ଏହି ଉପାଖ୍ୟାନରେ, ଦ୍ୱିଜଜନଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି କହାଯାଉଛି—ସୃଷ୍ଟି କରିବା ପାଇଁ, ଏହି ବିଶ୍ୱର ନିର୍ମାତା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଏବଂ ଭକ୍ତିଶୀଳ ବ୍ରହ୍ମା, ଏକ ଉତ୍ତେଜନା ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଫଳରେ, ତାଙ୍କ ଭୂରୁ ଠାରୁ ଏଗାରୋଟି ରୁଦ୍ର ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ଜୀବ ମଧ୍ୟରେ ସେ ‘ତାମସ’ ନାମରେ ସ୍ମରଣ କରାଯାନ୍ତି। ଏହି ସମୟରେ, ଗୋଲୋକର ମହାପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ, ଯିଏ ଗୁଣ ଓ ପ୍ରକୃତିରୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ, ସ୍ବଚ୍ଛ ଶୁଧ୍ଧ ସତ୍ତ୍ୱର ଧାରକ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାଇଷ୍ଣବ, ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମହାନ, ଉଦାର ମନ, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଦାରୁଣ ଭାବରେ ବିରାଜିତ। ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶରୀରରୁ ବିଭିନ୍ନ ମୁନି ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ: ଦକ୍ଷିଣ କାନ ଠାରୁ ପୁଲସ୍ତ୍ୟ, ବାମ କାନ ଠାରୁ ପୁଲହ, ନାକ ଠାରୁ ଅରଣି, ମୁଁହର ତାଳୁ ଠାରୁ ଅଙ୍ଗିରାସ, ଛାୟା ଠାରୁ କର୍ଦମ, ନାଭି ଠାରୁ ପଞ୍ଚଶିଖ, ଶୋଉଲଡର ଠାରୁ ମରୀଚି, ଗଳା ଠାରୁ ଅପାନ୍ତରତମା, ଡାହାଣ ପେଟ ଠାରୁ ଯତି ଏବଂ ବାମ ପେଟ ଠାରୁ ହଂସ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ମୁନିମାନେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣିଲେ, ତାହା ପରେ ନାରଦ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ନାରଦ କହିଲେ: "ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ହେଇଛୁ, ଏହି ତପସ୍ୟା କରିବା ପରେ ଆମେ କିପରି ସାମାଜିକ ଜୀବନରେ ଅଂଶ ନେବା? ଏବେ କିଏ ତପସ୍ୟାଠାରୁ ଉତ୍ତମ ଦିବ୍ୟ ଅମୃତ ପାଇଛି? କିଏ ଏହି ଭୟଙ୍କର ସଂସାର ସମୁଦ୍ରରେ ଉପତ୍ୟାପିବା? କିଏ ମୋକ୍ଷର ମୂଳ ଅଂଶ ଓ ମାନବତାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୂଳ ଅଂଶ?" "ସେ ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ଆଶ୍ରୟ, ଭକ୍ତମାନେ ପ୍ରତି ସ୍ନେହଶୀଳ ଏବଂ ଶୁଧ୍ଧ। ଭକ୍ତମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜନ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଦେଇଛନ୍ତି। କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସେବା କରିବା, ଯାହା ଅମୃତଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ, ଛାଡ଼ି ଦେବା, ସେ ଦୁଃଖଦାୟକ—ସ୍ବପ୍ନ ସମ, ଅସ୍ଥାୟୀ, ଅବାସ୍ତବ, ମୃତ୍ୟୁର କାରଣ। ଯେପରି ମାଛ ଆଉ ଫାସିର ମାଂସ ଦେଖି ଆନନ୍ଦିତ ହୁଏ, କିନ୍ତୁ ଧରାଯାଏ, ସେପରି ଏହି ଜଗତ ମୋହ ଅପରିଣାମଦାୟକ।" ନାରଦ ଏପରି କହିବା ପରେ, ସେ ନିରବ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ପିତା ବ୍ରହ୍ମା, କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ: "ତୁମେ ଏକ କ୍ରୀଡ଼ା ପ୍ରିୟ ହରିଣ ହେବେ, ଜନାନୀମାନେ ପ୍ରତି ଆକାଂକ୍ଷୀ, ଲୋଭୀ ଏବଂ କାମନାଶୀଳ। ଯେଉଁଠାରେ ଯୁବାବସ୍ଥା ଏବଂ ସୂନ୍ଦର୍ୟର ଅଧିକତା ଅଛି, ସେଠି ତୁମେ ଆକର୍ଷଣୀୟ ହେବେ। ତୁମେ ପ୍ରେମ ଶାସ୍ତ୍ରର ଜ୍ଞାତା ହେବେ, ଅତି କାମପ୍ରବୃତ୍ତ। ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ବର ଧାରୀ, ମଧୁର ଏବଂ ଗୀତରେ ପ୍ରବୀଣ ହେବେ। ଶାନ୍ତ, ଭଦ୍ର, ଦୟାଳୁ, ଶୁଭ୍ର ଏବଂ ଉତ୍ତମ ବୁଦ୍ଧି ଧାରକ ହେବେ। ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ତୁମେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ନିର୍ଜନ ଅରଣ୍ୟରେ ଏକ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିବେ।" "ପୁତ୍ର, ଭାଇଷ୍ଣବମାନେ ସହିତ ସଂଗତି ଏବଂ ଭାଇଷ୍ଣବମାନେ ଦେଇଥିବା ଅନ୍ନ ଭୋଜନ କରିବା ଦ୍ୱାରା, ମୁଁ ତୁମକୁ ପୁନଃ ସେ ପୁରାତନ ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଦେଇବି।" ଏପରି କହି, ବ୍ରହ୍ମା ନିରବ ହେଲେ। ନାରଦ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ କହିଲେ: "ହାଁ, ତପସ୍ଵୀ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ କ୍ରୋଧ ମୋପରି ପଡ଼ିନାହିଁ। ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକେ ଅନ୍ୟଥା ଚାଲିଥିବା ପୁତ୍ରକୁ ତ୍ୟାଗ କିମ୍ବା ଶାପ ଦେଇପାରିବେ। ମୋ ଜନ୍ମ ଯେଉଁଠି ବ୍ରହ୍ମନ୍ରେ ଭକ୍ତିଶୀଳ ଲୋକମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ହେଉ। ବିଶ୍ୱର ଧାରକଙ୍କ ପୁତ୍ର ହୋଇ ଯଦି ହରିଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ଭକ୍ତି ନଥାଏ, ତେବେ ସେ ଗର୍ବରେ ପୂର୍ବଜନ୍ମର ସ୍ମୃତି ଏବଂ ହରିଭକ୍ତି ସହିତ ଜନ୍ମ ନେଉ, ଯାହା ଶୁଆମାନେ ମଧ୍ୟ ହେଉ।" "ମୁଁ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ପଦପଦ୍ମର ମଧୁ-ସ୍ୱରୂପ ଭକ୍ତିକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରେ। ପିତାମହ, ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥମାନେ ମଧ୍ୟ ଭାଇଷ୍ଣବମାନଙ୍କ ସଂସ୍ପର୍ଶ ପାଇଁ ଆକାଂକ୍ଷା କରନ୍ତି।" ଏପରି ଉତ୍ତ୍ତମ ଉପଦେଶ ଏବଂ ଘଟଣା ଏହି ଉପାଖ୍ୟାନରେ ବିବୃତ ହୋଇଛି।