ଏହି ପବିତ୍ର କଥାରେ କୁହାଯାଉଛି—ଯିଏ ସନ୍ତାନହୀନ, ସେ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ପାଠ କଲେ ସନ୍ତାନ ପାଉଥିବେ; ଯିଏ ପ୍ରିୟଜନ ବିୟୋଗରେ ଅଛନ୍ତି, ସେ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟଜନକୁ ପୁଣିଥରେ ଲଭ୍ୟ କରିପାରିବେ। ଯେଉଁମାନେ ରୋଗୀ, ସେମାନେ ରୋଗମୁକ୍ତ ହେବେ; ଯେଉଁମାନେ ବନ୍ଧନରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମୁକ୍ତି ପାଇବେ। ଏଭଳି ଶ୍ରୀତୁଳସୀଦେବୀଙ୍କ ସ୍ତୁତିର ମହାତ୍ମ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି। ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଧ୍ୟାନ ଓ ପୂଜାର ବିଧି କୁହିବି—ଏହା ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ କରିବା ଉଚିତ, ଯଦିଓ ବିଧିବତ୍ ଆବାହନ ନ କରାଯାଇଥାଏ। ତୁଳସୀଦେବୀ ସମସ୍ତ ଫୁଲମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସାର, ପବିତ୍ରତାର ଚିହ୍ନ, ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷକ ଓ ପୂଜ୍ୟ। ଫୁଲମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବା ଦେବୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କ ସମାନ କେହି ନାହାନ୍ତି। ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଧାରଣ କରିବାଯୋଗ୍ୟ, ସଂସାରର ପବିତ୍ରତାଦାୟିନୀ, ଏବଂ ଚାହିଦା ପୂରଣ କରନ୍ତି। ତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ, ପୂଜା ଓ ସ୍ତୁତି କରି, ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଲୋକେ ଶିର ନମାଇବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ପୂଜାର ମହିମା ଶୁଣି ନାରଦ ମୁନି ପଚାରିଲେ, “ମୋତେ ସାବିତ୍ରୀଙ୍କ ଗଳ୍ପ ଖୋଲାସା କରନ୍ତୁ। ସେ କିପରି ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ଉଦ୍ଭବିଲେ, କିପରି ବେଦମାନଙ୍କ ମୂଳ ହେଲେ?” ତେବେ ନାରାୟଣ କହିଲେ, “ଦ୍ୱାପରଯୁଗରେ ଦେବମାନେ, ପରେ ବିଦ୍ୱାନମାନେ, ଏବଂ ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ଭାରତରେ ଅଶ୍ୱପତି ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ। ସାବିତ୍ରୀ ସମସ୍ତ ପୂଜାର ଯୋଗ୍ୟ, ତାଙ୍କ ବିଷୟରେ ମୋତେ ପଚାରିଲେ, ମୁଁ କହିବି—ସେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଶକ୍ତି କ୍ଷୟ କରନ୍ତି, ମିତ୍ରମାନଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରନ୍ତି। ଅଶ୍ୱପତିଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ ରାଣୀ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ଉତ୍ତମ ଗୁଣର ମାଲିକା ଥିଲେ, ଯିଏ ବଶିଷ୍ଠଙ୍କ ଉପଦେଶ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ସେ କୌଣସି ଆଦେଶ ପାଇଲେ ନାହିଁ, ରାଣୀ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ। ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଦୁଃଖିତ ଦେଖି, ଜ୍ଞାନମୟ ଉପଦେଶ ଦେଇ ଶାନ୍ତ କଲେ। ସେଠାରେ, ଆତ୍ମସଂଯମରେ, ରାଜା ଶତବର୍ଷ ତପସ୍ୟା କଲେ। ଏବେଁ ରାଜା ଆକାଶରୁ ଦେହହୀନ ଧ୍ୱନି ଶୁଣିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସେଠାକୁ ପରାଶର ମୁନି ଆସିଲେ। ପରାଶର କହିଲେ, “ଯଦି କେହି ଦଶଥର ପାଠ କରେ, ସେ ଦିନ ଓ ରାତିର ପାପ ଦୂର କରିପାରିବେ। ଏବଂ ଶତଥର ପାଠ କଲେ, ମାସ ଜୁରା ଭୟଙ୍କର ପାପ ମଧ୍ୟ ନାଶ ହୁଏ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏହି ଜପ କଲେ ମୋକ୍ଷ ଲଭନ୍ତି, ଏହା ତାହାଠାରୁ ଦଶଗୁଣା ଫଳଦାୟକ। ଦ୍ୱିଜମାନେ ପୂର୍ବଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ଶରୀରକୁ ସ୍ଥିର ରଖି ଜପ କରିବା ଉଚିତ। ହସ୍ତରେ, ଅଙ୍ଗୁଠିର ମୂଳରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ତର୍ଜନୀ ଶିଖର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜପ କରାଯିବ। କିମ୍ବା, ରାଜନ୍, ମାଳା ତିଆରି କରି, ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ କିମ୍ବା ମନ୍ଦିରରେ ଜପ କରିବା ଉଚିତ। ଗୋମୟ ହଳଦି ଲଗାଇ ମାଳାକୁ ଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ରରେ ସ୍ନାନ କରାଯିବ। କିମ୍ବା, ପଞ୍ଚଗବ୍ୟରେ ସ୍ନାନ କରି, ମାଳାକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ। ଏଭଳି ପ୍ରକାର ରାଜର୍ଷି, ଏକ ଲକ୍ଷ ଜପ କ୍ରମବଦ୍ଧ ଭାବେ କର। ପ୍ରତିଦିନ ତିନୋଟି ସଂଧିବେଳାରେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ନିରନ୍ତର କରିବାକୁ ହେବ। ଯେଉଁମାନେ ସଂଧ୍ୟାବନ୍ଦନ ଅବହେଳା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସଦା ଅପବିତ୍ର ଓ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ଅଯୋଗ୍ୟ। ଯିଏ ପୂର୍ବ ସଂଧ୍ୟା କରେନାହିଁ, ପରବର୍ତ୍ତୀ ପୂଜା କରେନାହିଁ, ସେ ଅଯୋଗ୍ୟ ଅଟେ। ଯିଏ ଜୀବନରେ ତିନୋଟି ସଂଧ୍ୟା କରେ, ତାଙ୍କର ପଦଧୂଳିରେ ଭୂମି ମଧ୍ୟ ତୁରନ୍ତ ପବିତ୍ର ହୁଏ। ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶରେ ପବିତ୍ର ହୁଏ। ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ପୂଜା ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତିନାହିଁ, ପିତୃମାନେ ତାଙ୍କର ପିଣ୍ଡ ଓ ଜଳ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତିନାହିଁ। ଯେଉଁ ଦ୍ୱିଜ ବିଷ୍ଣୁମନ୍ତ୍ର ବିହୀନ ଓ ତିନୋଟି ସଂଧ୍ୟା ଅବହେଳା କରନ୍ତି, ଯିଏ ହରିଙ୍କୁ ଅର୍ପିତ ନଥିବା ଭୋଜନ କରେ, ଅନାବଶ୍ୟକ ଘୁରୁଛନ୍ତି, ବୃଷଭ ଚଢ଼ୁଛନ୍ତି, ଶବ ଦାହ କରନ୍ତି, ଶୂଦ୍ରା ମହିଳାଙ୍କ ମାଲିକ କିମ୍ବା ଏମିତି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯିଏ ଏମିତି ମହିଳାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ—ସେମାନେ ଅଯୋଗ୍ୟ ଅଟନ୍ତି। ଏଭଳି ଧାର୍ମିକ ଅନୁଷ୍ଠାନ ଓ ମନ୍ତ୍ରଜପର ମହିମା ଏଠାରେ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି।