ଏହି କଥାରେ, ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁରୁଷ କହିଲେ, “ମୁଁ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଜୟ କରିଛି, କାରଣ ପ୍ରକୃତିର ଅନେକ ବିଗ୍ରହ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଘଟିଛି। ସେ ପ୍ରକୃତିର ଆକାର ଅଟୁଟ ରୂପ ଅଟେ, ଏବଂ ସେ ପୁରୁଷ ଭାବରେ ମଧ୍ୟ ସ୍ମରଣ କରାଯାଉଛନ୍ତି। ଯେଉଁଠି କେହି ସେଉଁଠି ତାଙ୍କର ନାମ ଓ ଗୁଣ ସ୍ମରଣ କରେ, ସେ ଭଗବାନ୍ଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବ୍ରହ୍ମା କ୍ରିୟାକର୍ତ୍ତା, ବିଷ୍ଣୁ ସଂରକ୍ଷକ ଭାବେ ନିଯୁକ୍ତ ହେଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ସେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ କାଳାଗ୍ନି ଭାବେ ନିଯୁକ୍ତ କରିଲେ, ଯାହା ବିଶ୍ୱର ନାଶ କରେ। ଏପରି ଜ୍ଞାନର ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଜୟ କରିଛି, ଏବଂ ଏହି ଜ୍ଞାନ ମୋତେ ନିର୍ଭୟ କରିଛି। ଏପରି କଥା କହି ବିଶ୍ୱର ନାଥ, ସମସ୍ତ ଜନଙ୍କର ସ୍ରଷ୍ଟା, ସବୁକୁ ଜଣା, ଏହି କଥା ଶୁଣି ରାଜା ତାଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ଶଂଖଚୂଡ଼ କହିଲେ, “ଏପରି କଥା ଶୁଣି ବି, ମୁଁ ଏକ ଦୟାବାନ୍ ଅନୁରୋଧ ରଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛି। ଆପଣ ଏବେ ଆତ୍ମୀୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିଶ୍ୱାସଘାତ ଏବଂ ତିନି ମହାପାପ ବିଷୟରେ କହିଛନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଏହି ପ୍ରସଙ୍ଗରେ, ମୋତେ କହିବାକୁ ଚାହିଁଛି—ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଭାଇମାନେ କିପରି ଦେବମାନେ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟାୟରେ ଅପମାନିତ ହେଲେ? ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, ସାଗର ମଥନ ସମୟରେ, ଦେବମାନେ ଅମୃତ ପାନ କରିଥିଲେ। ଏହି ବିଶ୍ୱ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଲୀଳା ଅଟେ, ସେ ପରମାତ୍ମା। ଦେବମାନେ ଓ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସଂଘର୍ଷ ସଦା ସମୟ ସମୟରେ ହୁଏ, ଏବଂ ଏହା ଚିରସ୍ଥାୟୀ। ଆମେ ଦାନବମାନେ ଓ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ସଂଘର୍ଷରେ, ଆପଣଙ୍କର ଯାତ୍ରା ଅଫଳ ହେବ। ଏବେ ଏକ ମହା ଲଜ୍ଜା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା—ଆମ ସହିତ ଏହି ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦିତା।" ଶଂଖଚୂଡ଼ଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ତିନି ଆଖି ଥିବା ମହାଦେବ ହସି କହିଲେ, "ରାଜା, ହାରିବାରେ କେଉଁ ଲଜ୍ଜା ଅଛି? ଆରମ୍ଭରେ, ହରି ଓ ମଧୁ, କୈଟଭ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ ହେଇଥିଲା। ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷ ସହିତ ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା, ଏବଂ ଗଦାଧାରୀ ସହିତ ମଧ୍ୟ। ଏ ସମସ୍ତ ମହାଘଟଣା ପ୍ରକୃତି ମା ଦେବୀଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ହେଲା। ତୁମେ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ ପରିଚାରକ। ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ମୋର କେଉଁ ଲଜ୍ଜା ଅଛି? ଦେବମାନେ ରାଜ୍ୟ ଦେ, ଅନ୍ୟଥା ଏହି କଥା ଅନବଶ୍ୟକ।" ଏପରି କଥା କହି ଶଂକର ଶାନ୍ତ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ନାରାୟଣ କହିଲେ—ରାଜା ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ତୁରନ୍ତ ତାଙ୍କର ଯାନରେ ଚଡିଲେ। ସେମାନେ ତ୍ରିକୂଟ ଶକ୍ତିରେ ଅନ୍ୟତମ ଶ୍କନ୍ଦଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ବିସ୍ମିତ ହେଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ, ଶ୍କନ୍ଦଙ୍କ ଉପରେ, ବିନାଶ ଆସିଲା, ଦାନବମାନେ ପ୍ରଳୟ ସମୟର ବିନାଶ ଭଳି ନଷ୍ଟ ହେଲେ। ରାଜାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରବର୍ଷ ଭଳି ଏକ ଭାରି ବର୍ଷା ପଡ଼ିଲା। ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ, ନନ୍ଦୀଶ୍ୱର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ। ପାହାଡ଼, ସର୍ପ, ପଥର ଓ ବୃକ୍ଷମାନେ ମଧ୍ୟ ପଳାଇଗଲେ। ଶିବଙ୍କ ପୁତ୍ର ରାଜାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରବର୍ଷରେ ଏପରି ଢାକି ଦିଆଗଲେ, ଯେପରି ଘନ ମେଘରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଢାକି ଯାଏ। ସେ ଶ୍କନ୍ଦଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଧନୁଷ କାଟି ଦେଲେ। ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମୟୂରକୁ ଖଣ୍ଡି ଦେଲେ, ଏହି ଦେଖି ମୟୂର ଚିରି ଚିରି ଯାଇଲା। କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ଶ୍କନ୍ଦ ଅଚେତନ ହେଲେ, ପରେ ଚେତନା ଫେରିଲା। ପ୍ରମୁଖ ରତ୍ନରେ ସଜିତ ରଥରେ ଅଗ୍ନିଭୂ ଚଡି ଯୁଦ୍ଧକୁ ଗଲେ। ସେ ସର୍ପ, ପାହାଡ଼, ବୃକ୍ଷ ଓ ପଥର ଫିଙ୍ଗିଲେ। ଗୁହା ଅଗ୍ନି ଅସ୍ତ୍ରକୁ ବରୁଣ ଅସ୍ତ୍ରରେ ପ୍ରତିହତ କଲେ। ତାଙ୍କର ଯାନ, ସାରଥୀ ଓ ରତ୍ନମୟ ମୁକୁଟ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଥିଲା।