ତୁଳସୀ ଜିଉ ଭଗବାନଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ହେ କରୁଣାର ସାଗର, ଆପଣ କିପରି ଜୟ ଲାଭ କରିଥିଲେ, ମୋତେ ସେ କଥା କହିବେ?” ତୁଳସୀଙ୍କର ଏହି ଉତ୍ସୁକ ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି, ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀହରି ହସିଲେ। ଶ୍ରୀହରି କହିଲେ, “ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ସମସ୍ତ ଦାନବ ନଶ୍ଟ ହୋଇଗଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ନିଜେ ଆମ ଦ୍ୱିତୀୟ ମଧୁର ଭାବକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥିଲେ। ମୁଁ ମୋର ନିଜ ନିବାସକୁ ଫେରିଗଲି, ଶିବ ଶିବଲୋକକୁ ଗଲେ। ଏଠାରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ରାମା ସହିତ ଲୀଳା କରୁଥିଲେ; ନାରଦ ଏ ସବୁ ଦେଖି ଭାବନା କରି, ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—‘ତୁମେ କିଏ, ସତ୍ୟରେ?’” ତୁଳସୀ ଜିଉ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ମୋ ନିର୍ମଳତା ନଷ୍ଟ ହୋଇଛି, କିମ୍ବା ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଶାପ ଦେବାକୁ ପଡିବ। ଏହି ମହାବ୍ରାହ୍ମଣ ସହଜରେ ନିଜର ସବୁଠୁ ଆକର୍ଷକ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ—ନବ ମେଘ ଭଳି କଳା, ଶରତ ଦୃଷ୍ଟିର ପଦ୍ମ ଭଳି ଚକ୍ଷୁ। ସେ ଦଶ ଲକ୍ଷ କାମଦେବଙ୍କ ଭଳି ସୁନ୍ଦର ଥିଲେ, ରତ୍ନ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ। ସେ ଦେଖି ତୁଳସୀ ଜିଉ ଅତି ଆଶାକ୍ତ ହୋଇ, ଆନନ୍ଦ ଭରା ଭାବରେ ଅଚେତନ ହେଲେ। ତୁଳସୀ ଜିଉ କହିଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କର କରୁଣା ନାହିଁ, ଆପଣଙ୍କର ହୃଦୟ ପାଥର ଭଳି। ଆପଣ ପାଥର ଭଳି ହେବାରୁ, କରୁଣାର ଅଭାବ ଅଛି। ଯେଉଁମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ କରୁଣାର ସାଗର ଭାବି ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭ୍ରମିତ। ଆପଣ ଦୁଷ୍ଟ ଓ ସବୁଜଣା, ତଥାପି ଅନ୍ୟଙ୍କ ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।” ଏପରି କଥା କହି, ତୁଳସୀ ଜିଉ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ପାଦ ପାଖରେ ପଡିଲେ। ତାଙ୍କର କରୁଣା ଦେଖି, କରୁଣାର ସାଗର ଭଗବାନ ଅନୁଭୂତି ହେଲେ। ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ, “ତୁମ ପାଇଁ ଶଙ୍ଖଚୂଡ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଉପବାସ, ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ। ତୁମକୁ ନାରୀ ରୂପରେ କରି, ତାଙ୍କର ଆଶାକ୍ତିରେ ତୁମ ସହିତ ରମଣ କରିଥିଲେ, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ଆସିଛି। ଏବେ ଏହି ଶରୀରକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କର; ଏହି ଶରୀର ଗଣ୍ଡକୀ ନଦୀ ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବ। ତୁମର ଚୁଲ ଏବେ ପବିତ୍ର ବୃକ୍ଷର ରୂପ ନେବ। ତିନି ଲୋକରେ, ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜା ପାଇଁ ଫୁଲ ଓ ପତ୍ର ଦେବାରେ, ସ୍ୱର୍ଗ, ପୃଥିବୀ, ପାତାଳ ଓ ମୋର ବୈକୁଣ୍ଠରେ, ଗୋଲୋକରେ, ବିରଜା ତୀରରେ, ନୃତ୍ୟରେ, ପୃଥିବୀର ବୃନ୍ଦାବନରେ, ମାଧବୀ, କେତକୀ, କୁନ୍ଦ, ମଲ୍ଲିକା, ମାଳତୀ ଫୁଲର ଅଟାରେ, ତୁଳସୀ ଗଛର ମୂଳରେ, ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ—ହେ ସର୍ବପ୍ରଧାନ ପବିତ୍ରା—ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ନିବାସ ଅଛି। ଯିଏ ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରିଥିବା ଭଳି ଫଳ ଲାଭ କରେ, ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞର ଦିକ୍ଷା ମିଳେ। ହଜାର ଘଡ଼ା ଅମୃତ ଦେଇ ମଧ୍ୟ ଏପରି ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ସନ୍ତୋଷ ହେବା ନାହିଁ। ଯିଏ ଦଶ ହଜାର ଗାଈ ଦେଇଥିବା ଫଳ ମିଳେ, ମୃତ୍ୟୁବେଳାରେ ତୁଳସୀ ପତ୍ରର ଜଳ ଲାଭ କରିଲେ।