ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, ଦେବତାମାନେ ଓ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅନେକ ସମୟ ଯୁଦ୍ଧ ହୋଇଥାଏ । ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ଲୀଳା ମାତ୍ର, ସେହି ପରମାତ୍ମାଙ୍କର ଖେଳ । ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ସଦା ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରେ ରହନ୍ତି, ଏହି ସଂଘର୍ଷ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଏବଂ ସନାତନ । ଏମିତି ଏକ ସମୟ ଆସିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଦେବତାମାନେ ସମୁଦ୍ର ମନ୍ଥନ କରି ଅମୃତ ପାନ କଲେ । ଏହା ଦେଖି ଦାନବମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ଷୁବ୍ଧ ହେଲେ । ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷ ଓ ତାଙ୍କର ଭାଇମାନେ ଦେବତାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଅନେକ ଭାବେ କ୍ଷତିଗ୍ରସ୍ତ ହେଲେ । ଏହି ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ସଂଘର୍ଷରେ, ଶଙ୍ଖଚୂଡ଼ ଦେବତାମାନେଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆସିଲେ । ସେ କହିଲେ, “ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମ ପକ୍ଷରୁ କୌଣସି ଫଳ ମିଳିବ ନାହିଁ, ଏବଂ ଏହା ଆମ ପାଇଁ ଏକ ଅପମାନ ଓ ଲଜ୍ଜାର କଥା ହେବ ।” ଶଙ୍ଖଚୂଡ଼ଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି ତ୍ରିନୟନ ମହାଦେବ ହସିଲେ ଏବଂ କହିଲେ, “ହେ ରାଜନ୍, ପରାଜୟରେ କେଉଁ ଲଜ୍ଜା ଅଛି? ଆରମ୍ଭରୁ ହରି ଓ ମଧୁ-କୈଟଭଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷ ସହ ଓ ଗଦାଧାରୀଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ ହୋଇଛି । ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ପ୍ରକୃତି ମା ଜଗତ୍ଜନନୀଙ୍କ ଚେଷ୍ଟାରେ ଘଟିଛି । ତୁମେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରଧାନ ପାର୍ଷ୍ୱଦେବ । ତେଣୁ ତୁମେ ଯେଉଁଠାରେ ଆଛ, ସେଠାରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାରେ ମୋତେ କୌଣସି ଲଜ୍ଜା ନାହିଁ । ଦେବତାମାନେଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ଦେଇଦିଅ, ଅନ୍ୟଥା ଅନାବଶ୍ୟକ କଥା ହେବାର କୌଣସି ଅର୍ଥ ନାହିଁ ।” ଏଭଳି କହି ଶିବ ଶାନ୍ତ ହେଇ ରହିଲେ, ହେ ନାରଦ । ଏହାପରେ ନାରାୟଣ କହିଲେ, ଶଙ୍ଖଚୂଡ଼ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମଣ୍ଡଳୀ ସହିତ ତାଙ୍କର ଯାନରେ ତ୍ୱରିତ ଚଢ଼ିଲେ । ସେଠାରେ ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତେ ବିଭ୍ରାନ୍ତ ହେଇଗଲେ । ଏହି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ, ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ଉପରେ ମହାବିନାଶ ଆସିଲା, ଯେପରି ଚତୁର୍ୟୁଗର ସଂହାର । ରାଜାଙ୍କର ବାଣବୃଷ୍ଟି ବର୍ଷା ଧାରା ପରି ପଡ଼ିଲା । ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦେବତା, ନନ୍ଦୀଶ୍ୱର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ । ପାହାଡ଼, ସର୍ପ, ପାଷାଣ ଓ ଗଛମାନେ ମଧ୍ୟ ଭୟରେ ଦୌଡ଼ିଗଲେ । ଶିବପୁତ୍ର ସ୍କନ୍ଦ ରାଜାଙ୍କ ବାଣବୃଷ୍ଟିରେ ଏମିତି ଢାକିଗଲେ, ଯେପରି ଘନ ମେଘରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୁଏ । ସେ ଭୟଙ୍କର ଧନୁଷକୁ କାଟିଦେଲେ, ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମୟୂରକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ବିଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ । କିଛି ଖଣ୍ଡ ସ୍କନ୍ଦ ବେହୋଶ ହେଲେ, ପରେ ସ୍ବଚେତନ ହେଲେ । ଏଠାରେ ଅଗ୍ନିଭୂ ରତ୍ନମଣି ଶୋଭିତ ରଥରେ ଚଢ଼ି ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆସିଲେ । ସେ ସର୍ପ, ପାହାଡ଼, ଗଛ ଓ ପାଷାଣ ଛାଡ଼ିଲେ । ଗୁହ (କାର୍ତ୍ତିକେୟ) ଅଗ୍ନିାସ୍ତ୍ରକୁ ବରୁଣାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିହତ କଲେ । ରଥ, ସାରଥି ଓ ରତ୍ନମୁକୁଟ ଶୋଭିତ ରାଜା କିଛି ଖଣ୍ଡ ପୁନି ବେହୋଶ ହେଲେ, ପରେ ଆଉଥରେ ଶକ୍ତି ଫେରିଲା । ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାୟାବୀ ତାଙ୍କ ମାୟାରେ ବାଣମୟ ଜାଲ ବୁନିଲେ । ସେ ଏକ ଅପ୍ରତିହତ ଶୂଳ ଧରିଲେ, ଯାହା ସଉଁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ । ତିବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ସେଇ ଶୂଳ କାର୍ତ୍ତିକେୟଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଲେ । ଶୂଳ ଲାଗି କାର୍ତ୍ତିକେୟ ଦୃଢ଼ ଅଚେତନ ହେଲେ । ଶିବ ମାତ୍ର ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ସହଜରେ ସ୍କନ୍ଦଙ୍କୁ ପୁନଃ ଜୀବନ ଦେଲେ । ଶିବ ତଡ଼ିତ୍ ଦେବସେନା ଓ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରେରିତ କଲେ । ଏଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜେ ଭୃଷପର୍ବଣ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ । ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ଦମ୍ଭ ମଧ୍ୟରେ ମହାଯୁଦ୍ଧ ହେଲା । କୁବେର କାଳକେୟ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ବିଶ୍ୱକର୍ମା ମାୟା ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ । ଏଭଳି ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମହାସଂଘର୍ଷ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଯୁଦ୍ଧ ଓ କ୍ଷୋଭ ଜାଗ୍ରତ ହେଲା ।