ସାତ୍ୟବତୀ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ଏହି ପାପୀ ଏବଂ ପୁଣ୍ୟାତ୍ମା ଜୀବମାନେ କେଉଁ ନରକକୁ ଯାନ୍ତି? ସେଠାରେ କେତେ ସମୟ ରହନ୍ତି? ଯାହାପାଇଁ ମୁଁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଛି, ଦୟାକରି ସେଥିରେ ଆପଣ ମୋତେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଉତ୍ତର ଦିଅନ୍ତୁ।” ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି ନାରାୟଣ କହିଲେ—ସାବିତ୍ରୀଙ୍କ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ଯମ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ। ସେ ମିଷ୍ଟି ହସି ଜୀବମାନଙ୍କ କର୍ମଫଳ ବିଷୟରେ କଥା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଯମ କହିଲେ, “ଏହା ପ୍ରାଚୀନ ଋଷିମାନେ, ଯୋଗୀମାନେ ଓ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଯାହା ଜାଣିଛନ୍ତି, ତାହା ମୁଁ କହିବି। ତୁମେ ସାବିତ୍ରୀଙ୍କ ଅଂଶ, କାରଣ ସାବିତ୍ରୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଆଶୀର୍ବାଦରେ ଏହି ଜ୍ଞାନ ତୁମେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛ। ଯେପରି ଶ୍ରୀ ଶ୍ରୀପତିଙ୍କ କୋଳରେ ଅଛନ୍ତି, ଭବାନୀ ଭବଙ୍କ ଛାତିରେ, ଧର୍ମ ତାଙ୍କର ହୃଦୟରେ, ଶତରୂପା ମନୁଙ୍କ ସହ, ଅଦିତି କଶ୍ୟପଙ୍କ ସହ, ଅହଲ୍ୟା ଗୌତମଙ୍କ ସହ, ରତି କାମଙ୍କ ସହ, ସ୍ୱାହା ଅଗ୍ନିଦେବଙ୍କ ସହ, ଵରୁଣାନୀ ଵରୁଣଙ୍କ ସହ, ଦକ୍ଷିଣା ଯଜ୍ଞଙ୍କ ସହ ଅଛନ୍ତି, ସେପରି ହେ ସାତ୍ୟବତୀ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଅତି ଶୁଭାଗ୍ୟଶାଳି ଓ ପ୍ରିୟା। ଏହିପରି ଦୈବୀ ଭାଗ୍ୟ ତୁମ ପାଖରେ ଅଛି। ତୁମେ ଯାହା ଇଚ୍ଛା କର, ମୁଁ ସେଇ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବି।” ସାବିତ୍ରୀ କହିଲେ, “ଏ ମହାଭାଗ, ମୋ ଇଚ୍ଛିତ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅନ୍ତୁ। ମୋ ପିତାଙ୍କୁ ଶତପୁତ୍ର ପ୍ରାପ୍ତି ହେଉ, ଶ୍ୱଶୁରଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଫେରିଆସୁ। ଶେଷରେ, ମୁଁ ସତ୍ୟବାନଙ୍କ ସହ ହରିଙ୍କ ଧାମକୁ ଯିବି। ଏବେ ମୁଁ ଜାଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛି, ଜୀବମାନଙ୍କ କର୍ମଫଳ କ’ଣ?” ଯମ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ମୁଁ ଏବେ କହିବି, ଜୀବମାନଙ୍କ କର୍ମଫଳ କ’ଣ ହୁଏ—ଶୁଣ। ଭାରତଭୂମିରେ ଶୁଭ ଓ ଅଶୁଭ କର୍ମରୁ ଜନ୍ମ ହୁଏ। ଦେବ, ଦାନବ, ଦାନାବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ରାକ୍ଷସ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନେ—ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କର୍ମ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସେହି କର୍ମ ଅନୁସାରେ ନିଜ ଜନ୍ମରେ ତାହାର ଫଳ ଭୋଗ କରନ୍ତି। ଭଲ କି ଖରାପ କର୍ମ ଯେଉଁ ତାହା କରିଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଉଚ୍ଚତମ ଫଳ ଭୋଗ କରନ୍ତି। ଦୁଷ୍କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଜୀବମାନେ ନରକ ଲୋକରେ ଭ୍ରମଣ କରନ୍ତି। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସେବା ମୁକ୍ତିର ମୂଳ। କିଏ ଦୀର୍ଘାୟୁ, କିଏ ଅଳ୍ପାୟୁ, କିଏ ସୁଖୀ, କିଏ ଦୁଃଖୀ—ଏହା ସବୁ କର୍ମ ଅନୁସାରେ ହୁଏ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ କର୍ମରେ ସିଦ୍ଧି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସଫଳତା ମିଳେ। ଯାହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ଓ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଉପଭୋଗ୍ୟ, ସେଥିରେ ପୁରାଣ ଓ ବେଦ ଉଲ୍ଲେଖ କରିଛନ୍ତି। ସମସ୍ତ ଜନ୍ମ ମଧ୍ୟରେ ଭାରତରେ ମନୁଷ୍ୟ ଜନ୍ମ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃର୍ଲଭ। ତେଣୁ ଭାରତରେ ଦ୍ୱିଜ ଓ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ। ଯେଉଁଠି ଆଶା ଅଛି, ବଡ଼ ମାନ୍ୟତା ଅଛି, କିମ୍ବା ନିରାଶା ଅଛି, କିନ୍ତୁ ଭକ୍ତ ମାନେ—ଦେହ ଛାଡ଼ିବା ପରେ ସେମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନିର୍ମଳ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ, ଦୁଇହସ୍ତୀ ଭଗବାନଙ୍କୁ, ନାରାୟଣଙ୍କୁ ସେବା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଚାହିଦା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଯାନ୍ତି। କାଳକ୍ରମେ ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ନିର୍ବାସନା ହେବେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ବୈଷ୍ଣବ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟମାନେ ପ୍ରତି ଜନ୍ମରେ ଆଶା ନେଇ ରହନ୍ତି। ଏହି ଦ୍ୱିଜମାନେ ଯେଉଁମାନେ ତୀର୍ଥରେ ବାସ କରନ୍ତି ଓ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ୍ନ, ଭାରତର ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯେଉଁମାନେ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବଙ୍କ ପୂଜାରେ ଲିନ୍ନ, ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ଓ ଶିବ, ଶକ୍ତି, ଗଣେଶଙ୍କ ଉପାସନା କରନ୍ତି, ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କ ଉପାସନା କଲେ ମଧ୍ୟ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟକୁ ଛାଡ଼ନ୍ତିନାହିଁ, ଏବଂ ଯେଉଁ ଦ୍ୱିଜ ନିର୍ବାସନା ହୋଇ ହରିଙ୍କୁ ଭଜନ୍ତି କିନ୍ତୁ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟକୁ ଅବହେଳା କରନ୍ତି, ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯେଉଁମାନେ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଛାଡ଼ି ସଦା ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି—ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କ କର୍ମଫଳ ତାଙ୍କ କର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ମିଳେ।