ହରି ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ—ସେ ଗର୍ବିତ ଓ ସମ୍ମାନିତା, କିନ୍ତୁ ଆତ୍ମସମ୍ମାନରେ କାନ୍ଦୁଥିଲେ। ଭାରତୀଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଇଁ, ହରି ତାଙ୍କର ନିଜ ନିବାସକୁ ଫେରିଗଲେ। ତାପରେ ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କୁ ଏକ ବରାଦାନ ଦେଲେ—“ତୁମେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱରେ ପୂଜିତ ହେବେ।” ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ବରେ, ସେ ଦେବୀ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ତୃପ୍ତି ଅନୁଭବ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଓ ଗଙ୍ଗା ହସିବା ସହ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ହେ ନାରଦ। ସେହି ହେଉଛନ୍ତି ବୃନ୍ଦା, ବୃନ୍ଦାବନର ଦେବୀ, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ପବିତ୍ର କରିଥିବା, ଯିଏ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ। ଏହି ଅଷ୍ଟନାମ ଓ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ସେଠି ତାଙ୍କ ନାମର ଅର୍ଥ ସହିତ ଅନୁଗୃହୀତ। କାର୍ତ୍ତିକ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଦିନେ, ତୁଳସୀଙ୍କ ମଙ୍ଗଳମୟ ଜନ୍ମ ଉତ୍ସବ ପାଳନ କରାଯାଏ। ଯେଉଁମାନେ ସେହି ଦିନ ଭକ୍ତି ସହିତ ତୁଳସୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେ ଜଗତକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି। କାର୍ତ୍ତିକ ମାସରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ତୁଳସୀ ପତ୍ର ଅର୍ପଣ କରିଥିବା ଲୋକ, ଯଦି କାହାରି ସନ୍ତାନ ନାହିଁ, ସେ ସନ୍ତାନ ପାଏ; ଯିଏ ପ୍ରିୟଜନ ହରାଇଛି, ସେ ପ୍ରିୟଜନ ପୁନର୍ପ୍ରାପ୍ତି କରେ। ରୋଗୀ ରୋଗ ମୁକ୍ତ ହୁଏ, ବନ୍ଧନରେ ଥିବା ମୁକ୍ତି ଲଭେ। ଏପରି ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଲା; ଏବେ ମୁଁ ଧ୍ୟାନ ଓ ପୂଜା ପ୍ରଣାଳୀ କଥା କହିବି। ଯାହା ମୁଁ କହିବି, ତାହା ଭକ୍ତି ସହିତ ତୁଳସୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ, ଯଦିଓ ବିଧି ନ ହୋଇଥାଏ। ତୁଳସୀ—ଫୁଲମାନଙ୍କର ସାର, ପତିବ୍ରତା, ପୂଜ୍ୟ, ଓ ମନୋହର। ସମସ୍ତ ଫୁଲ ମଧ୍ୟରେ କିମ୍ବା ଦେବୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କ ସମାନ କେହି ନାହିଁ, ହେ ମୁନି। ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଧାରଣୀୟ, ଜଗତ ପବିତ୍ରକାରିଣୀ, ଇଚ୍ଛା ପୂରଣକାରିଣୀ। ଧ୍ୟାନ, ପୂଜା ଓ ସ୍ତୁତି କରି, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରିବା ଉଚିତ। ତାପରେ ନାରଦ ପଚାରିଲେ, “ମୋତେ ସାବିତ୍ରୀଙ୍କ କଥା ଖୋଲି କହନ୍ତୁ। ସେ କିପରି ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ ଓ ଶୁଣାଯାଇଥିଲେ, ବେଦମାନଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତି କିପରି ହେଲା?” ତାହାର ଉତ୍ତରରେ ନାରାୟଣ କହିଲେ, “ଦ୍ୱିତୀୟ ଯୁଗରେ, ଦେବମାନେ ଓ ପରେ ପଣ୍ଡିତମାନେ ସେଉଁଠି ସାବିତ୍ରୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ। ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ଭାରତରେ ଅଶ୍ୱପତି ମଧ୍ୟ ସେଉଁଠି ସାବିତ୍ରୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ।” ନାରଦ ପୁନି ପଚାରିଲେ, “ଯିଏ ସମସ୍ତଙ୍କ ପୂଜ୍ୟ, ସେହି ସାବିତ୍ରୀଙ୍କ ବିଷୟରେ ଖୋଲି କହନ୍ତୁ।” ତାହାର ଉତ୍ତରରେ ନାରାୟଣ କହିଲେ, “ସେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଶକ୍ତି ହରିନେଇଥିବା ଓ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ଦୁଃଖ ନାଶ କରିଥିବା। ରାଜାଙ୍କ ଏକ ପ୍ରଧାନ ରାଣୀ ଥିଲେ, ଯିଏ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ଓ ପତିବ୍ରତା ଥିଲେ। ସେ ରାଣୀ ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ଉପଦେଶ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ। ତଥାପି, ସେ କୌଣସି ଆଜ୍ଞା ନ ପାଇଲେ, ଏବଂ ରାଣୀ ସାବିତ୍ରୀଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ। ରାଜା ତାଙ୍କୁ ବିଷଣ୍ଣ ଦେଖି, ବୁଦ୍ଧିମତି ସମ୍ବାଦ ଦେଇ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ। ଏଠିରେ, ସେ ନିଜକୁ ସଂଯମ କରି, ଶତ ବର୍ଷ ଧରି ତପସ୍ୟା କଲେ। ଏବଂ ରାଜା ଆକାଶରୁ ଦେହହୀନ ଧ୍ୱନି ଶୁଣିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ସେଠି ପରାଶର ଆସିଲେ। ପରାଶର କହିଲେ, “ଦଶବାର ଜପ କଲେ, ଦିନ ଓ ରାତିର ପାପ ଦୂରିଯାଏ। ଏବଂ ଶତବାର ଜପ କଲେ, ମାସ ଜୁଡା ଗୁରୁତର ପାପ ନାଶ ହୁଏ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏହି ଜପ କଲେ ମୋକ୍ଷ ପାଆନ୍ତି, ଏହା ତୁଳନାରେ ଦଶଗୁଣ ଅଧିକ ଫଳଦାୟି। ଦ୍ୱିଜାତି ଉତ୍ତରଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ଦେହ ସ୍ଥିର କରି ଜପ କରିବା ଉଚିତ। ହସ୍ତରେ ମୂଳରୁ ଅଙ୍ଗୁଠିର ଶିରାଅଂଶ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜପ ପ୍ରଣାଳୀ ଅଛି। କିମ୍ବା, ରାଜନ୍, ମାଳା ତିଆରି କରି, ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ କିମ୍ବା ମନ୍ଦିରରେ ଜପ କରିବା ଉଚିତ। ଗୋଧୂଳିର ହଳଦୀ ଲଗାଇ, ଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମାଳାକୁ ସ୍ନାନ କରାଯିବା ଉଚିତ। କିମ୍ବା, ପଞ୍ଚଗବ୍ୟ ସ୍ନାନ ପରେ ମାଳାକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି, ହେ ରାଜର୍ଷି, ଏକ ଲକ୍ଷ ଜପ କ୍ରମିକ ଭାବରେ କରିବା ଉଚିତ।