ନାରାୟଣ କହିଲେ—ଦ୍ୱିତୀୟ ଯୁଗରେ ଦେବମାନେ ଏବଂ ପରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିଦ୍ୱାନମାନେ ଏହି ମହାଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ। ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ଭାରତ ଭୂମିରେ ରାଜା ଅଶ୍ୱପତି ମଧ୍ୟ ଏହି ଦେବୀଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିଥିଲେ। ତେବେ ଏଠାରେ ନାରଦ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—“ଏଇ ସାବିତ୍ରୀ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ପୂଜାର ଯୋଗ୍ୟ, ସେଠାରେ କୃପାକରି ଆପଣ ମୋତେ ବିସ୍ତୃତ କଥା କହନ୍ତୁ।” ତାପରେ ନାରାୟଣ କହିଲେ—“ସେ ଦେବୀ ସତ୍ରୁମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି ହରିନେଇଁ ମିତ୍ରମାନଙ୍କର ଦୁଃଖ ନାଶ କରନ୍ତି।” ଏହି ଅଶ୍ୱପତିଙ୍କ ଏକ ପ୍ରଧାନ ରାନୀ ଥିଲେ, ସେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ଏବଂ ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର ଥିଲେ। ସେ ରାନୀ, ବଶିଷ୍ଠଙ୍କ ଉପଦେଶକୁ ସଦା ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ କେବେଁ ଦେବୀଙ୍କର ଦର୍ଶନ ହୋଇନଥିଲା, କିମ୍ବା କୌଣସି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ମିଳିନଥିଲା। ଏହା ଦେଖି ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତନ୍ତି ଦେଇବାକୁ ଶାନ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଉପଦେଶ ଦେଲେ। ସେଠାରେ ରାଜା ଅଶ୍ୱପତି ସ୍ୱୟଂ ଶମ ଧରି, ଶତବର୍ଷ ଧରି ତପସ୍ୟା କଲେ। ଏହି ତପସ୍ୟା ସମୟରେ ଆକାଶରୁ ଦେହହୀନ ଧ୍ୱନି ଶୁଣିଲେ। ସେଇ ସମୟରେ ସେଠାକୁ ପରାଶର ମୁନି ପହଞ୍ଚିଲେ। ପରାଶର କହିଲେ—“ଯଦି କେହି ଦଶବାର ପାଠ କରେ, ସେ ଦିନ ଓ ରାତିର ସମସ୍ତ ପାପ ନିବୃତ୍ତ କରିପାରିବ। ଏବଂ ଯଦି ଏକଶେ ବାର ପାଠ କରିବେ, ତେବେ ମାସ ଜୁଡା ଭୟଙ୍କର ପାପ ମଧ୍ୟ ନଶ୍ୱ କରିପାରିବେ। ଏହି ପାଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମୁକ୍ତି ପାଇବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରେ, ଏବଂ ଏହା ତାହାଠାରୁ ଦଶଗୁଣା ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଦ୍ୱିଜମାନେ ପୂର୍ବଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଏବଂ ଦେହକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି ପାଠ କରିବା ଉଚିତ। ହସ୍ତରେ ମୂଳରୁ ତାରଜ୍ଯାନ୍ତ ସୂଚୀ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରିବା ପ୍ରକ୍ରିୟା ଏହି ଭଳି। କିମ୍ବା, ରାଜନ୍, ଏକ ମାଳା ତିଆରି କରି, ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ କିମ୍ବା ମନ୍ଦିରରେ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରିବା ଉଚିତ। ଗାଈଁର ହଳଦୀରେ ମାଳା ଲିପି, ଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ରରେ ସ୍ନାନ କରାଇବା ଉଚିତ। କିମ୍ବା, ପଞ୍ଚଗବ୍ୟରେ ସ୍ନାନ କରି, ମାଳାକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ। ଏଭଳି, ରାଜର୍ଷି, ଏକ ଲକ୍ଷ ଜପ କ୍ରମିକ ଭାବେ କରିବା ଦରକାର। ଏହା ପ୍ରତିଦିନ, ଦିନର ତିନି ସନ୍ଧି ସମୟରେ, ନିରନ୍ତର କରିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁଥିରେ ସନ୍ଧ୍ୟା ଅନୁଷ୍ଠାନ ନ କରାଯାଏ, ସେ ସଦା ଅପବିତ୍ର ଓ ସମସ୍ତ କ୍ରିୟା ପାଇଁ ଅଯୋଗ୍ୟ। ଯିଏ ପୂର୍ବ ନିୟମ କରେନାହିଁ, ପରବର୍ତ୍ତୀ ପୂଜା କରେନାହିଁ, ସେ ଅନୁଷ୍ଠାନର ଅଯୋଗ୍ୟ। କିନ୍ତୁ ଯିଏ ଜୀବନ ଧରି ତିନି ସନ୍ଧ୍ୟା ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଚରଣ ଧୂଳି ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀ ତୁରନ୍ତ ପବିତ୍ର ହୁଏ। ତାଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶ ମାତ୍ରେ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନମାନେ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର ହୁଏ। ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ପୂଜା ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତିନାହିଁ, ପିତୃମାନେ ତାଙ୍କର ପିଣ୍ଡୋଦକ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତିନାହିଁ। ଯେଉଁ ଦ୍ୱିଜ ଅନ୍ତରେ ବିଷ୍ଣୁମନ୍ତ୍ର ନାହିଁ, ସେ ତିନି ସନ୍ଧ୍ୟା ଅନୁଷ୍ଠାନ କରେନାହିଁ, ହରିଙ୍କୁ ନ ବଲି ଖାଏ, ଅନ୍ୟେଁଠାରେ ଦୌଡ଼ିବା କିମ୍ବା ବୃଷଭ ଚଢ଼ିବା, ଶବଦାହ କରିବା, ଶୂଦ୍ରାଘ୍ରୀ ନାରୀଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ କିମ୍ବା ଏହିପରି କ୍ରିୟା କରେ, ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରେ, ଶୂଦ୍ର ପାଇଁ କ୍ରିୟା କରେ, ବୀର ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇନଥିବା ଭୋଜନ କିମ୍ବା ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ଋତୁକାଳ ଭୋଜନ ନ ଖାଏ, କୌଣସି କନ୍ୟା ବିକ୍ରୟ କରେ, ହରିନାମ ବିକ୍ରୟ କରେ, ଦୁଇଥର ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ସମୟରେ ଭୋଜନ କରେ, ମାଛ ଖାଏ—ଏହି ସମସ୍ତ କ୍ରିୟା ଅନୁଚିତ। ଏଭଳି କହି, ପରାଶର ମୁନି ସମସ୍ତ ପୂଜା ପ୍ରକ୍ରିୟା ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଦେଲେ। ସେ ପରେ ରାଜାଙ୍କୁ ସବୁ ଦିଆଯିବା ପରେ, ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଚଲିଗଲେ। ତାପରେ ନାରଦ ପଚାରିଲେ—“ପରାଶର ଯାଉଥିବା ବେଳେ କେଉଁ ସ୍ତୋତ୍ର ଓ ମନ୍ତ୍ର ଦେଇଥିଲେ? କେଉଁ ପ୍ରକାରେ ରାଜା ବେଦମାତାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ?” ନାରାୟଣ କହିଲେ—“ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ ଭକ୍ତିସହିତ ଉପବାସ କରିବା ଉଚିତ। ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ବ୍ରତ ଦ୍ୱାରା ଦୁଇ ଗୁଣ ଫଳ ମିଳେ।” ଏଭଳି, ଦେବତାମାନେ, ବିଦ୍ୱାନମାନେ, ଏବଂ ଅଶ୍ୱପତି ରାଜା ଏହି ମହାଦେବୀ ସାବିତ୍ରୀଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିଥିଲେ, ଏବଂ ପରାଶର ମୁନିଙ୍କ ଉପଦେଶ ଅନୁସାରେ ତାଙ୍କର ଅନୁଷ୍ଠାନ ସଫଳ ହୋଇଥିଲା।