ବିଧିମତ ଭାବେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଉପକରଣଗୁଡିକ ଦେଇ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ମନ୍ତ୍ର ପାଠ କରିବା ଉଚିତ। ସାବିତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ଚତୁର୍ଥ ବିଭକ୍ତିରେ ଶେଷ ହୋଇଥାଏ, ଏବଂ ଅଗ୍ନିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଭାବରେ ଶେଷ ହୁଏ। "ଶ୍ରୀଁ, ହ୍ରୀଁ, କ୍ଲୀଁ, ସ୍ୱାହା" — ଏହି ମନ୍ତ୍ରଗୁଡିକ ସାବିତ୍ରୀଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥାପନ କରିବା ପାଇଁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଯାଏ। ଏହି ଉପାୟରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କିପରି ଜୀବନ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ମୁଁ ଏହି ଆକୃତି କଥା ଶୁଣିବାକୁ କହିବି। ସାବିତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଗୋଲୋକରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିଲା। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଭକ୍ତିରେ ଭରି ଭାବରେ ବେଦମାତାଙ୍କୁ ପରିବ୍ରଜନ କଲେ। ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱିଜନ୍ମାନେ ଜନ୍ମ ନେବାର ଆକୃତିରେ ତୁଷ୍ଟ ହେବାକୁ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଏ। ସାବିତ୍ରୀ, ଏକ ଅନନ୍ତ ଆନନ୍ଦର ମୂର୍ତ୍ତି, ଏକ ଅନନ୍ତ ଶ୍ରୀ, ଏବଂ ଅନନ୍ତ ଭକ୍ତିର ଦେବୀ। ସେ ସମସ୍ତ ଆକୃତିର ଅଭିନ୍ନ ଭାବ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ ମନ୍ତ୍ରର ଉତ୍ସ, ସମସ୍ତରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାପ ଦଗ୍ଧ କରିବାକୁ ସାବିତ୍ରୀ ଅଗ୍ନିର ଦେଖାଯାଉଥିବା ଶିଖା ପରି। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶରୀର, ମନ, ଓ ଭାଷା ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ପାପ କରିଥିବେ, ସେଗୁଡିକୁ ଦଗ୍ଧ କରିଦିଅନ୍ତି। ବ୍ରହ୍ମା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଏଭଳି କଥା କହିବା ପରେ, ସଭାରେ ଅବସ୍ଥିତ ରହିଲେ। ଏହି ରାଜା ମନ୍ତ୍ରରେ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଉତ୍କୃଷ୍ଟତା ବର୍ଣ୍ଣିତ, ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦିନର ତିନି ସନ୍ଧିରେ ଯେ କିଏ ପାଠ କରେ, ସେ ଶୁଭ ଫଳ ପାଏ। ଏଉଁ ପରେ, ନାରାୟଣ କହିଲେ: ସେଠାରେ ରାଜା ଏକ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟର ଭଳି ଜ୍ଵଳମାନ ଥିଲେ। ସେ ଦେବୀ, ଖୁସି ହେଇ ହସି, ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ — "ତୁମେ ଓ ତୁମର ପତ୍ନୀ ଯାହା ଚାହୁଁଛ, ମୁଁ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିଦେବି।" ତୁମର ପ୍ରିୟା ଏକ ଶିଳ୍ପିନୀ, ଶୁଭ ଶୀଳବତୀ କନ୍ୟା ଚାହୁଁଛ। ଏହିପରେ, ଦେବୀ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସାବିତ୍ରୀଙ୍କ ଦୟାରେ, ରାଜାଙ୍କ ଧନରୁ କମଳା, ଏକ ଶିଳ୍ପଶାଳି କନ୍ୟା, ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ସେ ଦିନକୁ ଦିନ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଲେ। ଏହା ପରେ, ସେ ଦ୍ୟୁମତ୍ସେନଙ୍କ ପୁଅକୁ ପତି ଭାବରେ ଚୟନ କଲେ। ରାଜା, ତାଙ୍କୁ ରତ୍ନ ଓ ଭୂଷଣରେ ସଜାଇ, ସତ୍ୟବାନଙ୍କୁ ବିବାହ କରାଇଦେଲେ। ଏକ ବର୍ଷ ପରେ, ସତ୍ୟବାନ, ସତ୍ୟ ଓ ସୌର୍ୟରେ ଅଟୁଟ, ଜୀବନ କାଟିଲେ। ପରେ, ଦିବ୍ୟ ବ୍ୟବସ୍ଥାନୁସାରେ ସାବିତ୍ରୀ ସେଠାକୁ ଗଲେ। ଏଉଁପରେ, ଯମ, ଏକ ଅଙ୍ଗୁଠିର ଆକୃତିର ଜୀବାତ୍ମାକୁ ବାନ୍ଧିଲେ। ସାବିତ୍ରୀଙ୍କୁ ଦେଖି, ଯମ, ନିୟମର ଦେବତା, କହିଲେ — "ଯଦି ତୁମେ ତୁମର ପ୍ରିୟଙ୍କ ସହ ଯିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ଶରୀରକୁ ଛାଡିଦିଅ। ପଞ୍ଚ ତତ୍ୱର ଶରୀର ଧରି ମର୍ତ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତି ଯିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।" "ତୁମର ପତିଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ସମୟ ଏବେ ସମାପ୍ତ ହେଇଯାଇଛି, ତୁମେ ଭାରତ ଭୂମିରେ ଅଛି। କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାଣୀ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ, ଏବଂ କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।" "ନିଜ କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା, ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଓ ଅମୃତତ୍ୱକୁ ଲାଭ କରେ। କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ବ୍ୟକ୍ତି ବ୍ରାହ୍ମଣ ହୁଏ, ଏବଂ ନିଜ କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତିକୁ ପାଏ। କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ବ୍ୟକ୍ତି ମହାର୍ଷି ହୁଏ, ଏବଂ କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ଏକ ତପସ୍ୱୀ ହୁଏ। କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ଶୂଦ୍ର ହୁଏ, ଏବଂ ନିଜ କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ନିମ୍ନ ଜନ୍ମ ପାଏ।" "ନିଜ କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ବ୍ୟକ୍ତି ବିଦେଶୀ ହୁଏ, ଏହି ଉପରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ବ୍ୟକ୍ତି ପାହାଡ଼ ହୁଏ, ଏବଂ ନିଜ କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ବୃକ୍ଷ ହୁଏ।" "ନିଜ କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ବ୍ୟକ୍ତି ଛୋଟ ପ୍ରାଣୀ ହୁଏ, ଏବଂ ନିଜ କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା କୀଟ ହୁଏ।" "ନିଜ କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ବ୍ୟକ୍ତି ରାକ୍ଷସ, କିନ୍ନର ହୁଏ।" "ନିଜ କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ବ୍ୟକ୍ତି ପିଶାଚ, ବେତାଳ ହୁଏ।" "ନିଜ କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ବ୍ୟକ୍ତି ଦୈତ୍ୟ, ଦାନବ ଓ ଅସୁର ହୁଏ।" ଏଭଳି, ଏହି ପବିତ୍ର ଦିବ୍ୟ ଉପାଖ୍ୟାନରେ କ୍ରିୟାର ମହତ୍ତ୍ୱ, ସାବିତ୍ରୀଙ୍କ ଦୟା, ଏବଂ ମନ୍ତ୍ରର ପାବନତା ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହୋଇଛି।