ପାପମୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ମାନବ ନିଜେ ନିଜେ ନରକ ଲୋକରେ ଭ୍ରମଣ କରନ୍ତି। କିନ୍ତୁ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ସେବା ହେଉଛି ସଂସାର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତିର ପଥ। ଏହି ଜଗତରେ କେହି ଦୀର୍ଘାୟୁ ହୁଅନ୍ତି, କେହି ଅଳ୍ପାୟୁ ହୁଅନ୍ତି, କେହି ସୁଖୀ ହୁଅନ୍ତି, କେହି ଦୁଃଖୀ ହୁଅନ୍ତି—ଏହା ସବୁ ପୂର୍ବଜନ୍ମର କର୍ମ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ମାନବ ନିଜ ଲକ୍ଷ୍ୟ ସାଧନ କରିଥାନ୍ତି ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ସଫଳତା ଅर्जନ କରନ୍ତି। ପୁରାଣ ଓ ବେଦରେ ଯେଉଁଠି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଜିନିଷ ବର୍ଣ୍ଣିତ, ତାହା ମଧ୍ୟେ ଭାରତରେ ମନୁଷ୍ୟ ଜନ୍ମ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ମନାଯାଇଛି। ଏହିଭଳି ଦୁର୍ଲଭ ଭାରତ ଭୂମିରେ, ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଭକ୍ତ ଓ ଦ୍ୱିଜ (ଦ୍ୱିଜାତି) ହେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ସବୁଠୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ। ଚାହିଁଥିବା, କ୍ରିୟାଶୀଳ କିମ୍ବା ନିଷ୍କାମ ଯେଉଁ ଭକ୍ତ ଥିବେ, ସେମାନେ ଦେହ ଛାଡିବା ସମୟରେ ନିର୍ମଳ ବୈକୁଣ୍ଠ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ, ତାଙ୍କ ଦୁଇଟି ବାହୁ ଥିବା ମୂର୍ତ୍ତିକୁ, କିମ୍ବା ଚତୁର୍ବୁଜ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ସେବା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଚାହିଁଥିବା ବୈଷ୍ଣବ ହେଲେ ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଯାଆନ୍ତି। ସମୟ କ୍ରମେ ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ନିଷ୍କାମ ହେଇଯାଆନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବୈଷ୍ଣବ ଛଡ଼ି, ଅନ୍ୟମାନେ ଜନ୍ମଜନ୍ମନ୍ତର ଅଭିଲାଷାରେ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି। ଏଠି ଭାରତ ଭୂମିରେ ଯେଉଁ ଦ୍ୱିଜମାନେ ପବିତ୍ର ତୀରଥରେ ରହି ତପସ୍ୟା କରନ୍ତି, ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପାଳନ କରୁଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉପାସନା କରୁଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଶିବ, ଶକ୍ତି କିମ୍ବା ଗଣେଶଙ୍କ ଉପାସକ ଥିବା ଦ୍ୱିଜମାନେ, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ଉପାସନା କରୁଥିବା ଦ୍ୱିଜମାନେ ଯଦି ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପାଳନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଫଳ ପାଆନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ ଦ୍ୱିଜମାନେ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟକୁ ଅବହେଳା କରି ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ସେବା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ନରକକୁ ଯାଆନ୍ତି। ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପାଳନ କରୁଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏବଂ ଚାରି ବର୍ଣ୍ଣର ଲୋକମାନେ, ଏହି ଲୋକରେ ଚୌଦ୍ଦ ଇନ୍ଦ୍ର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅବସ୍ଥାନ କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଅଭିଲାଷାରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ତାହାର ଫଳ ଲାଗି ଏହି ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ନିଷ୍କାମ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ତାହାରେ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି ନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ଗାଈ, ଚାନ୍ଦି, ଭାର୍ୟା, ବସ୍ତ୍ର, ଧାନ, ଫଳ ଓ ପାଣି ଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ଲୋକରେ ଏକ ମନ୍ୱନ୍ତର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅବସ୍ଥାନ କରନ୍ତି। ସୁନା, ଗାଈ, ତାମ୍ବା ଓ ଏହିପରି ଦାନ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଲୋକରେ ରହନ୍ତି। ଯେଉଁଠି ଲୋକେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଜମି ଓ ବହୁତ ଧାନ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଲୋକରେ ରହନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଏକ ବାଡ଼ି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ଶୁଭ ଦିନରେ ଏତେ ବର୍ଷ ଫଳ ପାଆନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ବାଡ଼ି ମାଟିର ଗଣନା କରିପାରିବା ନାହିଁ। ଯେଉଁ ଦେବତାଙ୍କୁ ଏବଂ ଯାହାକୁ ଘର ଦାନ କରାଯାଏ, ତାହାର ଫଳ ବଡ଼ ହୁଏ। ଏଠାରୁ ଏକ ମହଳ ତିଆରି କରି ଦେବାର ଫଳ ଚାରିଗୁଣା ଏବଂ ସାଧାରଣ ଉପକାରି ଗୃହ ତିଆରି କରିଲେ ସେ ଫଳ ଶତଗୁଣା ମିଳେ। ଭାରତ ଭୂମିରେ ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ଉପକାର ପାଇଁ ପୋଖରୀ ତିଆରି କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଏକ ତାଳାବ ତିଆରି କରିବାରୁ ଶତଗୁଣା ଫଳ ଅର୍ଜନ କରନ୍ତି। ଏହି ପୋଖରୀର ଲମ୍ବ ଚାରି ହଜାର ଧନୁ ହେବା ଉଚିତ୍। ଏକ କୁଅଁର ପରି ଯଦି ଏକ କନ୍ୟାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ବିବାହ ଦିଆଯାଏ, ତେବେ ତାହା ଦଶ ତାଳାବ ତିଆରି କରିବା ଫଳ ସମାନ। ପୋଖରୀ ତିଆରି କଲେ ଏବଂ ତାହାର କିଚ୍ଚି ମାଟି କାଢ଼ି ଦେଲେ ମଧ୍ୟ ସେହି ଫଳ ମିଳେ। ଏହିପରି ଦାନ, ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଓ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମାନବ ଏହି ଜନ୍ମକୁ ସାର୍ଥକ କରିପାରନ୍ତି, ଏବଂ ଚିରକାଳ ଶ୍ରେୟସ୍ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।