ଏହି ରଣଭୂମିରେ କାଳୀ ଦେବୀ ତାଙ୍କର ବିପୁଳ କ୍ରୋଧରେ, ପ୍ରଳୟାଗ୍ନି ସମାନ ଜ୍ୱାଳା ଉତ୍ପନ୍ନ କରୁଥିବା ଅଗ୍ନେୟାସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ତା’ପରେ ସେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଓ ତୀବ୍ର ଭାବରେ ବରୁଣାସ୍ତ୍ର ମାରିଲେ। ପୁନି, ଅଗ୍ନି ସମାନ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ମହେଶ୍ୱରାସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ଏହା ପରେ, ଦେବୀ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ ସହିତ ନାରାୟଣାସ୍ତ୍ର ମାରିଲେ। ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରଳୟାଗ୍ନି ସମାନ ଉପରକୁ ଉଠିଗଲା। ତା’ପରେ ସେ ଅତି ସାବଧାନତାର ସହିତ, ମନ୍ତ୍ର ପୂର୍ବକ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ। ରାଜନ, ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେ ସଂଘର୍ଷର ସମାପ୍ତି ଆଣିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ରାଜା ମଧ୍ୟ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ରର ଜାଲ ବିକୀର୍ଣ୍ଣ କରି ସଂଘର୍ଷକୁ ନିବାରଣ କରିଲେ। ସେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ରର ଜାଲ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଶତ ଖଣ୍ଡ କରିଦେଲେ। ଏହା ବେଳେ, ଦେବୀଙ୍କୁ ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରୟୋଗ କରିବା ପାଇଁ ନିଷେଧ କରାଗଲା, ଏବଂ ଏକ ଦେହହୀନ ସ୍ୱର ଶୁଣାଗଲା—ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହରିଙ୍କ ଖଣ୍ଡ ଗଳାରେ ଅଛି, ସେଠାକୁ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ବା ମୃତ୍ୟୁ ଛୁଅନ୍ତି ନାହିଁ—ଏହା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଦତ୍ତ ଦାନ। ଏହି ମହାସଂଘର୍ଷରେ, ରାଜା ସହଜରେ ଓ କ୍ରୋଧରେ ଲକ୍ଷ ଦେମନ୍ୟୁଙ୍କୁ ଧରିଲେ, କିନ୍ତୁ ଏହି ଦେମନ୍ୟୁ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତିହତ କରିଦେଲେ। ଦେମନ୍ୟୁଙ୍କ ଅଧିପତି ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରରେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଶତ ଖଣ୍ଡ କରିଦେଲେ। ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ନାୟକ, ଦେମନ୍ୟୁଙ୍କ ରାଜା ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଇଯାଇଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, କ୍ରୋଧରେ ଭରିଥିବା, ଭୟଙ୍କର ଦେବୀ କାଳୀ ବ୍ୟାପକ ଗତିରେ ତାଙ୍କୁ ଘୁଞ୍ଚି ଦେଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ରଥ ଭଙ୍ଗ କରି, ସାରଥିଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ। ବାମହସ୍ତେ ସେ ସହଜରେ ଶଂଖଚୂଡ଼ଙ୍କୁ ଧରି ନେଲେ। ଏହି ଆଘାତରେ ଦେମନ୍ୟୁ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଅସ୍ଥିର ହେଲେ ଏବଂ କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ଅଚେତନ ହେଇପଡ଼ିଲେ। ତେବେ ସେ ଦେବୀଙ୍କ ସହିତ ମୁଷ୍ଟିଯୁଦ୍ଧ କଲେ ନାହିଁ, ବରଂ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ଦେବୀଙ୍କୁ ମାତୃଭାବରେ ଦେଖି, ଶଂଖଚୂଡ଼ ଶସ୍ତ୍ର ଚଳାଇଲେ ନାହିଁ, କାରଣ ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିଶୀଳ ଥିଲେ। ଦେବୀ ଦେମନ୍ୟୁକୁ ଧରି, ପୁନିପୁନି ଘୁରାଇଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଅତି ରୂପବାନ୍ତି ଓ ମଣିମାଣିକ୍ୟରେ ଶୋଭିତ ବିମାନ ଦେଖାଗଲା। ଦେବୀ କାଳୀ ମହାଭୋକରେ ଦେମନ୍ୟୁଙ୍କ ରକ୍ତ ଓ ମାଂସ ଭକ୍ଷଣ କଲେ। ସେ ଯୁଦ୍ଧର ସମସ୍ତ ଘଟଣାକୁ ପ୍ରାରମ୍ଭରୁ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କ୍ରମିକ ଭାବେ କହିଦେଲେ। ଏହି ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରେ ଏଉଁ ସମୟରେ ଏକ ଲକ୍ଷ ଦେମନ୍ୟୁ ପ୍ରଧାନ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଥିଲେ। ଏହି ସଂଘର୍ଷରେ ଦେମନ୍ୟୁର ଅଧିପତି ପାଶୁପତାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ବଧ ହେବାକୁ ଥିଲେ। ରାଜା ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିବେକଶୀଳ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପ୍ରବଳ ପ୍ରତାପୀ ଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ନାରାୟଣ କହିଲେ—ନାରଦ ନିଜ ଅନୁଚରମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧଭୂମିକୁ ଗଲେ। ଶଂଖଚୂଡ଼ ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖି ନିଜ ବିମାନରୁ ଅବତରିଲେ। ସେ ତୁରନ୍ତ ଶିବଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ପୁଣି ନିଜ ରଥରେ ଚଢ଼ିଲେ। ଏହିପରି ଶିବ ଓ ଦେମନ୍ୟୁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା। ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ଉଭୟ ଦିଗର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭଗବାନ ଓ ଦେମନ୍ୟୁ ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ରଖିଦେଇଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଶତ ଅତି ଗର୍ବିତ ଦେମନ୍ୟୁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ତେବେ ବିଷ୍ଣୁ, ମହାମାୟାର ନାୟକ, ବୃଦ୍ଧ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ। ସେ ବୃଦ୍ଧ ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ—“ତୁମେ ସମସ୍ତ ଶ୍ରୀର ଦାତା, ମୋ ହୃଦୟର ଆଶା ପୂରଣ କର।’’ ଏହି ବୃଦ୍ଧ, ଉପବାସୀ, ତୃଷ୍ଣାର୍ତ୍ତ ଓ କ୍ଷୀଣ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଦେଖି, ରାଜା ଆନନ୍ଦିତ ଓ ଦୟାଳୁ ମୁହଁରେ ‘ଓଁ’ ଧ୍ୱନି କହିଲେ। ଏହି ଶୁଣି, ଦୈତ୍ୟମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶଂଖଚୂଡ଼ ତାଙ୍କର ଅମୋଘ କବଚ ଦାନ କଲେ। ତା’ପରେ ବିଷ୍ଣୁ, ଶଂଖଚୂଡ଼ ରୂପ ଧାରଣ କରି ତୁଳସୀଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଶମ୍ଭୁ, ଦୈତ୍ୟର ଭଳିକୁ, ହରିଙ୍କ ତ୍ରିଶୂଳ ଧାରଣ କଲେ। ଏହି ତ୍ରିଶୂଳର ଶିର ନାରାୟଣଙ୍କ ଶକ୍ତି, ମଧ୍ୟଭାଗ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପୃକ୍ତ ଥିଲା।