ବିନାୟପୁରାଣରେ ଏହି ଉପଖ୍ୟାନରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ, ଏକ ଦିବ୍ୟ ତ୍ରିଶୂଳ ଅନେକ କିରଣରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା, ଯାହା ବିଶ୍ୱ ପ୍ରଳୟାଗ୍ନିର ଶିଖା ପରି ଦ୍ରୁତ ଏବଂ ଭୟାନକ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହି ତ୍ରିଶୂଳର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଚକ୍ର ପରି ଦ୍ରୁତ ଏବଂ ଅପାର; ଏହା ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିବାର ଶକ୍ତି ଥିଲା। ଏହି ତ୍ରିଶୂଳ ହଜାର ଧନୁଷ ଲମ୍ବା ଓ ଶତ ହସ୍ତ ପ୍ରସ୍ଥ ହେଉଥିଲା। ଦିବ୍ୟ ଲୀଳାରେ ଏହା ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଏକକ୍ଷଣରେ ଧ୍ୱଂସ କରିପାରିଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ ରାଜା, ନିଜ ଧନୁଷକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପଦପଦ୍ମ ପାଖକୁ ଯାଇଥିଲେ। ଏହି ତ୍ରିଶୂଳ ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଥିବାବେଳେ ଦୈତ୍ୟ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା। ରାଜା ଏବେ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଗୋପବେଶରେ ଏକ ଶିଶୁ ଭାବେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ସେ ଅନେକ ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣି ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଅନେକ ଗୋପମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିଲେ। ଏହି ଦିବ୍ୟ ଶିଶୁ ରୂପରେ ସେ ରାଧା ଓ ମାଧବଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ ଓ ମସ୍ତକ ନମାଇଲେ। ସେଠାରେ ସୁଦାମାଙ୍କୁ ଦେଖି, ରାଧା ଓ ମାଧବ ଦୁହେଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଉପଲବ୍ଧ କରି, ସେଠି ସ୍ନେହ ଭରା ହୃଦୟରେ ସେଉଁଠି ସେଉଁଠି ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଗୋଦେ ନେଇଲେ। ଏଠି, ଶିବଙ୍କ ତ୍ରିଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ଦୈତ୍ୟର ଶରୀର ଗଠନ ଭଙ୍ଗ ହେଲା। ଶିବ ତାଙ୍କୁ ଭଲପାଇ ସମୁଦ୍ର ସାଗରକୁ ପଠାଇଦେଲେ। ତାଙ୍କ ଦେହ ଏବଂ ଆତ୍ମା ଦେବପୂଜାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ପବିତ୍ର ରୂପରେ ବିଶ୍ରାନ୍ତି ଲାଭ କଲା। ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥଜଳ ପବିତ୍ର, କିନ୍ତୁ ଶିବଙ୍କ ପବିତ୍ରତା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଚ୍ଚ। ଶଂଖଜଳରେ ସ୍ନାନ କରିବା ମାନେ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରିବା ସମାନ। ଏଠି ଲକ୍ଷ୍ମୀ ସଦା ବସିଥାନ୍ତି, ଅଶୁଭତା ବିନାଶ ପାଉଥାଏ। ଯେଉଁଠାରେ ଅଶୁଭ କାମନା ଆସିଥାଏ, ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଭୟଭୀତ ଓ କ୍ରୁଧିତ ହୋଇ ସେଠାରୁ ଅନ୍ୟଠାରେ ଚାଲିଯାନ୍ତି। ଦୈତ୍ୟ ବଧ ପରେ ଶିବ ନିଜ ଲୋକକୁ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ଦେବତାମାନେ ପରମ ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ନିଜ ଲୋକକୁ ଫେରିଯାଇଥିଲେ। ଶିବଙ୍କ ଉପରେ ନିରନ୍ତର ପୁଷ୍ପବୃଷ୍ଟି ହେଉଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ ନାରଦ ମୁନି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: "ତୁଳସୀ କେଉଁ ରୂପରେ ପ୍ରକଟିତ ହେଲେ? ଦୟାକରି ଏହି କଥା ମୋତେ କହ।" ତେବେ ନାରାୟଣ କହିଲେ: "ଶଂଖଚୂଡ଼ଙ୍କ ରୂପରେ ସେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ସହିତ ନିଜ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ।" ଏହି ସମୟରେ ହରି ନିଜ ମାୟାରେ ଶଂଖଚୂଡ଼ଙ୍କ କବଚ ନେଇଲେ ଓ ତୁଳସୀଙ୍କ ଗୃହ ଦ୍ୱାରରେ ଢୋଳ ବଜାଇବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏହା ଶୁଣି ତୁଳସୀ, ଯେଉଁଠି ସେ ଶୁଭ ଚିନ୍ତାରେ ଲୀନ ଥିଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଧନ ଦେଇ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ଆୟୋଜନ କଲେ। ତାପରେ ଦେବତା ରଥରୁ ଅବତରି ତାଙ୍କ ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ତୁଳସୀ ନିଜ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ ଓ ଆକର୍ଷଣୀୟ ରୂପରେ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖି ବେଶ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ଏକ ମଣିମଯୁରାସନରେ ସେ ତୁଳସୀଙ୍କୁ ବସାଇଲେ। ତୁଳସୀ ଆନନ୍ଦରେ କହିଲେ, "ଆଜି ମୋର ଜନ୍ମ ସାର୍ଥକ ହେଲା, ଆଜି ମୋର କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ହେଲା।" ସେ ହସି, ଚାହୁଁ ଚାହୁଁ ଦେଖି, ଅତିଆନନ୍ଦରେ ଅନୁଭୂତି କରୁଥିଲେ। ତୁଳସୀ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ହେ କୃପାସାଗର, ଏହି ବିଜୟ କିପରି ହେଲା, ମୋତେ କହ।" ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଶ୍ରୀହରି ହସି କହିଲେ, "ହେ ସୁନ୍ଦରି, ସମସ୍ତ ଦାନବ ନଶ୍ଟ ହୋଇଛନ୍ତି। ବ୍ରହ୍ମା ନିଜେ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଭକ୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥିଲେ। ମୁଁ ମୋ ନିଜ ଲୋକକୁ ଫେରିଲି, ଶିବ ନିଜ ଶିବଲୋକକୁ ଗଲେ।" ସେଠାରେ ଶ୍ରୀହରି ଲକ୍ଷ୍ମୀ ସହ ଆନନ୍ଦ କଲେ; ନାରଦ ସମସ୍ତ ଦୃଶ୍ୟ ଚିନ୍ତା କରି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ଆପଣ କିଏ, ନିଜର ସତ୍ୟ ରୂପ କହନ୍ତୁ?" ତୁଳସୀ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ମୋର ପତିବ୍ରତା ନଷ୍ଟ ହୋଇଛି, କିମ୍ବା ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଶାପ ଦେବାକୁ ବାଧ୍ୟ।" ଏହି ସମୟରେ, ଶ୍ରୀହରି ସହଜରେ ନିଜ ସବୁଠୁ ଆକର୍ଷଣୀୟ ରୂପ ଧାରଣ କରିଲେ—ନବ ମେଘ ଭଳି ଶ୍ୟାମ, ଶରଦ୍ ଦଳ ମତି ଚକ୍ଷୁ, ଦଶ ମିଲିଅନ କାମଦେବଙ୍କ ରୂପ ଅପର, ମଣି ମାଳା ଓ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ।