ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀହରି ଓ ଦାନବ ଉଭୟେ ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ତ୍ୟାଗ କରିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ସେଠାରେ ଏକ ସଂଖ୍ୟାଧିକ ଗର୍ବିତ ଦାନବ ଉଦ୍ଭବିତ ହେଲେ। ତାପରେ ମହାମାୟାଧୀଶ ବିଷ୍ଣୁ ଜଣେ ବୃଦ୍ଧ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ରୂପ ଧାରଣ କରିଲେ। ସେ ବୃଦ୍ଧ ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, "ତୁମେ ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧି ଦାତା, ମୋ ହୃଦୟର ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା ଅଛି, ସେ ସବୁ ପୂରଣ କରିଥାଅ।" ଏହି ବେଳେ, ଉପବାସୀ, ବୟସ୍କ, ପିଆସି ଓ ପୀଡିତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ରାଜା ହସମୁଖ ଓ କୃପାଳୁ ମୁହଁରେ 'ଓଁ' ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ଏହା ଶୁଣି, ଦାନବମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ ଶଙ୍ଖଚୂଡ଼ ତାଙ୍କର ଉତ୍ତମ କବଚ ଦାନ କଲେ। ତାପରେ ବିଷ୍ଣୁ ଶଙ୍ଖଚୂଡ଼ ରୂପ ଧାରଣ କରି ତୁଳସୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଶିବଜୀ, ଦାନବଙ୍କ ଉଦ୍ଧାର ପାଇଁ, ହରିଙ୍କ ତ୍ରିଶୂଳ ଧାରଣ କଲେ। ଏହି ତ୍ରିଶୂଳର ତୀର ନାରାୟଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ମଧ୍ୟଭାଗ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇଥିଲା। ଏହା ଅନେକ କିରଣରେ ଶୋଭିତ, ପ୍ରଳୟାଗ୍ନିର ଶିଖା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହା ଚକ୍ର ସମାନ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଧ୍ଵଂସ କରିପାରିଥିଲା। ଏହା ହଜାର ଧନୁଷ ଲମ୍ବା, ଶତହସ୍ତ ପ୍ରସ୍ଥଲା ଓ ଦିବ୍ୟ ଲୀଳାରେ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଏକାଥରେ ଧ୍ଵଂସ କରିପାରିଥିଲା। ତାପରେ ରାଜା ତାଙ୍କ ଧନୁଷ ତ୍ୟାଗ କରି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ କମଳଚରଣ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ଏହି ତ୍ରିଶୂଳ ଘୁରି ଦାନବ ଉପରେ ପଡିଲା। ରାଜା ଦିବ୍ୟ ଗୋପବାଳକ ରୂପେ ପରିଣତ ହେଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଅନେକ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଅନେକ ଗୋପମାନେ ସହିତ ଥିଲେ। ସେ ରାଧା ଓ ମାଧବଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ ମସ୍ତକ ନମାଇଲେ। ତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗ ସୁଦାମାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦୁଇଁଜଣ ଅତି ଖୁସି ହେଲେ ଓ ସ୍ନେହଭରା ହୃଦୟରେ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଗୋଦିରେ ବସାଇଲେ। ଏହି ତ୍ରିଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ଶିବଜୀ ଦାନବଙ୍କ ଅସ୍ଥିପଞ୍ଜର ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ। ସ୍ନେହଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ଲବଣ ସମୁଦ୍ରକୁ ପଠାଇଲେ। ସେ ଅନେକ ଉତ୍ତମ ରୂପରେ, ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଦେବପୂଜାରେ ପ୍ରଧାନ ହେଲେ। ପବିତ୍ର ସ୍ଥଳର ଜଳ ଯେପରି ଶୁଦ୍ଧ, କିନ୍ତୁ ଶିବଙ୍କ ରୂପ ତାହାଠାରୁ ଅଲଗା। ଯେଉଁଠି ଶଂଖ ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରାଯାଏ, ସେଠି ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରିବା ସମାନ। ସେଠି ଲକ୍ଷ୍ମୀ ସଦା ବସିଥାନ୍ତି, ଅଶୁଭତା ଦୂରିଯାଏ; କିନ୍ତୁ ଭୟଭୀତ ଓ କ୍ରୁଧ ହୋଇ, ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଏଠାରୁ ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଶିବଜୀ ଦାନବ ହତ୍ୟା କରି ନିଜ ଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଦେବତାମାନେ ଚରମ ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ନିଜ ଲୋକକୁ ଫେରିଯାଇଲେ। ଶିବଙ୍କୁ ନିରନ୍ତର ପୁଷ୍ପବର୍ଷା ହେଉଥିଲା। ଏହିଠାରେ ନାରଦ ଜିଜ୍ଞାସା କଲେ, "ତୁଳସୀ କେଉଁ ରୂପରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ? ଦୟାକରି ମୋତେ କୁହ।" ତେବେ ନାରାୟଣ କହିଲେ, "ଶଂଖଚୂଡ଼ ରୂପରେ ସେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ସହ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିଥିଲେ।" ହରି ତାଙ୍କର ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଶଂଖଚୂଡ଼ଙ୍କ କବଚ ନେଇଥିଲେ। ସେ ତୁଳସୀଙ୍କ ଗୃହ ପ୍ରବେଶଦ୍ୱାରେ ଡ଼ାକ ମାରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏହା ଶୁଣି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ତୁଳସୀ ଚରମ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଧନ ଦେଇ, ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ ଆୟୋଜନ କଲେ। ଦେବତା ରଥରୁ ଅବତରି ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟାଙ୍କ ଗୃହକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଶାନ୍ତ ଓ ମନୋହର ରୂପରେ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖି ଅତି ଖୁସି ହେଲେ। ରତ୍ନଖଚିତ ସିଂହାସନରେ ତାଙ୍କୁ ବସାଇଲେ। ତୁଳସୀ ଅନୁଭବ କଲେ, "ଆଜି ମୋ ଜନ୍ମ ସାର୍ଥକ, ଆଜି ମୋ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ।" ସେ ହସି, ଚାଉଁ ଚାଉଁ ଦୃଷ୍ଟିରେ, ଆନନ୍ଦ ଓ କାମନାରେ, ତାଙ୍କ ଦେହ ରୋମାଞ୍ଚିତ ହେଲା।