ଯୁଦ୍ଧର ମଝିରେ, ଏକ ଶତ ଅକ୍ଷୌହିଣୀ ସେନାକୁ ସେ ନିଅନ୍ତ୍ରଣ କରି ହତ୍ୟା କଲେ। ଦେବୀ କ୍ରୋଧରେ ଦାନବମାନଙ୍କର ରକ୍ତ ପାନ କଲେ, ଏକ ଶତ ଖର୍ପରା ପରିମାଣରେ। ଏହାରେ ଦାନବମାନେ ଶିକ୍ଷିତ ହେଲେ ଏବଂ ସ୍କନ୍ଦଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ବର୍ଷାରେ ବିକିର୍ଣ୍ଣ ହେଉଥିଲେ। ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ବୃଷପର୍ବା, ବିପ୍ରଚିତ୍ତି, ଦମ୍ଭ ଓ ବିକଙ୍କନ ଦାନବମାନେ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ଥିଲେ। କାଳୀ ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ ଓ ଶିବ କାର୍ତ୍ତିକଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ ଓ କିନ୍ନରମାନେ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଦେବୀ ବାଘର ଦହାଡରେ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଗଲେ ଓ ଭୟଙ୍କର ହସ୍ୟ ବାରମ୍ବାର କରିଲେ। କଟ୍ତରୀ ଦେବୀ ଦେହରେ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାନ୍ତ ଦେଖାଇ, ଦାନବମାନଙ୍କର ମଧୁ ପାନ କଲେ। କାଳୀଙ୍କୁ ଦେଖି, ଶଂଖଚୂଡ ତୁରନ୍ତ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। କାଳୀ ଅଗ୍ନେୟା ଅସ୍ତ୍ର ନিক্ষେପ କଲେ, ଯାହା ବିଶ୍ୱବିନାଶ ଅଗ୍ନିର ପ୍ରଭା ପରି ଲାଗୁଥିଲା। ସେ ବରୁଣ ଅସ୍ତ୍ର ନিক্ষେପ କଲେ, ଯାହା ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ୟଜନକ ଥିଲା। କାଳୀ ମହେଶ୍ୱର ଅସ୍ତ୍ରକୁ ନিক্ষେପ କଲେ, ଯାହା ଅଗ୍ନି ପରି ଜ୍ୱଳି ଉଠିଥିଲା। ଦେବୀ ମନ୍ତ୍ର ପୂର୍ବକ ନାରାୟଣ ଅସ୍ତ୍ର ନিক্ষେପ କଲେ। ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ବିଶ୍ୱବିନାଶ ଅଗ୍ନି ପରି ଉପରକୁ ଉଠିଗଲା; ସେ ମନ୍ତ୍ର ପୂର୍ବକ ବ୍ରହ୍ମା ଅସ୍ତ୍ରକୁ ନିକ୍ଷେପ କଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା, ରାଜା, ସେ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଶାନ୍ତ କଲେ। ରାଜା ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରର ଜାଲ ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧକୁ ଶାନ୍ତ କଲେ। ଶର୍ପ ଅସ୍ତ୍ରର ଜାଲ ଦ୍ୱାରା ରାଜା ଏହାକୁ ଏକ ଶତ ଖଣ୍ଡରେ ଭଙ୍ଗ କଲେ। ସେ ଏହାକୁ ନিক্ষେପ କରିବାକୁ ବାରଣ କରାଗଲା, ଏବଂ ଏକ ଶରୀରହୀନ କଣ୍ଠସ୍ୱର ଶୁଣାଗଲା—“ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହରିଙ୍କର କବଚ ତାଙ୍କ ଗଳାରେ ରହିଛି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବୃଦ୍ଧାପ୍ୟ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ତାଙ୍କୁ ଛୁଇଁପାରିବ ନାହିଁ—ଏହା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ବର।” ସେ କ୍ରୋଧ ଓ ସହଜତାରେ ଏକ ଲକ୍ଷ ଦାନବକୁ ଧରିଲେ; ଦେବୀ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଦାନବ ଏମାନେ ଦୂର କରିଦେଲେ। ଦାନବମାନଙ୍କର ନାୟକ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଏହାକୁ ଏକ ଶତ ଖଣ୍ଡରେ ଭଙ୍ଗ କଲେ। ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ମହାପ୍ରଭୁ, ଦାନବମାନଙ୍କର ରାଜା ବଡ଼ ହେଲେ; କାଳୀ କ୍ରୋଧରେ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ମୁଷ୍ଟି ଦେଇ ଆଘାତ କଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ରଥକୁ ଭଙ୍ଗ କଲେ ଓ ସାରଥିକୁ ଆଘାତ କଲେ। ଡାହାଣ ହାତରେ ଶଂଖଚୂଡକୁ ସହଜରେ ଧରିଲେ। ଦାନବ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଅସ୍ଥିର ହେଲେ ଏବଂ କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ଅଚେତନ ହେଲେ। ସେ ଦେବୀ ସହିତ ମୁଷ୍ଟିଯୁଦ୍ଧ କଲେ ନାହିଁ, ବରଂ ଦେବୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ କୌଣସି ଅସ୍ତ୍ର ନিক্ষେପ କଲେ ନାହିଁ, କାରଣ ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ମାତୃଭାବରେ ଦେଖୁଥିଲେ ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରୁଥିଲେ। ଦେବୀ ଦାନବକୁ ଧରି, ପୁନିପୁନି ଘୁମାଇଲେ। ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଣିମାଣିରେ ଶୋଭିତ ଏବଂ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ମୋହିତ କରୁଥିବା, ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଥିଲା। ଦେବୀ ତୀବ୍ର ଭୁକ୍କୁରେ ଦାନବମାନଙ୍କର ରକ୍ତ ଓ ପ୍ରଚୁର ମାଂସ ପାନ କଲେ। ସେ ଯୁଦ୍ଧର ଘଟଣାବଳୀକୁ ଆରମ୍ଭରୁ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସଠିକ୍ କ୍ରମରେ ବର୍ଣ୍ନନା କଲେ। ଏବେ ଏକ ଲକ୍ଷ ଦାନବପତି ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଅବଶିଷ୍ଟ ଅଛନ୍ତି। ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ, ଦାନବପତି ପାଶୁପତ ଅସ୍ତ୍ରରେ ବଧ ହେବାକୁ ଥିଲେ। ଏବଂ ରାଜା, ଯିଏ ବିଶେଷ ଜ୍ଞାନୀ, ଅପାର ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବ ଥିଲେ। ନାରାୟଣ କହିଲେ: ନାରଦ ସ୍ୱୟଂ ତାଙ୍କ ଅନୁୟାୟୀମାନଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଗଲେ। ଶଂଖଚୂଡ ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥରୁ ଉତରିଲେ। ତୁରନ୍ତ ନମସ୍କାର କରି, ପୁନି ତାଙ୍କ ରଥକୁ ଚଡ଼ିଲେ। ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ଏକ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାଲିଥିଲା—ଶିବ ଓ ଦାନବପତି ମଧ୍ୟରେ।