ଏହି ମହାସଂଗ୍ରାମରେ, ଭୟାନକ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଏଠାରେ ଭାରୁଣ ନିଜେ ଚଞ୍ଚଳ କଳବିଙ୍କା ଓ ସମୀରଣଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଜୟନ୍ତ ମଣିମୟ ସାର ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ଓ ବସୁମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶକ୍ତିମାନ ଦଳସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଧର୍ମ ଧନୁର୍ଧରଙ୍କ ସହ, ଓ ମଙ୍ଗଳ ମଣ୍ଡୂକାକ୍ଷଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ବିଶ୍ୱ ପଳାଶଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ଓ ଆଦିତ୍ୟମାନେ ଅତିଶୟ ପ୍ରତାପରେ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ମହାମାରୀ ମଧ୍ୟ ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ସମସ୍ତେ ଏହି ମହାଯୁଦ୍ଧରେ ଓ ଭୟାନକ ପ୍ରଳୟରେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ। ହେ ମୁନି, ସମସ୍ତ ସେନା ନିରନ୍ତର ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଶଙ୍ଖଚୂଡ ମଣିମୟ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ରହିଲେ। ତାଙ୍କ ତେଜରେ ନିଜ ସେନାଙ୍କ ଶକ୍ତି ବଢ଼ିଗଲା। ଯୁଦ୍ଧରେ ସେ ଏକଶତ ଅକ୍ଷୌହିଣୀ ସେନାକୁ ବିଧ୍ୱଂସ କଲେ। ଏଠି ତିବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ଏକ ଦେବୀ ଦାନବମାନଙ୍କ ରକ୍ତ ଶତ ଖର୍ପରା ପିଇଲେ। ଏହା ଦେଖି ସମସ୍ତ ଦେବତା ଆହତ ଓ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ପଳାଇଗଲେ। ଦାନବମାନେ ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ତୀରବୃଷ୍ଟିରେ ଆହତ ଓ ବିକିର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ବୃଷପର୍ବା, ବିପ୍ରଚିତ୍ତି, ଦମ୍ଭ ଓ ବିକଙ୍କନ ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଂଶଗ୍ରହଣ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ କାଳୀ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଓ ଶିବ କାର୍ତ୍ତିକକୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ ଓ କିନ୍ନରମାନେ ଏଠାରେ ଥିଲେ। ଦେବୀ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଗଲେ ଓ ସିଂହଦ୍ୱନି କଲେ। ସେ ପୁନଃପୁନଃ ଭୟାନକ ଏବଂ ଅତି ଭୀଷଣ ହାସ୍ୟ କଲେ। କୌତ୍ତରୀ ଭୟଙ୍କର ଦାନ୍ତ ଓ ଭୟାନକ କ୍ରୋଧରେ ମଧୁ ପିଇଲେ। କାଳୀଙ୍କୁ ଦେଖି ଶଙ୍ଖଚୂଡ ତ୍ୱରିତ ଯୁଦ୍ଧକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। କାଳୀ ଆଗ୍ନେୟ ଅସ୍ତ୍ର ନିକ୍ଷେପ କଲେ, ଯାହା ପ୍ରଳୟାଗ୍ନି ସମ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେ ଭୟାନକ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଭାବରେ ବାରୁଣ ଅସ୍ତ୍ର ନିକ୍ଷେପ କଲେ। ପୁଣି ସେ ମହେଶ୍ୱର ଅସ୍ତ୍ର ନିକ୍ଷେପ କଲେ, ଯାହା ଅଗ୍ନି ସମ ଦହିଯାଉଥିଲା। ଦେବୀ ମନ୍ତ୍ରପୂର୍ବକ ନାରାୟଣ ଅସ୍ତ୍ର ନିକ୍ଷେପ କଲେ। ସେଠିଏଁ, ପ୍ରଳୟାଗ୍ନି ସମ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଉଥିବା ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ପରେ, ଦେବୀ ମନ୍ତ୍ରପୂର୍ବକ ବ୍ରହ୍ମା ଅସ୍ତ୍ର ନିକ୍ଷେପ କଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେ ବିରତି ଆଣିଲେ। ରାଜା ଦେବତା ଅସ୍ତ୍ରର ଜାଲ ବିଛିଲେ ଓ ବିରତି ଆଣିଲେ। ତିକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ର ଜାଲ ଦ୍ୱାରା ସେ ଏହାକୁ ଶତ ଖଣ୍ଡ କଲେ। ଦେବୀଙ୍କୁ ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ନିକ୍ଷେପ କରିବାକୁ ବନ୍ଧନ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଓ ଏକ ଦେହହୀନ ସ୍ୱର ଶୁଣାଗଲା—"ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହରିଙ୍କ ଅଭେଦ୍ୟ କବଚ ତାଙ୍କ ଗଳାରେ ଅଛି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ ତାଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିପାରିବେ ନାହିଁ—ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ବର।" ଏହି ସମୟରେ, ଦେବତା ସହଜ ଏବଂ କ୍ରୋଧରେ ଏକ ଲକ୍ଷ ଦାନବକୁ ଧରିଲେ; କିନ୍ତୁ ଦାନବ ଏକ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେମାନୋଁକୁ ପ୍ରତିହତ କଲେ। ଦାନବରାଜ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେମାନୋଁକୁ ଶତ ଖଣ୍ଡ କଲେ। ସେ, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ମହିମାଶାଳୀ ରାଜା, ଦେଖିଲେ କାଳୀ କ୍ରୋଧେ ଭରିତ ଏବଂ ଭୟାନକ ଭାବେ ତୀବ୍ର ଘୁଞ୍ଚି ମାରିଲେ। ତାପରେ ସେ ତାଙ୍କ ରଥକୁ ଭଙ୍ଗ କଲେ ଓ ସାରଥିକୁ ଆଘାତ କଲେ। ବାମ ହାତରେ ସହଜରେ ଶଙ୍ଖଚୂଡଙ୍କୁ ଧରିଲେ। ଦାନବ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଅସ୍ଥିର ହେଲେ ଓ ଏକ କ୍ଷଣ ପାଇଁ ଅଚେତନ ହେଲେ। ସେ ଦେବୀଙ୍କ ସହ ସଂଘର୍ଷ କଲେ ନାହିଁ, ବରଂ ଦେବୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ସେ କୌଣସି ଅସ୍ତ୍ର ନିକ୍ଷେପ କଲେ ନାହିଁ, କାରଣ ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ମାତୃଭାବେ ଓ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଦେଖୁଥିଲେ, ଏବଂ ଶଙ୍ଖଚୂଡ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରୁଥିଲେ। ଦେବୀ ଦାନବକୁ ଧରି, ପୁନଃପୁନଃ ଘୁରାଇଲେ।