ସମସ୍ତଙ୍କ ସହିତ, ଭକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସେ ନମ୍ର ମୁଣ୍ଡ କୁ ନମାଇଲେ। ଏହି ସମୟରେ କଳି, ସ୍କନ୍ଦ ଏବଂ ଶଙ୍କର ତାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। ସେଠାରେ ସମସ୍ତେ ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଆଲୋଚନା କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତରେ ମହାଦେବ, ଶ୍ରୀମାନ ଦେବ, ତାଙ୍କୁ କହିଲେ। ଶ୍ରୀ ମହାଦେବ କହିଲେ: ମାରୀଚି ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର, ଯିଏ ବିଷ୍ଣୁର ଭକ୍ତ ଏବଂ ଧର୍ମିକ ଥିଲେ। କଶ୍ୟପ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର, ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ପ୍ରଜାପତି ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ଦାନୁ ଥିଲେ, ଯିଏ ନିତ୍ୟ ଧର୍ମିକ ଏବଂ ସୁଭାଗ୍ୟରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଥିଲେ। ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ବିପ୍ରଚିତ୍ତି, ଯିଏ ଶକ୍ତି ଏବଂ ପ୍ରତାପରେ ଅତିଶୟ ଥିଲେ। ସେ ପୁଷ୍କରରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ତ୍ର ଏକ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଥିଲେ। ତାପରେ ସେ ତୁମକୁ ପୁତ୍ର ଭାବରେ ପାଇଥିଲେ, ଯିଏ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ପ୍ରତି ଅତି ଭକ୍ତିଶୀଳ। ଏବେ, ରାଧିକାଙ୍କର ଶାପରେ, ଦାନବର ନାଥ ଭାରତରେ ଅଛନ୍ତି। ହରିଙ୍କ ସମାନ ଜଗତ, ଐଶ୍ୱର୍ୟ, ରୂପ, ନିକଟତା, କିମ୍ବା ଏକତା ଭାଗ କୁ ମଧ୍ୟ ଏହି ବିଷ୍ଣୁ ଭକ୍ତ ଅପରିଗ୍ରହ କରିଥିଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ଭାବ କିମ୍ବା ଅମରତା ମଧ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁ ଭକ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଭୂମିକା ପ୍ରତି ଅପରିଗ୍ରହ ରହିଛି। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଭକ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଦେବତାମଣ୍ଡଳରେ ଦିଘିରେ ଘୂମିବାର କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ଡୋମେନ୍ ମଧ୍ୟରେ ହେବାର କୌଣସି ମୂଲ୍ୟ ନାହିଁ। ତୁମେ ନିଜ ସ୍ବାଧୀନତାରେ ଶୁଭ ଭାବେ ରୁହ; ଦେବତାମାନେ ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ରୁହନ୍ତୁ। ସମସ୍ତ ପାପ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଯଦି ରାଜନ୍ ତୁମେ ନିଜ ଧନ ହାରାଇବାର ଚିନ୍ତା କରୁଛ, ତେବେ ବ୍ରହ୍ମାର ଅଦୃଶ୍ୟତା ଏହି ବିଶ୍ବ ପ୍ରଳୟ ସମୟରେ ଘଟିଥାଏ। ଜ୍ଞାନ, ବୁଦ୍ଧି, ତପ, ସ୍ମୃତି ନିଶ୍ଚୟ ଏହି ଜଗତରେ ଅସ୍ଥାପିତ ଅଛି। ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧର୍ମ ସତ୍ୟ ଉପରେ ଆଧାରିତ ଏବଂ ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଉପସ୍ଥାପିତ। ପୂର୍ବ ଯୁଗରେ କଳିର ଏକ ଅଂଶ ମାତ୍ର ଥିଲା, ଏବଂ ଏହା ଦିନକ୍ରମେ ଅବନତ ହେଲା। ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଋତୁରେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଶୀତ ଋତୁରେ ଭିନ୍ନ ହୋଇଥାଏ। ସମୟ କ୍ରମେ ଏହା ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ, ଏପରି ଶିଶୁ କ୍ରମେ ବୃଦ୍ଧି ହୁଏ। ଦିନ ଦିନେ ଏହା ଧୂସର ହୁଏ; ଘନ ମେଘ ଦିନରେ ଏହା ଅନ୍ଧାର ହୁଏ। ପୂର୍ଣ୍ଣିମାର ରାତିରେ ଚନ୍ଦ୍ର ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥାଏ, କିନ୍ତୁ ସେହି ଅବସ୍ଥା ସଦା ରହିନାହିଁ; ଦିନକ୍ରମେ ଏହା କ୍ଷୟ ହୁଏ। ପୁନଃ ଅମାବାସ୍ୟା ପରେ ଦିନକ୍ରମେ ଚନ୍ଦ୍ର ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଆର୍ଜନ କରେ। ରାହୁ ଗ୍ରସ୍ତ ଦିନ, ଘନ ମେଘ ଦିନ, ଆକାଶ ଧୂସର ହେଲେ ଚନ୍ଦ୍ର ମ୍ଲାନ ଦେଖାଯାଏ। ଭବିଷ୍ୟତରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଶକ୍ତି ଅପେକ୍ଷା କରିବ; ଏବେ ତାହାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ପାତାଳକୁ ପଡ଼ିଛି। ସମୟ କ୍ରମେ ଜଳରେ ବିଲୀନ ହୋଇ, ଅପରାଧରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ଚଳ ଏବଂ ଅଚଳ ସମସ୍ତ ଜୀବ କ୍ରମେ ନଷ୍ଟ ହୁଏ ଏବଂ ପୁନଃ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ମୁଁ ମୃତ୍ୟୁ ଜୟ କରିଛି, କାରଣ ଅନେକ ପ୍ରକୃତି ପ୍ରଳୟ ଘଟିଛି। ସେ ପ୍ରକୃତିର ରୂପ, ଏବଂ ପୁରୁଷ ଭାବରେ ମଧ୍ୟ ସ୍ମୃତି ହୁଏ। ଯିଏ ସେ ଏକର ନାମ ଏବଂ ଗୁଣ ସଦା ଉଚ୍ଚାରଣ କରେ, ସେ ବ୍ରହ୍ମାକୁ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ବିଷ୍ଣୁକୁ ପାଳକ, ଏବଂ ଜଗତକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥିଲେ। ସେ ରୁଦ୍ରକୁ କାଳାଗ୍ନି ଭାବରେ ବିନାଶକାରୀ ଭାବରେ ନିଯୁକ୍ତ କରିଥିଲେ। ଏହି ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ମୃତ୍ୟୁ ଜୟ କରିଛି, ଏବଂ ଭୟ ହୀନ ହୋଇଛି। ଏପରି ଭାବରେ କଥା କହି, ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଅଲୋକିକ ଜ୍ଞାନୀ, କଥା ଶେଷ କଲେ। ରାଜା ଏହି ଶବ୍ଦଗୁଡିକୁ ଶୁଣି, ତାଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ଶଙ୍ଖଚୂଡ଼ କହିଲେ: ତଥାପି, ଏକ ସତ୍ୟ ସୁନାଯିବା ଦରକାର—ମୋର ଅନୁରୋଧ। ତୁମେ ଏବେ ଜନ୍ମଜାତ ବନ୍ଧୁଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସଘାତର ତିନି ମହାପାପ ବିଷୟରେ କହିଛ।