ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି, ସମସ୍ତ ଘଟଣା, ଚିରଞ୍ଜୀବୀ ପ୍ରକୃତି ମା, ସମସ୍ତଙ୍କ ମାତୃସ୍ୱରୂପା ଦେବୀଙ୍କର ନିଜ ଶକ୍ତିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି। ଏହି ମହାସଂଗ୍ରାମରେ, ହେ ରାଜନ୍, ତୁମେ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସେବକ ଓ ଉପାସକ। ମୋ ପାଇଁ ତୁମ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାରେ କେଉଁସି ଲଜ୍ଜା ନାହିଁ। ଏହି ରାଜ୍ୟ ଦେଉ, ଅନ୍ୟଥା ଅନବସ୍ଥାରେ ଅନେକ କଥା କହିବାର କଣ ଅର୍ଥ? ଏପରି ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ମହାଦେବ ଶିବ ନିରବ ହୋଇ ରହିଲେ, ହେ ନାରଦ। ତାପରେ ନାରାୟଣ କହିଲେ— ଶିବ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମଣ୍ଡଳୀ ସହ ତୁରନ୍ତ ତାଙ୍କର ଯାନରେ ଆରୋହଣ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ସ୍କନ୍ଦଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତେ ଭୟଭୀତ ଏବଂ ଅସ୍ଥିର ହୋଇପଡ଼ିଲେ। ସେଠାରେ, ସେଇ ଭୟାନକ ଯୁଦ୍ଧରେ, ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ଉପରେ ଏମିତି ଲଢାଇ ଆସିଲା, ଯେଉଁପରି ସୃଷ୍ଟିର ପ୍ରଳୟ ହୁଏ। ରାଜାଙ୍କ ତୀରବର୍ଷା ଏମିତି ଭୟଙ୍କର ବର୍ଷା ପରି ହେଉଥିଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ସମସ୍ତ ଦେବତା, ନନ୍ଦୀଶ୍ୱର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଭୟରେ ପଳାଇଯାଇଥିଲେ। ପାହାଡ଼, ସର୍ପ, ପାଷାଣ, ଓ ଗଛମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଭୟରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ଶିବପୁତ୍ର କାର୍ତ୍ତିକେୟ ରାଜାଙ୍କ ତୀରବର୍ଷାରେ ଏମିତି ଆଛାଦିତ ହେଲେ, ଯେଉଁପରି ଘନ ମେଘରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଲୁଚିଯାଏ। ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ, ରାଜା ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ଭୟାନକ ଧନୁକୁ କାଟିଦେଲେ। ତାପରେ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମୟୂରବାହନକୁ ମଧ୍ୟ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ। ଏହି ଆଘାତରେ କାର୍ତ୍ତିକେୟ କିଛିଖଣ୍ଡ ସ୍ତବ୍ଧ ହୋଇପଡ଼ିଲେ, କିନ୍ତୁ ପୁନି ସ୍ଚେତନ ହେଲେ। ତାପରେ ଅଗ୍ନିଭୂ ରତ୍ନଭୂଷିତ ରଥ ଉପରେ ଆରୋହଣ କରି ଯୁଦ୍ଧକୁ ଯାଇଲେ। ସେ ସର୍ପ, ପାହାଡ଼, ଗଛ ଓ ପାଷାଣ ନিক্ষେପ କଲେ। ଏହାକୁ ଦେଖି ଗୁହା (ସ୍କନ୍ଦ) ଭୂତିକାସ୍ତ୍ରକୁ ବରୁଣାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିଖଣ୍ଡନ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ରାଜା ତାଙ୍କର ଯାନ, ସାରଥି, ଓ ରତ୍ନମଉଳି ସହ ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଥିବା ସମୟରେ ରାଜା ମଧ୍ୟ କିଛିଖଣ୍ଡ ଅଚେତନ ହୋଇପଡ଼ିଲେ, କିନ୍ତୁ ପୁନି ସ୍ଚେତନ ହେଲେ। ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାୟାବୀ ତାଙ୍କ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ତୀରମୟ ଜାଲ ବିସ୍ତାର କଲେ। ତାପରେ ଶତସୂର୍ଯ୍ୟ ସମ ଦୀପ୍ତିମାନ ଅଚ୍ୟୁତ ଶୂଳ ଧାରଣ କଲେ। ତାକୁ କ୍ରୋଧରେ କାର୍ତ୍ତିକେୟଙ୍କ ଉପରେ ବିପୁଳ ବଳରେ ନিক্ষେପ କଲେ। ଏହି ଶୂଳ ଆଘାତରେ ବଳଶାଳୀ କାର୍ତ୍ତିକେୟ ଅଚେତନ ହୋଇପଡ଼ିଲେ। ଏହି ଦୁଃଖଦ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଶିବ ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ମାତ୍ରରେ ସହଜରେ କାର୍ତ୍ତିକେୟଙ୍କୁ ପୁନଃ ସ୍ଚେତନ କରିଦେଲେ। ଶିବ ତୁରନ୍ତ ନିଜ ସେନା ଓ ଦେବତାମାନେ ଯୁଦ୍ଧକୁ ପ୍ରେରିତ କଲେ। ଏଠି ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ୱୟଂ ବୃଷପର୍ବଣଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଚନ୍ଦ୍ରମା ଦମ୍ଭ ସହ ମହାସଂଗ୍ରାମରେ ଲିପ୍ତ ହେଲେ। କୁବେର କାଳକେୟଙ୍କ ସହ ଓ ବିଶ୍ୱକର୍ମା ମାୟାଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଭାରୁଣ କଳାବିଙ୍କା ଓ ସମୀରଣ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଜୟନ୍ତ ରତ୍ନମୟ ସାର ଓ ବସୁମାନେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଶକ୍ତିମାନଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଧର୍ମ ଧନୁର୍ଧର ସହ ଓ ମଙ୍ଗଳ ମଣ୍ଡୂକାକ୍ଷ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ବିଶ୍ୱ ପଳାଶ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ଆଦିତ୍ୟମାନେ ଅତିଶୟ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ମହାମାରୀ ଓ ଅନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଭୟାନକ ଯୁଦ୍ଧରେ ଲିପ୍ତ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ଦଳ ଏହି ମହାସଂଗ୍ରାମ ଓ ପ୍ରଳୟ ସମ ଯୁଦ୍ଧରେ ନିରନ୍ତର ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ, ହେ ମୁନି। ଏହି ସମୟରେ, ଶଂଖଚୂଡ଼ ତାଙ୍କର ରତ୍ନଭୂଷଣ ଧାରଣ କରି ସ୍ଥିର ରହିଥିଲେ। ଏଉଁ ଭୟଭୀତ ଓ ଆହତ ଦେବତାମାନେ ସମସ୍ତେ ପଳାଇଯାଇଥିଲେ। ଶଂଖଚୂଡ଼ ତାଙ୍କ ତେଜସ୍ୱିତା ଦ୍ୱାରା ନିଜ ସେନାର ଶକ୍ତି ବଢ଼ାଇ ଦେଲେ।