ଏହିପରି ଦିବ୍ୟ କଥାର ଆରମ୍ଭରେ, ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣ ଧର୍ମର ସ୍ଥାପନା ପାଇଁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଏକ ମହାମନ୍ତ୍ର ଦାନ କଲେ, ଏବଂ ସେହି ସହିତ ସଫଳତାର ଜ୍ଞାନ ମଧ୍ୟ ଦେଇଦେଲେ। କୁବେର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ, ଏହିପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ତ୍ର ଓ ଶକ୍ତି ଭାଗୀ ହେଲେ। ତାପରେ, ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଆଦେଶ କଲେ, "ହେ ବିଧି, ତୁମେ ଏବେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଓ ବିବିଧ ସୃଷ୍ଟିର ସୃଜନ କର।" ଏହିପରି ଆଦେଶ ଦେଇ, କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ଏକ ଅତି ସୁନ୍ଦର ମାଳା ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ। ସୌତି କହିଲେ: ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ, ଭଗବାନ୍ ମଧୁ ଓ କୈଟଭଙ୍କ ଚର୍ବିରୁ ପୃଥିବୀ ତିଆରି କଲେ। ସେଉଁଠି, ଅଠଟି ମୁଖ୍ୟ ଓ ଆନନ୍ଦମୟ ପାହାଡ଼—ସୁମେରୁ, କୈଳାଶ, ମଲୟ, ହିମାଳୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଚାରିଟି—ସୃଜନ କଲେ। ସେଉଁଠି, ସେ ସାତଟି ସମୁଦ୍ର ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ନଦୀ ତିଆରି କଲେ—ଲୁଣ, ଖଣ୍ଡସାର ରସ, ମଦିରା, ଘୃତ, ଦହି, କ୍ଷୀର ଓ ଜଳର ସମୁଦ୍ର। ସେହି ପଦ୍ମାକାର ପୃଥିବୀ ଉପରେ ସେ ସାତଟି ଦ୍ୱୀପ ତିଆରି କଲେ। ଏଉଁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ପୂର୍ବରୁ ନିୟମାନୁସାରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଦ୍ୱୀପ ଭୂମିର କଥା ଶୁଣ। ଭଗବାନ୍ ମେରୁ ପର୍ବତର ଅଠଟି ଶିଖର ଉପରେ ଅଠଟି ନଗରୀ ତିଆରି କଲେ। ଅନନ୍ତ ନାଗଙ୍କ ତଳେ, ସେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ନଗର ରଚନା କଲେ। ଭୂର୍ଲୋକ, ଭୁଵର୍ଲୋକ ଓ ସ୍ୱର୍ଲୋକ ନାମକ ତିନିଟି ଆନନ୍ଦମୟ ଲୋକ ତିଆରି କଲେ। ଶିଖର ଶୀର୍ଷଭାଗରେ ଅବସ୍ଥିତ ଅଛି ବ୍ରହ୍ମାଲୋକ, ଯେଉଁଠି ବୃଦ୍ଧାପ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ କଷ୍ଟ ନାହିଁ। ସେହିଠାରୁ ତଳେ, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ସ୍ବାମୀ ସାତଟି ପାତାଳ ତିଆରି କଲେ—ଅଟଳ, ବିଟଳ, ସୁତଳ, ତଳାଟଳ ଓ ଅନ୍ୟ ଚାରିଟି। ସାତ ଦ୍ୱୀପ, ସାତ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ସାତ ପାତାଳ ମିଶି, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସଂଖ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଏହିପରି ନିମିତ୍ତମାତ୍ର। ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଦିଗପାଳ ହେଉଛନ୍ତି ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ମହେଶ୍ୱର। ଭଗବାନ୍ ନିଜେ ମଧ୍ୟ ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡଗୁଡ଼ିକର ସଂଖ୍ୟା ଗଣିପାରିବେ ନାହିଁ, ଯଦିଓ ସେ ସମର୍ଥ। ସୃଜିତ ଓ ସ୍ଥିତ ବିଶ୍ୱଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରେ ବୈକୁଣ୍ଠ, ଶିବଲୋକ ଓ ଗୋଲୋକ ଅଛି, ଯେଉଁଠି ଗୋଲୋକ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ। ପରେ, କାମପ୍ରବଳ ଧାତା ତାଙ୍କର ବୀଜ କାମୁକୀଙ୍କ ଅନ୍ତରେ ରଖିଲେ। ସେ ଦେବୀ ଶତ ବର୍ଷ ଧରି ସେହି ଦୁର୍ଲଭ ଦିବ୍ୟ ଗର୍ଭ ଧାରଣ କଲେ। ଏହି ଗର୍ଭରୁ ତର୍କ, ବ୍ୟାକରଣ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଶାସ୍ତ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା; ଛଅଟି ମଧୁର ରାଗ ଓ ତାଳ ଉପଜିଲା; ବର୍ଷ, ମାସ, ଋତୁ, ତିଥି ଏବଂ ଦଣ୍ଡ, କ୍ଷଣ ଭଳି ସମୟର ବିଭାଗ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା; ପୋଷଣ, ଦେବସେନା, ବୁଦ୍ଧି, ବିଜୟ, ଜୟ ଓ ଦେବସେନା, ମହାଷଷ୍ଠୀ, କାର୍ତ୍ତିକେୟଙ୍କ ପ୍ରିୟ ପତିବ୍ରତା ଉପଜିଲେ। ବ୍ରହ୍ମା, ପଦ୍ମା, ଓ ବରାହ—ଏହି ତିନିଟି କଳ୍ପ ମଧ୍ୟ ଉଦ୍ଭବିତ ହେଲା। ଚାରିପ୍ରକାରର ପ୍ରଳୟ, କାଳ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ଦେବୀ ମଧ୍ୟ ଏହିଠାରୁ ଉପଜିଲେ। ତା’ପରେ, ଧାତାଙ୍କ ପୃଷ୍ଠ ଭାଗରୁ ଅଧର୍ମ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ନାଭିରୁ ଶିଳ୍ପୀଙ୍କ ଆଚାର୍ୟ ବିଶ୍ୱକର୍ମା ଜନ୍ମିଲେ। ମନରୁ ଧାତାଙ୍କ ଚତୁର୍ବିଧ ପୁତ୍ର—ସନକ, ସନନ୍ଦ, ସନାତନ ଓ ତୃତୀୟ ପୁତ୍ର ଉପଜିଲେ। ମୁଁହରୁ ଏକ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଅଭା ଥିବା ଶିଶୁ ଉପଜିଲେ। ଏହି ଶିଶୁ ଥିଲେ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବୀଜସ୍ୱରୂପ, ନାମ ସ୍ୱାୟମ୍ଭୁବ ମନୁ। ସେହି ମନୁ, ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ, ଧାତୃଙ୍କ ଆଦେଶରେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ରକ୍ଷକ ଭାବେ ରହିଲେ।