ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦିଆ ଅଶୀର୍ବାଦ ଦ୍ୱାରା, ଏହି ଦାନବପତିଙ୍କୁ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ କେବେ ଛୁଇଁପାରିବ ନାହିଁ। ସେ ସହଜରେ ଏବଂ କ୍ରୋଧରେ, ଏକ ଲକ୍ଷ ଦାନବଙ୍କୁ ଧରିନେଲେ; ତେବେ ଏହି ଦାନବ ଏକ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ରରେ ସେମାନଙ୍କୁ ପଛୁଆଇ ଦେଲେ। ଦାନବମାନ୍ୟଙ୍କର ଏହି ପ୍ରଭୁ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କୁ ଶତଶଃ ଖଣ୍ଡ କରି ଦେଲେ। ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ମହିମାମୟ ପ୍ରଭୁ, ଦାନବମାନ୍ୟଙ୍କର ରାଜା, ଦେଖିଲେ ଯେ କାଳୀ ବିକ୍ରୋଧରେ ଭରିଥିବା ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ତୀବ୍ର ଗତିରେ ତାଙ୍କୁ ମୁଷ୍ଟି ମାରିଲେ। ଏହିଠାରେ, କାଳୀ ତାଙ୍କର ରଥ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ ଏବଂ ସାରଥୀକୁ ଆଘାତ କଲେ। ସେ ନିଜ ବାମ ହାତରେ ସହଜରେ ଶଂଖଚୂଡକୁ ଧରିନେଲେ। ଏହି ଆଘାତରେ, ଶଂଖଚୂଡ ବିଷଣ୍ଣ ହୋଇ ପୂରାଣିକ୍ଷଣ ପାଇଁ ଅଚେତନ ହୋଇପଡ଼ିଲେ। କିନ୍ତୁ ସେ ଦେବୀ ସହିତ କଦାପି ମୁକାମୁକି ଯୁଦ୍ଧ କଲେ ନାହିଁ; ବରଂ ଦେବୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ସେ କେବେ ଦେବୀଙ୍କୁ କୌଣସି ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ଆକ୍ରମଣ କଲେ ନାହିଁ, କାରଣ ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ମାତୃଭାବରେ ଦେଖି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରୁଥିଲେ। ଦେବୀ ପୁନି ଦାନବକୁ ଧରି, ତାଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ଘୁରାଇଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ରତ୍ନଖଚିତ ରଥ ଆକାଶରେ ଦେଖାଦେଲା, ଯାହା ଦେଖିବାକୁ ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ। ବଡ଼ ଭୋକରେ, ଦେବୀ ଦାନବମାନ୍ୟଙ୍କର ରକ୍ତ ଏବଂ ମାଂସ ଖାଇଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ଯୁଦ୍ଧର କଥା ଆରମ୍ଭରୁ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କ୍ରମବଦ୍ଧ ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କଲେ। ଏଠାରେ ଏଉଁ ଲକ୍ଷ ଦାନବପତି ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଲେ। ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ, ଦାନବମାନ୍ୟଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ପାଶୁପତାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ବଧ ହେବା ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଥିଲେ। ଏହି ରାଜା ବିଶେଷ ଜ୍ଞାନୀ, ଅପାର ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବର ଧନୀ ଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ନାରାୟଣ କହିଲେ—ନାରଦ ନିଜ ଗଣସମେତ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଗଲେ। ଶଂଖଚୂଡ ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖି ନିଜ ଦିବ୍ୟ ରଥରୁ ଅବତରିଲେ। ସେ ତାଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ନମସ୍କାର କରି, ପୁନି ତାଙ୍କର ରଥରେ ଚଢ଼ିଲେ। ଏହିପରେ ଶିବ ଓ ଦାନବଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ ବର୍ଷ ଧରି ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା। ଦୁହେଁ ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଅସ୍ତ୍ର ଦେଇ ରଖିଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଶତ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅଭିମାନୀ ଦାନବ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ତେବେ ବିଷ୍ଣୁ, ମହାମାୟାର ନାୟକ, ବୃଦ୍ଧ ବ୍ରାହ୍ମଣର ରୂପ ଧାରଣ କଲେ। ସେ ବୃଦ୍ଧ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶଂଖଚୂଡଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତୁମେ ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧି ଦାତା, ମୋ ହୃଦୟର ଆଶା ପୂରଣ କର।" ସେ ବୃଦ୍ଧ, ଉପବାସୀ, ତୃଷ୍ଣାର୍ତ୍ତ ଓ କ୍ଷୀଣ ଥିଲେ। ରାଜା ହସୁଥିବା ମୁହଁରେ ଉତ୍ତମ ଭାବରେ 'ଓଁ' ଧ୍ୱନି କରି ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ଏହି ଶୁଣି, ଦାନବମାନ୍ୟଙ୍କ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଅଭୟକବଚ ଦାନ କଲେ। ଏହିପରେ ବୃଦ୍ଧ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶଂଖଚୂଡ ରୂପ ଧାରଣ କରି ତୁଳସୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଶମ୍ଭୁ, ଦାନବର କ୍ଷେମାର୍ଥରେ ହରିଙ୍କ ତ୍ରିଶୂଳ ନେଲେ। ଏହାର ଶିର ନାରାୟଣଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ, ମଧ୍ୟଅଂଶ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରଭାବିତ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ତ୍ରିଶୂଳ ଅନେକ କିରଣରେ ଶୋଭିତ, ପ୍ରଳୟାଗ୍ନିର ଶିଖା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହା ଚକ୍ର ସମାନ ତେଜସ୍ବୀ, ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଧ୍ୱଂସ କରିପାରିଥିଲା। ଏହାର ଲମ୍ବ ହଜାର ଧନୁଷ ଏବଂ ପ୍ରସ୍ଥ ଶତହସ୍ତ ଥିଲା। ଦିବ୍ୟ ମାୟାରେ ଏହି ତ୍ରିଶୂଳ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଏକାଥରେ ନଶ୍ଟ କରିପାରିଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ, ରାଜା ତାଙ୍କର ଧନୁଷ ଛାଡ଼ି, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚରଣକମଳ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ତ୍ରିଶୂଳ ଘୂରି ଘୂରି ଦାନବ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା। ଏବେ ରାଜା ଦିବ୍ୟ ଗୋପବାଳକ ରୂପ ଧାରଣ କରିଲେ। ତାଙ୍କ ଚାରିପାଖରେ ବିଭିନ୍ନ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଗୋପମାନେ ଥିଲେ। ସେ ଯାଇ ରାଧା ଓ ମାଧବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ; ମୁନି, ସୁଦାମାଙ୍କୁ ଦେଖି ଦୁହେଁ ହସୁଥିବା ମୁହଁରେ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ ଏବଂ ଆପଣଙ୍କ ଆଂକୋଳରେ ବସାଇଲେ।