ଏକ ସମୟର କଥା, ଯେଉଁଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ପୂଜା ସାମଗ୍ରୀ ଯଥା ବସ୍ତ୍ର, ଅଳଙ୍କାର, ମାଳା, ସୁଗନ୍ଧ, ଓ ଆଚମନ ପାଇଁ ପାଣି ଉପସ୍ଥାପନ କରାଯାଉଥିଲା । ଏହି ସମସ୍ତ ସାମଗ୍ରୀ ଚନ୍ଦନ, ସୁନା ଏବଂ ଅନ୍ୟ ମୂଲ୍ୟବାନ ଧାତୁ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିଲା । ଶୁଦ୍ଧ ଜଳ ଓ ପାଦ୍ୟ ଜଳ ଦିଆଯାଉଥିଲା, ଯାହା ଦେଖି ମହାପୁଣ୍ୟ ଓ ଆନନ୍ଦ ମିଳୁଥିଲା । ଏହି ପବିତ୍ର ଜଳ ସହିତ ଦୁର୍ବା ଘାସ, ଫୁଲ ଓ ଅକ୍ଷତ ମିଶାଯାଉଥିଲା । ଦେହର ଶୋଭା ବଢ଼ାଇବା ପାଇଁ ମାଳୟ ପର୍ବତର ସୁଗନ୍ଧିତ ଆମ୍ଳ ତେଲ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଉଥିଲା, ଯାହା ଦେହକୁ ଦିବ୍ୟ ଚମକ ଦେଇଥିଲା । ଏହି ସୁଗନ୍ଧିତ ବସ୍ତୁ ଶୁଭ, ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଏବଂ ଦେବସ୍ୱରୂପ ମନୋହର ଗନ୍ଧ ଦେଉଥିଲା । ସମସ୍ତଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଆକର୍ଷିତ କରୁଥିବା ଏହି ସାମଗ୍ରୀ ଦେଖି ମଣିଷ ମହାନ୍ତା ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ । ଏହା ମନକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରେ, ଶରୀରକୁ ପୋଷଣ ଦେଇ ତୃପ୍ତି ଦେଉଥିଲା, ଏବଂ ଭୋକ ଦୂର କରୁଥିଲା । ଏଠାରେ କମ୍ପ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧି ମିଶିଥିବା ଚୁନା ପତ୍ର ଦିଆଯାଉଥିଲା, ଯାହା ଏକଦମ ଶୀତଳ ଏବଂ ମନୋହର ସୁଗନ୍ଧ ଭରା ଥିଲା, ଏହା ତିବ୍ର ତୃଷ୍ଣାକୁ ଶାନ୍ତ କରିଦେଉଥିଲା । ଏହା ଦେହର ଶୋଭା ବଢ଼ାଏ ଓ ସଭାର ଉଜ୍ୱଳତାକୁ ବଢ଼ାଏ । ସୁନା ଓ ଅନ୍ୟ ମୂଲ୍ୟବାନ ବସ୍ତୁ ଦ୍ୱାରା ଏହା ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ଏହା ସଦା ସମୃଦ୍ଧି ଦେଇଥିଲା । ବିଭିନ୍ନ ପୁଷ୍ପ ଓ ଲତା ଦ୍ୱାରା ଏହା ଅଲଙ୍କୃତ, ଅନେକ ରଙ୍ଗରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା । ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳର ସ୍ୱରୂପ ଏହି ସାମଗ୍ରୀ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଏବଂ ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ଦାୟିନୀ ଥିଲା । ଏହି ସମଗ୍ରୀ ଶୁଦ୍ଧ ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧତା ଦାନ କରେ, ଶୁଦ୍ଧମନାଙ୍କୁ ବହୁତ ପ୍ରିୟ ଲାଗେ । ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସାମଗ୍ରୀ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି, ଏହି ସାମଗ୍ରୀ ଫୁଲ ଓ ଚନ୍ଦନ ସହିତ ମିଶିଥିଲା । ବିଭିନ୍ନ ଗଛରୁ ମିଳିଥିବା, ଅନେକ ଆକୃତିରେ ଏହି ସାମଗ୍ରୀ ବ୍ୟବହୃତ ହେଉଥିଲା । ଏଠାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସିନ୍ଧୂର ଥିଲା, ଯାହା ଲାଗିଲେ ଲଳାଟର ଶୋଭା ଅଧିକ ବଢ଼ୁଥିଲା । ପବିତ୍ର ଗଠି ଓ ପବିତ୍ର ସୂତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏହି ସମଗ୍ରୀ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଥିଲା । ଏପରି ସମସ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟ ବିଧିମୁତାବକ ଦାନ କରି, ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସ୍ତୋତ୍ର ପାଠ କରିଥିଲେ । ସେଠାରେ ସାବିତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ରର ଚତୁର୍ଥୀ ବିଭକ୍ତି ଓ ‘ଅଗ୍ନିଜାତା’ ଶବ୍ଦ ସହ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଯାଉଥିଲା । ଏହି ସ୍ତୋତ୍ରର ଆରମ୍ଭ ଶ୍ରୀଁ, ହ୍ରୀଁ, କ୍ଲୀଁ, ସ୍ୱାହା ଦ୍ୱାରା ହୁଏ, ଏବଂ ସାବିତ୍ରୀଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି ପଢ଼ାଯାଉଥିଲା । ଏହି ସାବିତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଗୋଲୋକରେ ଦିଆଯାଇଥିଲା । କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଭକ୍ତି ସହିତ ବେଦମାତାଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କରିଥିଲେ । ଏହି ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ସାବିତ୍ରୀଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରି, ଦ୍ୱିଜ ଜନ୍ମର ଆକାରରେ ସେଉଁଠି ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରାଯାଉଥିଲା—“ହେ ଶାଶ୍ୱତୀ, ହେ ନିତ୍ୟ ପ୍ରିୟା ଦେବୀ, ତୁମେ ନିରନ୍ତର ଆନନ୍ଦର ସ୍ୱରୂପ, ସମସ୍ତ ଆକୃତିର ଅଭିନ୍ନ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ରର ସାର। ହେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସମସ୍ତ ପାପ ଦହିବା ପାଇଁ ତୁମେ ଅଗ୍ନିଶିଖା ସମାନ। ଶରୀର, ମନ, କିମ୍ବା ବାଣୀ ଦ୍ୱାରା ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯେଉଁ ପାପ କରନ୍ତି, ସେଉଁଠି ତୁମେ ତାହାକୁ ଦୂର କରୁଥିଲେ।” ଏପରି ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମା ସଭାରେ ଅବସ୍ଥିତ ରହିଲେ । ଏହି ସ୍ତୋତ୍ରକୁ ତିନି ସମୟ ଯେଉଁମାନେ ପଢ଼ନ୍ତି, ସେମାନେ ହୟଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିଲେ । ଏହି ସମୟରେ, ନାରାୟଣ କହିଲେ—ସେଠାରେ ରାଜା ଏକ ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କ ତେଜ ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲା । ସେ ଦେବୀ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ହସି ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ—“ତୁମେ ଓ ତୁମ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଯେଉଁ ଇଛା କର, ସେସବୁ ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଦେଇବି । ତୁମର ପ୍ରିୟା ଏକ ଗୁଣବତୀ କନ୍ୟା ଚାହାଁନ୍ତି ।” ଏହିପରି କହି, ମହାଦେବୀ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ । ସାବିତ୍ରୀଙ୍କ କୃପାରେ, ରାଜାଙ୍କ ଧନରୁ କମଳା ନାମକ ଚତୁରାଣୀ ଜନ୍ମ ନେଲେ । ସମୟ କ୍ରମେ ସେ ଦିନକୁ ଦିନ ବଢ଼ିବାକୁ ଲାଗିଲେ ।