ଶିବଙ୍କ ତ୍ରିଶୂଳର ଏକ ଭୟାନକ ଆଘାତରେ ଦାଇତ୍ୟ ଶଙ୍ଖଚୂଡ଼ଙ୍କ ଶରୀର ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ଏହାପରେ ଶିବ ଦୟାଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ଲୁଣ ଦରିଆକୁ ପଠାଇଦେଲେ। ଶଙ୍ଖଚୂଡ଼ ବିଭିନ୍ନ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଆକୃତିରେ, ପବିତ୍ର ଓ ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜାରେ ପ୍ରଧାନ ହୋଇଥିଲେ। ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥଜଳର ଆକୃତି ପବିତ୍ର, କିନ୍ତୁ ଶିବଙ୍କ ଆକୃତି ଏହାଠାରୁ ବିଶେଷ। ଯେଉଁଠି ଶଂଖଜଳରେ ସ୍ନାନ କରାଯାଏ, ସେଠି ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥର ସ୍ନାନ ହୋଇଥିବା ପରି ଲାଗେ। ସେଠି ସଦା ଲକ୍ଷ୍ମୀ ବସିଥାନ୍ତି, ଅଶୁଭତା ଦୂରେଇଯାଏ; ଯଦି ଅଶୁଭ କିଛି ଆସେ, ତେବେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଭୟ ଓ କ୍ରୋଧରେ ଏଠାରୁ ଅନ୍ୟଠାକୁ ଚାଲିଯାନ୍ତି। ଏପରେ ଶିବ, ଦାନବକୁ ବଧ କରି, ନିଜ ଲୋକକୁ ଚଲିଗଲେ। ଦେବତାମାନେ ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ନିଜ ଲୋକକୁ ଫେରିଗଲେ। ଶିବଙ୍କ ଉପରେ ଅବିରତ ପୁଷ୍ପବୃଷ୍ଟି ହେଉଥିଲା। ଏହି ଘଟଣା ପରେ, ନାରଦ ଜିଜ୍ଞାସା କଲେ—"ତୁଳସୀ କେଉଁ ଆକୃତିରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ? ଦୟାକରି ମୋତେ କୁହ।" ତେବେ ନାରାୟଣ କହିଲେ—"ଶଂଖଚୂଡ଼ ଆକୃତିରେ, ସେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ସହ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ। ହରି ତାଙ୍କ ମାୟାରେ ଶଂଖଚୂଡ଼ଙ୍କ କବଚ ନେଇଲେ।