ୍ଠ ଓ ପୃଥିବୀରେ ଅପୂର୍ବ ସମ୍ମାନ, ଦୀର୍ଘାୟୁ, ସଉଭାଗ୍ୟ ଓ ସୁଖର ଅନୁଭୂତି କରନ୍ତି।